Donderdag heeft Diddle opeens dunne poep. Dus verminder ik zijn groente drastisch. Met de bedoeling dat Diddle meer hooi en brokjes zal eten. Helaas. Een enkel flintertje hooi eet de kleine man, brokjes weigert hij.
Dus bel ik vanochtend om half tien (dan gaat ze open) de dierenkliniek. De assistente zal overleggen en terugbellen. Dat doet ze een uur later. Ik mag komen.
Na een uur in de wachtkamer ontwaakt Diddle uit zijn lethargie en gaat knagen op zijn handdoek. Dus vraag ik om hooi. Waarvan het konijntje gretig eet.
Hè, hè – denk ik. We zijn weer beter.
Dierenarts Jessica (die noch mij noch het konijn kent) weegt Diddle en stelt vast dat hij niet dikker is geworden. Dus moet hij vijf dagen 2x p.d. pijnstiller, 3 à 4 x p.d. iets voor maag- en darmen, 6x p.d. dwangvoeren. En nog een week 2x p.d. wondzalven.
Om half 1 mogen we naar huis. Diddle eet verder aan zijn hooi, ik sta fyziek (..) stijf van de stress. Schouders en bovenrug voelen alsof ik er enorme lasten op tors en ze kilometers ver voortzeul.
Thuis Diddle nog even gezalfd (was nog niet gebeurd). Nu een schema maken. En na een uur bodemloze en hopelijk ook droomloze slaap aan de slag met 2e x dwangvoeren op deze dag.
En Diddle? Die eet hooi.
Hoop echt dat het mooie manneke het redt. Maar hoe doe je dat eigenlijk, dat dwangvoeren?
Voor dwangvoeren maak je een papje, doet dat in een pipetje en spuit het in het mondje van het konijn dat het dan doorslikt.
Alleen moet Diddle nu zóveel inslikken dat ik al bij de 1ex grote problemen kreeg: én pijnstiller én maagmiddel én papje.
Ik breng Diddle daarom morgenochtend naar R. zodat die beter voor hem kan zorgen.
Sterkte Jeanne!
Ach gos, wat een getob met Diddle. Ik hoop dat ie weer opleeft en daarna een toonbeeld van gezondheid wordt!