Dik

In Radio Kassa hoorde ik vandaag over dik worden en niet en weer afvallen en niet.

Als problematische gevallen hadden we wie eten zag en het dan ook opvrat (geen herkenning) en de emotionele eters (wel).
De oplossing: zorgen dat je je goed voelt zodat je geen vreetbuien krijgt.
Jaja.

“Als ik maar rijk word of een grote liefde heb dán zou ik gelukkig zijn” is even waar maar went heel snel.
Gelukkiger word je door een vreemde taal te leren of de keuken op te ruimen of iets betekenen voor iemand anders.
(ik stel me hier echt niks bij voor)

Dan het proberen minder te eten,.
De stofwisseling gaat “op spaarstand” met als resultaat dat je lichaam gewend raakt aan weinig calorieën en daarmee voort kan. Misschien wel voor áltijd.

Verder: als je 100 kilo weegt zul je nooit meer maatje 38 of 40 worden.
Er kan hoogstens 10% vanaf.

En die tv-shows dan???
Vergeet ze.
Dit is de realiteit.
(gehoord op de radio).

Nu even overgebracht op ikzelf.
Ik zal nooit meer minder wegen dan 61 kilo.

O got. O got.
En tegelijk: hoewel ik 58 in mijn droombeeld heb – voor 61 kilo zou ik nu een moord doen.
Bij wijze van spreken natuurlijk.
Aangezien er geen moord is die je op je streefgewicht brengt.