Misschien is het een sign of the times of misschien word ik steeds meer een supertrut.
Maar het valt me op dat wanneer ik iets weggeef er zelden nog ‘dankjewel’ wordt gezegd.
Vaak wordt een kadootje zwijgend in ontvangst genomen.
Of: “wil je er vanaf?!” ik: “nee! ik ben gewoon áárdig!”
Of na aannemen met dat iemand anders (partner of kind) het waarschijnlijk leuk zal vinden: geen enkele feedback.
Wat kán betekenen dat die ander er dolblij mee is maar dat het er even niet van kwam dat te vermelden.
Of dat mijn gulle gave bij thuiskomst huilend van het lachen direct in de kliko is gegooid.
Ik herinner me dat mijn ouders wanneer ik iets kreeg me indoctrineerden met dat “wat zég je dan?!” zodat de kleine Zjanneke ongemakkelijk ‘dankuwel’ mompelde.
Is dat een oude gewoonte? hóeft dat tegenwoordig niet meer? of zeggen ouders het nog steeds tegen hun kroost maar voelen ze niet de noodzaak het zelf te praktiseren?
#DTV
Nee hoor, het is nog steeds gewoon en beleefd om te bedanken. Als mensen dat niet doen, dan zijn ze gewoon ondankbaar of staan ze niet voldoende stil bij wat hun gegeven wordt en wat dat gebaar betekent. Kinderen horen nog steeds te bedanken. Ik stoor me er ook aan als volwassen mensen of kinderen dat niet doen. Maar het is volgens mij wel een feit dat veel mensen aan het verharden zijn en steeds minder stilstaan bij de gevoelens van anderen.