Ding-dong

De bel gaat.
Ik ruk het elastiekje uit mijn haar, doe snel een bodywarmer aan (ivm: geen bh en ik wil de aanbellende collectant cq postbezorger niet shockeren) en ren naar beneden.

Op straat: een prachtige jongeman van een jaar of twintig. Met een plastic tasje in zijn hand.
Of ik ‘mevrouw Doomen’ ben. Dat ben ik.
Waarop hij het plastic tasje in mijn handen duwt met “er zit een kaartje bij”.
Ik kijk in het zakje en zie het kaartje.
“Weet u van wie het is” vraagt de jongen.
Ik zeg dat ik het weet.
Waarop hij stralend wegloopt en ik ga uitpakken.

Asjemenou.