De Bijbel

Een beetje politiek-correct typje leest tegenwoordig de Koran (of schaft die in elk geval áán).
Ik lees de Bijbel.
Nou ja – ik maak omtrekkende bewegingen.

Halfslachtig katholiek opgevoed deed ik na een aantal uurtjes catechismusles mijn 1e communie, daarna herinner ik me nog 1x tot God te hebben gebeden of Hij alsjeblieft niet wou laten uitkomen dat ik het meisje achter me bij mij had laten spieken. Toen was ik 12-13 en niet lang erna viel ik van mijn geloof.

Laatst dacht ik dat niet-geloven 1 ding was, maar geen idee hebben wat al die gelovigen (en het zijn er véél) inspireert – dat is toch wel raar.
Dus vroeg ik op twitter welke Bijbel ik eens zou aanschaffen.
Op zo’n moment zie je hoe goed twitter wordt gelezen en dat aardige mensen dan méédenken: wat kan de niet-ingevoerde, ongelovige boeien (en wie weet over de streep trekken).
Terwijl strengerds in de leer me op m’n kop geven dat ik nú pas de Bijbel ga lezen en dat ik natuurlijk DE Bijbel moet lezen.

Ik koop een kinderbijbel (JongerenBijbel). En Genesis getekend door Crumb. En het boek van de Blokkers over de Bijbel.
Amper besteld of iemand mailt me: lees ‘Het verhaal gaat…’ van Nico ter Linden.
Hè nee! is mijn reactie. Heb net voor een hoop geld besteld, nu wéér iets anders?
“Het leest als een trein” zegt hij.

Ik doe het. Ik lees deel 1. Leuk! mooi! een sprookjesboek.
Allemaal verhalen waarvan ik zeer in de verte wel eens had gehoord (maar niks zou kunnen navertellen op Adam en Eva en de appel na).
Niet gedragen verteld maar met verbindingen naar het hier en nu en naar wat er mogelijk is bedoeld en hoe je het zou kunnen interpreteren en hoe nog méér.
1x dacht ik: zo kan het vast niet in de Bijbel zélf staan en toen sloeg ik die Kinderbijbel erop na. Het stond er wel degelijk. Maar ánders.
En lang niet zo verleidelijk.