‘s Ochtends verwachten Hillary & co dat je het restant van je ontbijt (licht geroosterd sneetje mais wit met lichtgezouten roomboter in stukjes gescheurd) uit het slaapkamerraam naar beneden gooit.
Komen ze aanhollen, vinden ze lekker.

Later op de dag willen ze zonnen en dan bij voorkeur in de deuropening van de schuur.
Laten liggen tot ze er genoeg van hebben.
Als je er langs komt voelen ze zich gestoord, gaan boos pruttelen en lopen weg.

Hillary & co zijn gek op bepaalde zaadjes die in het caviavoer zitten.
Soms geef ik een handje van dat voer. Vinden ze lekker. En leuk.

Maar leuker is het ze stiekem uit de zak te snoepen.
Zgn stiekem dan.
Maar zij dénken dat het stiekem is.

En wie ben ik dan om ze hun pleziertje niet te gunnen.

Het pluimvee mag maandag weer naar buiten.

Dat heeft minister Cees Veerman van landbouw gisteren besloten na lang aandringen van belangenclubs van hobbydieren.

De vogelpest in Engeland is waarschijnlijk overgebracht door het vervoer van besmette karkassen van Hongarije naar het desbetreffende kalkoenbedrijf. Dat wordt door diverse serieuze Engelse media gemeld. Het besmette bedrijf is onderdeel van een groter conglomeraat van pluimveebedrijven, met vestigingen onder meer in Hongarije. De Dierenbescherming eist in verband hiermee onmiddellijke opheffing van de onlangs ingestelde ophokplicht zodra vaststaat dat de besmetting inderdaad mensenwerk is geweest.

(bron)

In de loop van de middag komt het nieuws over vogelpest in Engeland en twee uur later gaat de oekaze al uit: ophokken.
Hillary & co zijn ingeënt dus die mogen wel los lopen maar eten mogen ze alleen onder een afdak.

Er zal streng worden gecontroleerd.

Een kip die een lekker hapje vindt, laat een typisch geluid horen. Een soortgenote snapt wat dat betekent en gaat direct kijken of er voor haar ook iets te halen valt.

Dat is, in het kort, waarmee het Australische duo Chris en Linda Evans op de proppen komen in het wetenschappelijke tijdschrift Biology Letters. Ze toonden aan dat een kip die net zelf een paar graankorrels heeft ontdekt, nauwelijks reageert op het typische getok, terwijl een hongerige hen er veel driftiger zoekgedrag van gaat vertonen. Andere kippengeluiden hadden dat effect niet.

Is dat nou zo’n wereldschokkende ontdekking? Jawel, vinden de Evansen, want “deze resultaten laten zien dat de voedselgeluiden van kippen representatieve signalen zijn”. Dat wil zeggen dat deze geluiden ervoor zorgen dat een kip informatie uit zijn geheugen haalt over een ‘klasse van externe gebeurtenissen’. Kortom: dit zou je taal kunnen noemen, al vermijden de onderzoekers dat woord zorgvuldig. Dit soort vermogens waren tot nu toe alleen aangetoond bij apen, stellen de onderzoekers.

(Bron)

In het NOS Journaal: volgens de laatste peiling van Maurice de Hond is er nog maar een verschil van 3 zetels tussen de PvdA en het CDA.

Zodat ik weer terug zweef naar Wouter of naar de beste vrouw die hij heeft te bieden en ik vind Nebahat helemaal ok.

Ander nieuws dat het Radio 1 Journaal aankondigt maar waarover niets meer komt: de ophokplicht is opgeheven!
Ik bel R.: we gaan op zoek naar nieuwe vriendinnen voor Hillary en haar ene & Co.

22-08-2006 – Vanaf vrijdag 1 september zijn pluimveehouders verplicht hun pluimvee af te schermen. Tijdens de vogeltrek bestaat het risico dat wilde vogels het vogelgriepvirus verspreiden.
Daarom is elke houder van pluimvee vanaf 1 september a.s. weer verplicht kippen, ganzen en ander pluimvee, ook watervogels, af te schermen. De zijkanten van het verblijf moeten minimaal afgeschermd zijn met gaas, de bovenkant met ondoorlatend materiaal.
Vogels die volledig gevaccineerd zijn (dat wil zeggen vanaf 1 week na de tweede vaccinatie), hoeven niet afgeschermd te worden.

