Caven

Maandag krijgt spartelcaaf haar laatste medicijn van E.
Dus had ik bedacht dat L. dan de laatste keer op zondag hoeft te komen en dat ik Gewoon Caaf en Nicolien verder wel in mijn eentje zou behandelen.

Vanochtend oefen ik met L. standby voor het geval ik mezelf heb overschat.
Spartelcaaf doen we samen.
Dan vis ik Nicolien uit het andere hok, aai haar kalmerend en probeer het pipetje in haar mondje te duwen.
Nicolien vertikt het dus die geef ik door aan L. om samen te doen.

Gewoon Caaf dan.
De liefste, de makste en bovendien erg licht en niet sterk.
Op schoot gezet. Aaien. Pipetje in het mondje.
Waarop Gewoon Caaf omhoog springt en me aanvliegt.
Echt. Was geen verbeelding.
L. zag het ook.

Ze raakt me niet maar het idee dat deze (relatief) tamme caaf dit in zich heeft …
We besluiten het verder toch maar samen te doen.

Gewoon Caaf bekijk ik nu met heel andere ogen.