Concert

Vanavond is in Londen een concert van Nelly Miriciou.
Het is een sjiek concert.
Met hapjes en drank vóór en hapjes en drank ná.
En daartussen dus Nelly (en nog een mezzosopraan van wie ik de naam ben vergeten).

Ik kocht twee tickets.
Toen kon R. niet mee.
Niet erg – ik vroeg James mee.

Toen kwam ik terug uit Amerika en vond ik de tickets waarop stond dat je sjiek gekleed moest zijn.
Iets dat ik al wist en de reden waarom ik de hele Amerikareis in thrift stores en bij Ross had gekeken naar een mooie strakke broek (een shirtje had ik thuis nog wel).
Niks goeds gevonden.
En intussen te dun voor mijn vórig jaar nog mooie strakke broek.

Ik denk er een dag over.
En volg mijn gevoel: ik ga niet.
Vooral omdat ik als een berg opzie tegen die minitrips waarbij ik meer op luchthavens zit te wachten en in treinen en metro’s zit dan bij het concert.
En dan ook nog het kledingvoorschrift.

Ik kan beide tickets kwijt aan James.
Ik kan het hotel zonder boete afzeggen.
Ik leg me erbij neer dat ik Easyjet en Garwick Express verspeel.

Vanavond is het concert.
Ik ga! ik ga! ik ga! twitteren andere fans.
Londense fans.
Ik denk: jullie hebben makkelijk praten.
Even in de Underground en je bént er.

Toch voel ik me rot.
Want ik had er best willen zijn.
Hoewel ik me waarschijnlijk klote had gevoeld in m’n verkeerde kleren.