Ik chat niet.
Omdat die paar keren toen ik het probeerde ik stapelgek werd van het tempo.
Ik voelde me een hulpeloos oud besje dat de jonkies niet kon bijbenen.
En dacht: email, dat beheers ik.
Dus wie met mij wil communiceren, die mailt me maar.
Zo mailde ik bv aan Jeroen Tjepkema toen ik hem aarzelend vroeg of-ie m’n Hyves-vriendje wou worden dat ik
– hem niet méér ging mailen dan ik nu al deed (en echt: dat valt reuze mee) en
– dat ik *niet* zou proberen met hem te gaan chatten aangezien ik sowieso niet chat
Helaas heeft het deze populaire nieuwslezer niet overtuigd: hij wil *niet* mijn Hyves-vriendje zijn… Punt punt punt. Etc. Enzo.
Maar nu licht er in die balk onderop mijn scherm opeens iets op.
Iemand wil met me chatten!!!
Ik zoek me gek waar ik nu een tekst moet zetten maar vind dat toch en druk op Verzend.
En tik dan nog een regel.
En zie terug mijn eigen tekst en
“Het volgende bericht kan niet worden bezorgd aan alle geadresseerden:”
Ik weet het nu ook niet meer.
Chatten is geweldig leuk, mits je een plek vindt waar de mensen leuk zijn 🙂
Beetje vergelijkbaar met maillijsten denk ik: je vindt nooit iedereen leuk, sommige onderwerpen interesseren je niet, en er zitten ook altijd wel mensen bij die je aanspreken.
Tenminste, dat is mijn ervaring met chatkanalen via IRC. En in mijn ervaring is het ook vaak zo dat groepjes mensen die elkaar goed liggen dan weer eigen kanalen maken.
Dat zal via ‘jouw’ systeem vast wel weer anders werken, maar toch, het kan heel leuk zijn.
Ik zie mijn kinderen chatten met drie of vijf mensen tegelijk. Je hoeft dus niet per se snel te reageren.
Een snelle reactie van iemand betekent wel weer dat die iemand zich vooral met jou bezighoudt en dat betekent dan weer “have a life” als het jou niet boeit of juist dat die persoon wel tijd (belangstelling) heeft voor jou.
(deze reactie even van iemand die hives helemaal niet zijn ding vindt…)