Eén op de vijf

Eén op de vijf mensen krijgt Alzheimer.
Soms denk ik dat ik het bijna heb. Wanneer ik me dingen niet herinner.
Een tijdje later heb ik daar minder last van en denk ik dat het reuze meevalt.
Maar wat ik altijd denk is dat je maar nooit weet wat je krijgt en wannéér. Wat dus mijn reden is om nu al die vakanties te willen want waarom mijn spaargeld bewaren tot ik misschien wel opeens dood(ziek) ben.

De laatste tijd dacht ik dat het wel meeviel.
Behalve dat mijn Engels de afgelopen reis ietsje minder vlot was dan anders (vaker naar woorden zoeken resp. er niet op komen).

Nu ben ik aan het twijfelen.
Ik wil nl iets schrijven op Mijn begraafplaatsen. Over de begraafplaats in Buckeye.
Ik weet heel zeker dat ik daarover al een beginnetje heb geschreven. Toen ik in Amerika was of net terug.
Ik herinner me de opzet nog. Maar ik kan het niet vinden.
Toen dacht ik: misschien schreef ik het hier.
Ook hier kan ik het niet vinden.

Ik denk dus nog steeds dat het ergens staat.
Maar omdat ik het niet kan vinden kan ik er niet met een vervolgstukje op aanhaken. Zodat ik het opnieuw (?) moet schrijven.
Waarna mensen denken: dat schrééf je al, oen! Misschien zeggen ze het ook.
Maar mogelijk willen ze me ontzien omdat ze denken: het arme mens wordt oud.

O got.