‘Tot zover Darfur’ heet de actie die uitloopt op vanavond tv kijken geleid door Rob Trip.
Hij heeft toch nog plezier van z’n krijtstreeppak, valt me op.
Maar ook: wat oogt-ie klein en schriel.
Was het nou de eye of the beholder die daar een jaar geleden toch een whoa-stuk in zag of kunnen ook mannen voorbij een houdbaarheidsdatum raken maar hoezo dan al op 47.
Ik had er geen zin in, in ‘Darfur’.
Ik dacht: dat weet ik al. Zielige zwarte mensen verdreven en ontheemd en al die vrouwen verkracht en nu in vluchtelingenkampen.
Maar ik wou het een kans geven en (bekentenis) zapte af en toe weg naar het schaatsen.
Na een uur wist ik zeker dat ik het al wist.
En ik vind het echt hartstikke erg en geef me een gironummer en ik maak over.
Maar nog een keer een uur kijken naar wat ik écht al weet – sorry.
Het is vast allemaal goedbedoeld.
En geen VPRO, dus kijk ik maar niet.
Op 47 begint het meestal juist pas een beetje.
Het programma was juist bedoeld voor wie het niet wist – en die kijken sowieso niet denk ik.
jammer, ik denk dat een dergelijk programma weinig zoden aan de dijk zet, maar wel goed bedoeld!