Eenden

Weken, nee: maanden lang stikt het in mijn tuin van de eenden.
Ze eten het graan van de kippen.
En tegen mee-eten heb ik niet eens zoveel bezwaar, maar ze stormen er met hun allen op af en jagen de kippen weg.

Ook belagen ze de knagers, mn die in de achtertuin.
Er zijn momenten dat ik van achter naar voor ren en terug en nog een keer om de krengen roepend en met de armen wapperend te verjagen.
Wat zinloos blijkt zodat ik de kippen ’s ochtends niet direct uit hun hok laat maar ze korrels toewerp in het uitloopje (dan eten ze tenminste nog wát) en ik de knagers achter vooral ook wortels geef voor het geval die niet voldoende droog voer binnen krijgen omdat de eenden het roven.
Logisch dat de knagers achter intussen geen wortel meer kunnen zien.
Voor Lyda en R. laat ik uitgebreide instructies achter hoe ze de eenden te slim af kunnen (proberen te) zijn.

Dan verandert er iets.
Ik krijg twee nieuwe eenden.
Een paartje dat de hele dag zoet op het terrasje achter het huis zit.
Voor mij zijn ze bang, de kippen behandelen ze met respect.
Wanneer helemaal aan de rand van de voerplek een enkel graankorreltje is beland, durven ze dat nét te eten.

Maar de woerd verandert in een furie wanneer andere eenden (m/v) het terrein opkomen en mept ze met veel geweld het erf af.
Hij verzuipt ze bijna in de vijver, plukt er de veren met grote plukken uit en al snel weten de andere eenden: daar moet je niet zijn.
Een enkeling probeert het nog wel eens.
Maar het wordt hier steeds rustiger.

Zodat de kippen nu weer direct naar buiten mogen.
En ik niet meer op en neer hoef te rennen.
En ’s avonds is het voldoende wanneer ik even op de bank bij de achterren ga zitten (liefst met Loki naast me).
Vogels verschrikken hoeft niet meer.

Nu maar hopen dat ‘zij’ niet gaat broeden en hij meent dáár te moeten gaan waken.