Dromen

Na een écht griezelige droom (wat moet er een inktzwart plekje in mijn ziel zitten) lig ik van drie tot twintig over vier wakker. Dan val ik in slaap en droom dat ik naar de universiteit in Utrecht ga om daar de film La Forza del Destino te zien.
Een verfilming van de opera dus.

Maar het programma blijkt gewijzigd en er is een kinderfilm.
Het enige leuke: de aantrekkelijke (jongere) man naast me wil wel een beetje met me vrijen.
Maar wanneer ik wegga volgt hij niet.

Dan begint het pas echt want ik kan mijn auto niet vinden. Hij staat niet waar ik denk dat hij staat. Ik probeer een andere uitgang. Ook niet.
Ik druk op het alarmknopje (heb ik helemaal niet bij de Polo, alleen bij m’n Amerikaanse suv’s). Heel in de verte hoor ik iets.

Ik loop erheen. Het is zeker een half uur verder. Daar nog eens de alarmknop: niets.
Dit herhaalt zich een paar keer tot ik wanhopig iemand aanklamp.
Die gaat met me na waar ik de universiteit ben binnengekomen en concludeert dat mijn auto dus echt moet staan op de eerste plek die ik probeerde.

Ik loop weer terug wanneer de wekker gaat. Ik mep ‘m uit (“nu even niet”) maar anders dan andere mensen die smoezen “ik ben ben door de wekker heen geslapen” heb ik drie katten met ingebouwde wekkertjes die me om tien voor zes echt uit bed hebben.