Het is de laatste keer Rob Trip en hij presenteert van achter een grote ovalen tafel.
Alle journalisten rennen naar binnen en verdringen zich om een plekje direct tegenover de presentator.
Voor mij is geen plaats meer.
Ik zoek naar een stoel achterin de zaal.
Dan zegt Rob Trip dat ik aan de tafel mag zitten.
Omdat ik er áltijd al was, dit itt al die anderen.
(ik ben bang dat ik die man echt heel erg ga missen)
Zo Jeanne boft dacht ik,totdat ik de titel las………ja,ik ben nog niet wakker! 😉
@ karin t: ik zou het niet durven, naar een bijeenkomst gaan waar hij is.
Ik zou me veel te ongemakkelijk en sociaal onhandig voelen.
Mij verbaast het vooral dat het me kennelijk zo bezig houdt.
Ik dácht nl dat ik
1) het ‘gewoon’ erg jammer vond dat hij ermee stopt
2) ik intussen wel gewend was aan het idee
Maar naarmate ik meer dit soort dromen heb dringt het ook overdag meer tot me door dat ik het écht heel vervelend vind.