Frustratie

Gisteren was ik op een begraafplaats in de buurt.
Ik was er ooit eerder geweest maar had nooit iets gedaan met de toen gemaakte foto’s.

Ik hoopte op een moment van ‘magie’ zoals ik dat wel vaker heb op begraafplaatsen.
Het enige dat kwam waren vele momenten van frustratie.
De zon scheen nl weelderig zodat veel grafstenen in de half-schaduw lagen.
Half in de felle zon, half in een donkere schaduw.
Daaraan valt geen eer te behalen voor deze fotograaf.

Weer thuis bekeek ik de foto’s van destijds.
De eerste keer overkwam me hetzelfde.
Ik herinner me niet een woeste frustratie maar aan de data zie ik dat ik een maand later ben teruggegaan met donkerder weer.

Deze ervaring doet me wel beseffen dat ik bij verre van ideale omstandigheden een slecht fotograaf ben.
In de woestijn van Amerika is dat minder erg.
Op de enkele slechte dag na, is het daar volop zon met blauwe luchten en fraaie belichting.
Klik-klak – mooi plaatje geschoten.

Hier erger ik me nu ook al een week aan m’n gekluns met de foto’s van bloemen.
Als ze in de half-schaduw staan of met een ándere plant ervoor dan wordt het niks.
Ik google (uiteraard).
Hét advies dat ik overal lees: fotografeer niet op de automatische stand!
Diafragma! sluitertijd!

Ooit, echt heel erg lang geleden (we hebben het nu over bijna 40 jaar) snapte ik dat en kón ik dat.
Het was me geleerd door een geduldig bevriend persoon.
Ik had toen ook een spiegelreflex camera, een Nikon.
Nu heb ik een Lumix DMC-FZ200.
Dat is een bridge camera.
Ook daar kun je mooie dingen mee doen maar… niet genoeg op de automatische stand.

Ik bekijk wat tips via google.
Leuke handreikingen die leiden naar.. doe bij ons een échte cursus en maak om te beginnen honderden Euro’s over.
Mij schiet te binnen dat ik ooit een boek kocht over de Lumix.
Helaas in het Engels zodat ik ook daar afhaakte toen ik het station van ‘automatisch’ was gepasseerd.
Toch nog maar eens proberen.