Doel

Terwijl ik maandag met Carina naar de dierenarts reed zei ik tegen haar dat als ze beter werd, ik een gift zou doen aan een goed doel.
Een dierendoel.
Dat zij dan mocht kiezen.

Dat laatste was natuurlijk raar maar je lult al snel een eind in de ruimte met naast je een doodziek diertje op weg naar de dierenarts van wie je vreest dat die gaat zeggen dat er niets meer aan te doen is.

Er was niets meer aan te doen dus gaf ik ook niet aan een goed doel.
Niet éxtra tenminste. December doordringt me er altijd van hoeveel ik sowieso al geef: de doelen die maandelijks afschrijven, de 1 drie Euro, de ander zes, weer een ander zeven etc. wat lekker aantikt.
En dan -omdat het december is- ook nog al die andere die voor eens per jaar zijn gemachtigd.
En die wéér andere die een vriendelijk verzoek sturen of ik ook dit keer weer wil storten.

Tot nu toe gaf ik ook altijd aan Serious Request. Dat vandaag al afloopt. Maar het is een beetje langs me heen gegaan.
Niet echt natuurlijk. Ik weet dat het is, ik kijk ook af en toe. Maar ik voel geen drang te geven.
Wat een beetje kan komen omdat ik geïrriteerd ben geraakt omdat een call center me als ik het wel doe 2-3x per jaar opbelt om vást donateur van het Rode Kruis te worden.

Misschien maak ik toch extra over aan Wakker Dier.
Of een wat exotischer dierendoel.
Helemaal *niets* extra geven is ook zo kaal.
En de zielige kippen in de legbatterijen kunnen het ook niet helpen dat Carina is doodgegaan.