Ik fiets naar De Rijp (dát is lang geleden dat ik dat deed, volgens mij alleen 2-3x toen ik hier net woonde) en haal bij de slijter 4 erg grote flessen wijn. Zoals je in Amerika hebt, van meer liters in 1 fles.
Er is een etentje in mijn huis en ik heb beloofd op mijn kamer te gaan zitten maar ik blijf er toch bij.
Mensen zitten per twee aan tafeltjes en wisselen soms van plaats. Ik zit eerst alleen maar dan komt Wouter Bos tegenover me zitten. Hij is heel vriendelijk.
Ik denk: misschien de volgende keer toch maar weer op hem stemmen.
Dan word ik wakker en stel vast dat de pijn in mijn schouder waarvan ik gisteren dacht ‘kennelijk in mijn slaap verkeerd op mijn arm gelegen’ veel erger is geworden.
Wat te doen behalve warm douchen en er onbeholpen zelf wat in kneden.
Ik weet het wel: de computer mijden.
O jee o jee o jee.
Een milde variant op het thema “feestje bij mij thuis maar ik mag niet meedoen”. Ik vind dat best een heftig thema. Wie weet is de variant een teken dat je langzaam afstand gaat nemen van dit niet alleen onderbewuste thema.
Als ik spierpijn heb van te hard werken of van een kou op de spieren, dan neem ik graag een warm bad met arnica badolie of massageolie. Soms desnoods (nouja, wel lekker eigenlijk ook) enkele dagen na elkaar. In minstens twintig minuten trekt de warmte -en wellicht ook de olie- goed in de spieren.