Egel en eitjes

Zo zie ik egel driekwart jaar niet en zo struikel ik (vandaag bijna letterlijk) over haar.

Elke avond leg ik twee gebutste eitjes neer. Eergisteren om tien uur zag ik haar eten (foto’s mislukten – het was te donker).
Gisteren zelfde tijd waren de eitjes al op (dus legde ik nieuwe neer), vanochtend om half zes zie ik haar over het terras naar de achtertuin sprinten en nét voor het bruggetje linksaf slaan de bosjes in.

Dan vanmiddag, half vier links in de bossages op een meter van mij net áchter het bruggetje: egel.
Heftig krabbend. Links, rechts, nog een keer links waarna ze verdwijnt waar het voor een mens niet meer toegankelijk is.

Ik hol naar binnen voor een eitje dat ik licht gebutst neerleg waar ik haar net nog zag.
Ik hol nóg een keer naar binnen, nu voor de camera.
Stámp doe ik weer naar buiten en daar vlak voor mijn voeten zit egel die zich omkeert en het pad afloopt zo snel mogelijk de gele dovenetel in.

Nóg een eitje gehaald en onopvallend met de camera plaats genomen op de drempel.
Kom nu maar op, egel!
Maar egel komt niet op. En de drie kwartier erná wanneer ik het eitje vanuit het slaapkamerraam bespied ook niet.

“Heb je wel genoeg eieren” vroeg R. vanochtend toen ik hem vertelde over waar ik mee bezig was.
“Ja hoor,” zei ik, “een hele tray.”

Nu nog een halve trouwens. Want de kippen rekenen ook op minimaal twee eitjes per dag.
Liefst gekookt. En dan daarvan weer alleen de dooier.