Gisteren dacht ik: ik ben depressief.
Ik heb geen zin meer in het leven. Ik wil niet per se de pil van Drion (daar ben ik te laf voor) maar ik vind er echt helemaal niks meer aan.
Ik heb geen vrienden.
Ik heb niet eens kennissen.
En hoe ‘maak’ ik vrienden? door op een ‘club’ te gaan?
Ik moet er niet aan denken.
Dus concludeerde ik: dit is dus depressief.
Vandaag is er niets veranderd kwa ‘geen vrienden’ etc maar iets in mijn stemming is ‘beter’.
Ietsje minder hopeloos.
Geen pil van Drion (wat een teleurstelling voor mijn erfgename!).
Ook niet vrolijk verder leven.
Maar we slepen ons voort en wie weet dat aan de horizon ooit iets moois gaat gloren.
Waarbij ik me nu niks voorstel.
Maar je weet het niet.
Ik voel met je mee. Mijn situatie is anders dan die van jou, maar ik herken het gevoel wel. Houd vol. Je hebt zeker wel mensen die met je meeleven. Ik in ieder geval. En ik hoop zeker dat er voor jou iets moois gaat gloren.
Dank je lieverd. Ik voel me echt ongelooflijk klote.
Tis ook zulk grijs weer. Ik gun jou een warm zonnetje. Letterlijk en figuurlijk.