Fan

Ik ben al sinds midden jaren tachtig fan van de sopraan Nelly Miricioiu.
De laatste jaren geeft ze vooral Masterclasses.
Daar zag ik al 3x Michelle Mallinger.
Die als leerling echt een klasse apart is.

Gisteren ging ik met Lyda naar een mini opera gezongen door Michelle Mallinger: La Voix Humaine.
Eten met opera.
Viel niet aan te ontkomen: wie de opera wou zien, moest eerst eten.
Later werd het: eten hoeft niet, je kunt ook komen alleen voor de opera.
Had ik dat maar gedaan! dacht ik toen.
Want aan lange tafels met z’n allen sociaal zijn – hoe erg kan het zijn voor iemand zoals ik.

Het is een bijzondere bijeenkomst.
Wanneer Lyda en ik vantevoren op het terras een glas wijn drinken, komt Michelle ons begroeten.
Ik vraag haar waar we moeten gaan zitten als we zo dicht mogelijk bij haar (optreden) willen zijn.
Ze legt het uit.
En komt tien minuten later waarschuwen: er zijn nu al veel mensen die gaan zitten! we volgen Michelle en krijgen de ideale seats.
Mensen die echt alleen voor de opera komen, krijgen uiteindelijk stoelen helemaal achteraan.

Wij zitten intussen schuin tegenover Michelle en de regisseur Hans Nieuwenhuis.
Die mijn naam kent (holy shit! dat is echt raar! *niemand* kent mij ‘van vroeger’).
Zodat we babbelen over de sterren van vroeger en over de regie van Don Giovanni (waar ik donderdag was) en Regietheater etc.
Dan krijgen Lyda en ik ook nog de pianist Charlie Bo Meijering tussen ons in waarbij ik me wat belachelijk maak door te zeggen dat ik denk dat hij begin 20 is (hij is 28).

De voorstelling is geweldig.
Michelle Mallinger is subliem.

Een paar foto’s.