Dit is dag drie van Cieltje en mij.
Waarop ze eerst alleen maar onder het hooi zat (en ik wen eraan dat dat *niet* betekent dat ze dood is).
Nu eet ze. Eerst stiekem.
Omdat ik iets lekkers door de tralies hang.
Dat grist ze weg en vreet ze snel op.
Het laatste uur is ze zichtbaar.
Ze eet de lekkerste hapjes uit haar vers neergezette bakje.
En dan probeert ze zichzelf te bijten waar de hechtingen zijn.
Die moeten dus erg jeuken begrijp ik.
Ze kan er niet bij. Wat natuurlijk maar goed is. Want het is niet de bedoeling dat ze de hechtingen uit de wond sloopt.
Arm Cieltje.
Beterschap Cieltje!
Wanneer mogen ze eruit?
wel fijn dat ze zo van d’r eten geniet.
Cieltje mag maandag naar buiten bij de andere caafjes en de hechtingen mogen er de maandag daarná uit.
En omdat ze eten zo lekker vindt span ik me nu in om steeds nieuwe lekkere hapjes te bedenken.
Plantjes uit de tuin, verse bospeen met veel loof, paprika, tomaat, witlof, andijvie, appel.
Maar ze vindt er niks aan, het verblijf in een kooi op tafel. En mij vindt ze doodeng.
“En omdat ze eten zo lekker vindt span ik me nu in om steeds nieuwe lekkere hapjes te bedenken.
Plantjes uit de tuin, verse bospeen met veel loof, paprika, tomaat, witlof, andijvie, appel.
Maar ze vindt er niks aan, het verblijf in een kooi op tafel. En mij vindt ze doodeng.” en zij lust zeker ook geen pompoenen…
haha, nee – vast niet!
ik heb net een framboos op haar uitgeprobeerd…
(nee, bliefde ze niet)