Dood

Soms denk ik: ik ga zo snel door mijn spaargeld heen, ik moet zuiniger aandoen.
Wat slaat op mijn Amerika-reizen want verder dóe ik al zuinig (tenzij je elke dag rosbief om Guus z’n pilletjes te laten slikken ‘niet zuinig’ vindt).

Dan worden mensen om mij heen ziek, ernstig ziek of heel erg ernstig ziek.
En denk ik: je leeft maar 1x en dat kan voor je het weet voorbij zijn dus waarom sparen voor een later dat misschien helemaal niet komt.

Deze week word ik geconfronteerd met een heel concreet geval (waarbij ‘geval’ het foute woord is maar het schiet me even niet beter te binnen).
Ik ben betrokken bij een groep die oude begraafplaatsen in Arizona in kaart brengt.
Vnl als lezer van onderzoek van anderen en als donateur.
Er is een website en een nieuwsbrief.

Een week geleden meldt de verspreider van de nieuwsbrief dat Ed ziek is.
Ik ken Ed niet maar ik lees vaak door hem en zijn vrouw geschreven artikelen en heb zo begraafplaatsen ontdekt.
De nieuwsbrief citeert hoe zijn vrouw hem in de keuken aantreft, liggend op de vloer, hoe ze de straat oprent (er woont een verpleegster aan de overkant) en dan volgt een transport naar een ziekenhuis en een ander ziekenhuis en het is een hersenbloeding en er dreigt een prins Friso-situatie en zij weet: dit had Ed niet gewild en haalt hem van de beademing.

De nieuwsbrief citeert steeds mails van Kathy (Ed’s vrouw) die ons op de hoogte houdt.
Om te eindigen met zijn in memoriam en de wens ‘geen bloemen maar donaties aan de organisatie’.

Ik bewonder Kathy om hoe ze ons laat delen in haar leed.
Ik schrijf aan de leider van de club een mail met een onbeholpen tekst en het verzoek Kathy te laten weten hoe ik met haar meevoel.
Ik blijk ondanks het onbeholpen een snaar te hebben geraakt.
Kathy laat weten dat ze mijn brief zal voorlezen tijdens de memorial service.
Ik herlees mijn tekst.
Ik denk: het is niet perfect Engels maar ik kan me voorstellen dat ze voelde dat hij uit mijn hart kwam.

En vooral denk ik: het leven is NU.
Niet tutten (zeg ik tegen mezelf).
*Grijp* het.