Er is er een jarig – hoi

Ik begin de dag met VK magazine en laat me de ogen uitsteken met alle leuke en mooie kado’s die getipt worden voor anderen.
Rond een tientje kún je ook iets kopen – maar voor een kleinigheidje ben je toch al snel 40 Euro kwijt tenzij je zelf gaat fröbelen (wat ik niet kan).

Op je verlanglijstje mag álles staan. Een leuk kado, oordeelt VK, is een Apple laptop van 1000 Euro.
Moet je dan een extra lekkere wortel voor het paard in je schoen doen of zelf ook met een hebbeding van die prijs over de brug komen?
Ik vermoed het laatste.

Zelf krijg ik vooral ‘dingetjes’ – 1 écht zelf gefröbeld waar ik erg om moet lachen.
R. stuurde wijn en nootjes (die kent me goed).
Het vrouwtje van Tashi bracht een giga bos bloemen, een stuk appeltaart en een kadootje dat ik mag teruggeven.

Mbt dat laatste: dat geef ik inderdaad terug.
Niet omdat het monsterlijk is (integendeel) maar omdat het een legpuzzel is en sinds Sammie hier heer en pasja is kan ik die niet meer leggen.
Aangezien hij het háát als ik geconcentreerd met iets anders dan hem bezig ben.
En omdat het, vermoed ik, gewoon hartstikke leuk is dwars door een puzzel te rennen en de stukjes alle kanten op te zien vliegen.

Verder leuke e-cards, felicitatiemailtjes van aardige mensen, felicitatietweets en felicitatie-Facebook-berichten.
Wat wil een jarige Johanna nog meer.