Dag

Ik word wakker uit een nare droom.
Mannen zijn mijn erf op gelopen en hebben de nieuwe kippenren met opzet vernield omdat die van het verkeerde materiaal is gemaakt. Ze doen boos tegen mij.

Wakker dus. Het is vijf uur en ik wil niet terug naar de droom.
Dus denk ik over wat nog moet en overweeg vandaag de recensie te schrijven die al weken op de te doen lijst staat en neem me voor die ene plek troep rechts naast mijn bureau op te ruimen.
Tien minuten later denk ik: geen recensie.

En een uur later: wanneer is de laatste keer dat ik vrolijk uit bed ben gestapt.
Met het gevoel van *zin* in deze dag. Om een concrete reden of – nog beter – omdat elke nieuwe dag mogelijk een te gékke dag kan worden.

Weer een uur later denk ik dat ik dat vrijwel nooit heb en dat ik dat ook niet erg vind. Ik ben niet zo´n dagenplukker.
Maar ´deze dag zou best eens ok kunnen worden´, dat lijkt me wel wat.

Morgen misschien.
Of anders overmorgen.