Coco

Met Coco gaat het beter.
Ze heeft pijnstiller en darmbevorderaar en infuus gehad en bovendien bleek ze haken aan de kiezen te hebben.
De dierenarts vermoedt dat die haken de reden waren voor minder eten en dat daardoor het probleem is ontstaan.
Ze zijn nu afgeslepen.

Vanochtend was ik ivm de caafjes toch bij de dierenarts en vroeg meteen: hoe is het met Coco.
De assistente liep naar achteren, kwam terug en toen ze niet stralend keek dacht ik: konijn dood.
Omdat me dat het laatste half jaar érg vaak is overkomen.

Maar ik heb sinds een week een andere dierenarts, gekozen juist omdat ze zo deskundig zijn mbt knagers (want: vaste dierenarts van de Opvang in Heiloo) en het gaat goed.
Er is in de nacht een hoop poep uit het konijn gekomen en ze hoeft niet meer gedwangvoerd, ze eet zelfstandig.

Ik weet niet wat ik hoor.
Ik ben er al zó aan gewend geraakt: konijn inleveren direct wanneer ik iets merk dat niet goed is, dierenarts die zegt dat ik er snel bij ben, dat het verder een fit konijn is dat vast zal herstellen en de volgende dag ‘wij snappen het ook niet maar het konijn is opeens dood’.

Alleen moet Coco nog een aantal dagen medicijnen toegediend krijgen.
Wat mij niet lukt.
Coco moet dus naar Roelof die pas vanavond weer op Schiphol landt.

Morgenochtend half tien kan ik Coco halen en dan naar R. brengen en als ze maandag nog steeds normaal eet en ook normaal poept.
Nadat ik samen met L. de caafjes hun drankjes heb gegeven.
En dan ’s avonds weer drankjes en zondag en maandag en tussendoor Coco halen (als het goed gaat) en dan komt R. dinsdag zodat we samen naar de dierenarts kunnen met Guus en ook weer tussendoor moeten de caafjes medicijn.

De logistieke problemen van een dierenvrouw.