Pluimveehouders kunnen kiezen tussen ophokken óf het aanbrengen van een constructie die contact met wilde vogels onmogelijk maakt. Daarmee wordt de mogelijkheid gecreëerd om beperkte uitloop te houden waardoor problemen op welzijnsgebied kunnen worden voorkomen.

De Algemene Inspectiedienst zal controleren of de afschermplicht wordt nageleefd. Als er niet gevaccineerd pluimvee wordt aangetroffen dat onafgeschermd rondloopt, wordt een dwangsom opgelegd. Daarmee krijgt de houder een waarschuwing. Zijn de vogels bij de volgende controle nog niet afgeschermd, dan volgt er een geldboete.

Opgelucht zou ik me nu kunnen voelen. Dat de lijdensweg van & Co en mij voorbij is.
Dat zij rust heeft.
En ik dus ook.

Het mag nog niet zo wezen.
Ik loop de schuur in en denk: waar is ze nou.
Ik zie haar drinkbakje en kom er niet toe het op te ruimen.

Ik neem Hillary en Janet Reno kwalijk dat zij haar *niet* missen (wat onzin is want ´missen´ is een concept dat kippenhersentjes alleen nodeloos upset zou maken).

Ik krijg een mailtje van iemand die belooft te bidden voor een gunstige wedergeboorte.
Wat lief bedoeld is maar dat dicht niet het gat in mijn hart.

Vanochtend, toen & Co nog leefde, dacht ik: misschien redt ze het toch.

Een half uur geleden. Ik ga naar haar toe met haar favoriete maaltje (rivierkreeftjes in olijfolie, ietsje knoflook en parmezaanse kaas) en zet dat binnen snavelbereik – voor het geval dát.
Ze kijkt even op.

Ik blijf bij haar en we praten.
Over hoe leuk het hier is. En dat als het even kan ze écht moet proberen te blijven leven.
Omdat ik haar anders zo zal missen.

Maar wanneer ik even zwijg begint & Co woest te schudden en te schokken (stuiptrekken) en dan is ze dood.

En ik jank en jank en probeer me *niet* schuldig te voelen maar doe dat toch dankzij de goed bedoelde adviezen van mensen die dankzij google bedachten dat ik twee dagen geleden iets van Bogena of anders vanmiddag nog Roosvicee in het arme beest had moeten duwen want dan was ze vast niet dood gegaan.

& Co is nog niet dood.
Waarom het zo verdomd lang duurt weet ik niet.
En zij ook niet.

Ik heb vanochtend gefanlogd – zo´n beetje.
Ik heb gewerkt aan de Winkel – meer dan een beetje.
Ik heb ´hoi knagers´ gezegd en dat kracht bij gezet met wat grassprieten.

Nu ben ik toe aan instorten.
Maar aangezien daar niemand iets aan heeft probeer ik er niet aan toe te geven.

Vanavond, half acht.
De andere kippen zijn op stok.
Daar ligt ze ineens op het terras.

Ik geef haar water.
Ze drinkt en drinkt en drinkt (en wie nou wil gaan zeiken dat ik haar in het bakje heb gedoopt: ze bewoog zelf vooruit tot ze er makkelijk bij kon).
Een half uur zit ik op de drempel van de schuur en we praten.

Een uur later ligt ze weer plat op het terras en oogt stervend.

Ik besluit tot in de schuur zetten met water.
En iedereen die het nu weer beter weet en dat wil commenten raad ik dat af.

Kipje heeft zich verstopt midden in een dichtbegroeid perk met prikplanten.
Met stekende bladeren en prikkende doornen en brandende netels.

Short en hemdje verruild voor lange broek en t-shirt. Zaklantaarn.
& Co gevonden. Precies in het midden. Bewegingsloos.
Heel voorzichtig met de zaklantaarn tegen haar lijfje geduwd: nog niet dood.

