Deidamia

R. en ik waren naar de opera.
Deidamia van Haendel.
In 1741 slechts 3x opgevoerd. Hoewel het volgens het begeleidend schrijven van de Nederlandse Opera “een zeer geslaagd, contrastrijk stuk” is.
Over Achilles als meisje verkleed. Verliefd op de prinses Deidamia.
En nog humor ook. En drama.

Ik ben niet gek op Haendel (net zo min als op de vroege Mozart) maar indien mooi uitgevoerd en gezongen kan ik van de opera’s zeker genieten.
Dit keer niet.
Er was tevéél humor. In mijn ogen: ongein.
Maar de grachtengordel-zuidas-advocaten-crowd vond het geweldig want die lachte heel hard.

De muziek vond ik ‘wel gaan’. De plot totaal oninteressant.
Zang heel behoorlijk.
Maar na een uur dacht ik: wil ik dit nóg drie uur en eigenlijk wist ik het al *nee*.

Dus met R. naar mijn auto gehold om hem de meegebrachte eitjes van Greta en Klaartje te overhandigen waarna hij snel terugholde want hij bleef nog wel.

Over een maand gaan we naar Il Turco in Italia, waar een slechte regisseur ook een hoop aan kan verpesten.
En een paar dagen voordat ik wegga naar Don Carlo. Dat kán niet stuk.
Denk/hoop ik.