Een week of twee voor ik weg ging zag ik haar voor het eerst.
De gewonde, licht aangevreten duif. Stukje uit de rechterflank, blind oogje.
"Geen blijvertje" dacht ik.
Want er is hier wel voer in overvloed maar er zijn ook twee katers die zich graag in de bossages opstellen en regelmatig de wat zwakkere broeders en zusters uit de vogelstand plukken om die op de keukenvloer neer te leggen (en heel soms op te eten).
Maar ze is er nog. En hoe ze het doet is me een raadsel.
Wat een kanjer!