Raar maar waar.
R. heeft egel(s) hier nog nooit gezien.
Ik zie hem/haar/ze bijna elke dag.
En als ik ze niet zie ligt het aan mij.
Ik kijk tv, ik tik PC, ik let niet op.
Gisteren ga ik de knagers in de achtertuin om kwart over acht voeren en tref egel op het bruggetje over de vijver.
Ik stap naar de zijkant (you first).
Egel aarzelt. Egel denkt na. Egel loopt twintig centimeter terug de struiken in.
(ik voer knagers, buts eitje en vijf minuten later eet egel ei)
Vandaag knabbelt egel ietsje na half negen aan een broodje voor de mussen. Ach gossie – dat kan de bedoeling niet zijn.
Ik loop naar buiten en sla ons laatste supermarkteitje kapot (egel rént weg) maar tien minuten later dit keer is-ie er weer en slurpt eitje helemaal leeg om daarna waggelend en vrolijk kont-krabbend het eet-terras te verlaten.
De les voor R.: egel komt om ongeveer kwart over acht – maar wanneer jij hier bent éérder wat ik zal proberen bij te houden.
Andere les: eitje aanbieden kan altijd. Mogelijk schrikt egel, gaat even weg, maar aansterkend hapje (winterslaap!) wordt altijd gewaardeerd.
Niet eens les, mantra: egels zijn lauw….
R: egel weet gewoon waar de lekkere hapjes te halen zijn 🙂
Vlak het aura van J. niet uit waar haar huis- en tuingenoten zeer bevattelijk voor zijn.
Maar wie weet.
Overigens, ik heb wel degelijk, jaren geleden, een egel in de tuin gezien. Ik was bladeren en takken aan het harken en merkte net bijtijds dat sommige takjes aan elkaar vast zaten en autonoom bewogen. Een verstandige egel onthoudt zoiets.
Als je ‘m dan direct een eitje had gegeven… 😉