Depri

Ok – depri dus.
Om dat machteloze gevoel omdat de Winkel het opeens niet meer doet en wie niet te bereiken is, is niet te bereiken, hè?
En dan kan ik wel vinden dat die vandaag te bereiken zou moeten zijn, maar daarmee is ze nog niet te bereiken.
Zodat ik na meer dan 15 uur inloggen en hoopvol en geleidelijk steeds minder hoopvol check mail doen intussen onder ogen zie dat er vandaag niets meer wordt rechtgebreid.
En wanneer wel? Geen enkel idee. Afwachten, machteloos afwachten geblazen.

Intussen wordt ook helemaal niemand die vals tegen me was weer aardig tegen me zomaar uit het niks.
Niet dat ik dat had verwacht.
De zeikerds die mij in de hoek drijven zouden natuurlijk wel érg over hun eigen ego moeten heenstappen om opeens wél aardig te gaan zijn. Doen ze niet.
Dit ter geruststelling van wie mij haat en zich zit te verkneukelen bij deze stukjes.

Vandaag geen egel gezien. Ook geen vleermuizen.
Vanmiddag fantaseerde ik opeens over in de armen van een man liggen.
Niet sexy armen. Hou-vast armen.
Lepeltje op bed. Hug.
Raar hoor, dat dat er al 5 jaar niet meer in zit en er denk ik ook niet meer in zitten zál.