Om half zeven dwing ik mezelf naar het kippenhok.
& Co ligt binnen maar is nog niet dood.

Om half tien ligt ze buiten.
Helemaal plat, kopje naar beneden.
Ademt ze? Ja, toch wel.
Ik zet wat water bij haar neer (tegen beter weten in hopend enzo).

Een half uur later: bewegingsloos.
Het is gebeurd, denk ik, en wil haar oppakken.
Haar kopje schrikt op.
Toch nog niet dood dus.

Nu – weer een half uur verder – ligt ze in de bosjes. Weggekropen.
Ze leeft nog wel.

En in de achtertuin zitten zes vrolijke caven die gezellig multi culti zijn geéntegreerd en hard naar me fluiten om lekkere hapjes.

& Co heeft besloten toch maar dood te gaan.
Eergisteren was ze al wat stilletjes maar ze at wel en aan het eind van de dag ging het wel weer.
Gisteren was ze suf maar dronk nog wel een beetje. Eten wou ze niet, ook niet de rivierkreeftjes in haar favoriete saus.
Het duurde tot bijna donker voor ze voetje voor voetje toch maar richting ´op stok´ schuifelde.

Nu ligt ze achter het huis te liggen.
In een mandje naar de dierenarts heeft weinig zin. Die kon destijds ook niets met zieke Hillary.
Misschien gebeurt er een wonder.
Waarschijnlijk niet.

Toen ik in Amerika zo ziek was stond eten me tegen.
Het enige waar ik zin in had waren bosbessen en frambozen.
Wat ook daar duur is maar het was niets eten of dát.

& Co van wie ik eerst bang was dat ze dood ging taalde aanvankelijk niet naar graan.
Ook niet naar geklutste eitjes, geraspte kaas, fijngesneden stukjes ham – de normale lekkernijen.
Waar & Co wel gretig happend op reageerde: rivierkreeftjes in alio e olio-saus.
En wie ben ik dan om over ´duur´ te zeuren.

& Co is nu vrijwel hersteld.
Haar poep is nog steeds niet zo stevig als ik die graag zie.
Maar haar kam is alweer bijna mooi rood.

Op de foto: achteraan de & Co, vooraan Janet Reno.
En als je wil vergelijken – hier was de kam van & Co op haar fletst.

Hoe het met de & co is, vragen mensen.
Goeie vraag.

Haar kam is bleek (dat is niet goed). Haar oogjes staan scherp (dat is wel goed). Ze glimt (geen idee of dat er iets toe doet).

Ze drinkt. Ze eet nauwelijks.
Maar de andere kippen met wie het wel goed gaat aangezien Hillary nog steeds eitjes legt eten ook minder dan anders. Kan dus (deels) het weer zijn.
Of een zomergriep.

Ik zet in op: ze wordt beter.
Al was het maar omdat ik een zekere spreiding in doodgaan van huisdieren wel op prijs stel.

De & co is ziek.
Vanochtend zie ik het meteen: ze is bleek en haar schouders hangen.
Eten wil ze niet. Haar ogen staan dof.

Hillary en Janet Reno negeren haar en dollen rond, scharrelen eten, nemen zandbad en zonnen.
Ik laat de schuur open zodat Hillary een eitje kan leggen.
Een kwartier later is ook de & co in de schuur. Ze gaat in een hoek liggen.
En ik bereid me al voor op straks naar de dierenarts met een doos met dooie kip ´ter vernietiging´.

Drie uur stel ik het gaan-kijken uit.
Hillary heeft haar eitje gelegd en de & co loopt weer rond.
Haar kam lijkt iets roder. Wel heeft ze diarree.
Van die vieze fledder.

Kippen gevoerd. Gemengd graan met mais en wat geraspte kaas ´on the side´ voor wie daar zin in heeft. En wat rode bessen.
De & co drinkt. Ze pikt een paar raspjes kaas.
En wanneer haar zusters naar de achtertuin lopen, loopt ze mee.

Ik hoop het beste.