Dit is de eerste dag van het onder ogen komen van mensen met mijn nieuwe tand.
Niet meer een lelijk verkleurde hoektand met een dode wortel maar een iets te lichte nieuwe kunststof hoektand voor een stralende lach.
Nog steeds niet perfect maar béter en in elk geval ánders.
Vandaag zien mij twee mensen die mij kennen met de oude tand.
Mijn werkster en mijn favoriete Plusmarkt-caissière, Karin.
Zullen zij het zien? Zullen zij iets zéggen?
Zeggen doen ze niets.
Zagen ze het wel en dachten ze: die oude tand was monsterlijk, maar dit is amper een verbetering?
Zagen ze het en dachten ze: als ik nu zeg dat dit een verbetering is, zeg ik impliciet dat het eergisteren er absoluut niet uitzag?
Wat zou ik zelf doen?
Niets zeggen, denk ik.
Waar ik als conclusie dus helemaal niets aan héb.
Geef een reactie