Die Zeit, die ist ein sonderbar Ding

In mijn bewustzijn hoor ik dat de tijd een grausames iets is. Een wreed iets dus.
Maar google levert me ‘sonderbar’ op en dat blijkt de titel van de aria die ik op het oog had.
Gezongen door die Marschallin in Der Rosenkavalier.
Over hoe niet-leuk het is om oud te worden.

Sinds ik weer lees stuit ik op teksten-van-herkenning. In al twee boeken de afgelopen week gingen die over leeftijd. Dat je het leven anders ervaart wanneer je oud(er) bent.
Niet als in ‘ouder en wijzer’ maar als in ‘je ziet het einde naderen’.

Zelf denk ik niet over het einde. Omdat ik er niet over wil denken.
Maar wat ik herken in wat de schrijvers schreven: wanneer je jong bent is elk voorbijgegaan jaar een ‘dat was het dan’ en is elk nieuw jaar een ‘eens kijken hoe dát wordt’.
Terwijl als je *zeg maar* 59 bent je kunt uitrekenen hoeveel jaren er normaal gesproken nog komen.
In mijn geval pakweg 15 (kanker en ongeluk enzo uitgesloten).
En als ik dan bedenk hoe snél het afgelopen jaar -bv- is gegaan dan is het einde verdomd nabij.

En dan is het niet meer ’s kijken hoe 2010 wordt.
Dan is het: nog 15 jaar (max) te gaan en daar moet ik iets van maken. Omdat het anders verdomd zonde is. Geloof me, jonkie-lezeres, dat voelt ánders.