Egel

Al een aantal weken leg ik een gebutst eitje op het stoepje achter mijn huis – voor egel.
Wekenlang: geen egel.
Wel blije Greta en Klaartje wanneer ze ’s ochtends het eitje ontdekten en het genietend leeg slobberden.

De laatste dagen zag ik ’s ochtends wel lege eitjes.
Maar omdat de eenden hier mn vlak voor de zon op komt wild rond banjeren en ook eksters en meeuwen regelmatig neerdalen om iets te verschalken dacht ik: kan wel iedereen zijn die de eitjes leeg eet.

Vanavond, echt nét terwijl ik denk dat het leven ongelooflijk KLOTE is, kijk ik naar buiten en daar is egel.
Slurpend uit een ei en daarna hard weg hollend in de struiken rechts.

Mijn rug wordt er niet beter van maar een fijn moment is het wel.