Reclames.
1) Wat doet ú met uw mastercard?
Vrouw: “Ik vergeet hem wel eens, dom, hè?”
Waarna man opsomt wat hij (die ‘hem’ niet vergeet) er allemaal mee doet.
2) Mevrouw X krijgt tv-zenders niet ingedeeld.
Niet erg hoor, dat doet bedrijf Y graag voor haar.
Nu ff omkeren.
Wat doet ú etc.
Man, stom giechelend: “Ik vergeet hem wel eens, dom, hè?”
En: meneer Z krijgt z’n tv-zenders niet ingedeeld.
Volgens mij zijn er evenveel mannen als vrouwen die hun kredietkaart niet altijd op zak hebben en evenveel mannen die technisch worden uitgedaagd bij het programmeren van bv de video- of dvd-recorder.
Toch zijn die commercials niet voor niets zo gemaakt.
Die laatste snap ik wel. Een man geeft meestal toch niet toe dat ie hulp nodig heeft, dus dat bedrijf kan de reclames maar beter richten op vrouwen die denken: ‘Verrek, daar kunnen ze me helpen!’ – terwijl een man denkt: ‘Hm, er zijn er dus meer zoals ik, maar daar wil _ik_ niet bij horen’.
Die eerste is vanuit rolbevestigend oogpunt dom. Want hoeveel paar schoenen kun je wel niet kopen met een creditcard? En: tegenwoordig kun je zelfs bij Bristol en Dirk van den Broek (of zo) met de kaart betalen – dus waarom dan zo manbevestigend?