Dieren

Morgen gaan R. en ik met Guus en Sammie naar de dierenarts.
(wat achtelozer klinkt dan het zal zijn kwa jagen op de katten en ze met bruut geweld in mandjes duwen)

Wie niet mee gaat is caafje Ukkie.
Ze kwam hier vijf jaar geleden. ‘Klein’ gehouden in een kleine kooi en waarschijnlijk negen maanden.

Als dat waar is zou ze nog hartstikke jong zijn.
Maar het laatste jaar gedraagt ze zich niet zo.
Bijna een jaar geleden viel ze opeens om. Zomaar. Trappelen met de pootjes. Waarna ze opstond en verder liep.
Ik zag het gebeuren samen met iemand anders en we dachten allebei: foute boel.

De laatste maanden doet Ukkie ‘gek’.
Als er eten komt (waar ze enthousiast om fluit) holt ze de hele ren op en neer, ze pakt een stukje wortel, holt ermee een hok in en komt er dan ook weer uit met dat stukje wortel en legt het neer naast de bak en springt er dan in en eet (bv) andijvie.
Ze vermagert. Ze drinkt veel (viel me laatst op). Ze heeft staar (merkte ik vanmiddag).
“Ze is gewoon oud” zei degene die dat samen met mij constateerde.

Ik weet niet of Ukkie echt ‘oud’ is.
Ik denk wel dat ze het eind nadert.
En ik denk dat daar weinig aan te doen is.
Ik let op of ze ‘gelukkig’ lijkt. Zolang dat het geval is: leef lekker door, Ukkie.
Zo niet: inslapen. Maar bij caafjes gaat dat vaak snel vanzélf als ze op zijn.

Daarom dus alleen Sammie en Guus mee naar de dierenarts.
(wat formuleer ik dat achteloos)