Beetje vage foto maar ze zitten dus heel gezellig met haar drieën in de achtertuin te zonnen.

Over kip An heb ik de dierenarts gebeld: ze eet en drinkt goed en lijkt iets makkelijker te ademen.
Als het zo doorgaat mag ik haar zaterdag ophalen en mee naar huis nemen.

Greta en Klaartje zijn terug.

R. en ik waren met kip An naar de dierenarts. An heeft een infectie van de luchtwegen (waar ik snel bij was, zei de dokter) zodat ze nu daar een antibioticakuur ondergaat en dan zaterdag mag opgehaald.
We komen thuis, praten daarover na en: “ze is terug!”
Klaartje.
Op het muntperkje maar wanneer ze mij ziet schrikt ze en gaat dwalen langs het linkerdeel van de tuin.
Samen met een witte eend.

R. doet het hok open: daar zit Greta. En legt een ei.
Om drie uur ’s middags. Terwijl ze dat altijd tussen negen en tien in de ochtend doet.
Ook zij doet daarna erg onwennig en pikt wat vliegjes en andere insecten aan de rechterkant van de tuin.
Bij alle twee valt me op dat de kontjes nat zijn.

Om half vijf stapt mijn werkster binnen. Die was hier begin van de middag, voerde een zwaan die voor de steiger zat te zeuren en hoorde kippen.
Daar zaten ze. Onder de steiger.
Drie dagen in het water met de pootjes en een deel van de buik.
Twee eieren dreven er rond.

Ik ben dolblij. Ik ben gelukkig.
En ik voel me hartstikke schuldig omdat ik daar niet ben gaan zoeken.
Wel stond ik regelmatig in de achtertuin te luisteren en keek in de houtstapel net vóór de steiger.
Waarom riepen ze me niet? Of riepen ze wel maar hoorde ik ze niet.

Ik voel me een waardeloze moeder.
Met als slap excuus dat de buurvrouw en R. toen die hielpen zoeken ook niet op het idee kwamen onder de steiger te kijken.
Drie dagen in het water staan. O got.
En nu, na de eerste schrik, alweer hartstikke lief en aanhankelijk en eten uit de hand en achter mij aan lopen.

Het spijt me zo, liefjes.
Ik hoop het nog erg veel jaren goed te kunnen maken.

Mijn kipjes komen niet terug.
Ik weet het en toch denk ik telkens wanneer ik de tuin in kijk: stel dat ze nu opeens van achter komen aanhollen.
En dan denk ik: als ik nou eens denk dat ze vast niet komen aanhollen misschien dat het dan juist wel gebeurt.
Waarmee ik mezelf een paar uur voor de gek houd.

Maar ze komen niet terug.
Dus moet ik gaan verwerken.
Nooit meer Greta en Klaartje.
Greta die ik intussen mocht optillen, die ik had geleerd wat “nee!” betekende.
Klaartje die sinds een paar weken eindelijk uit de hand at.

Allebei gek op andijvie.
Zodat ik per dag een krop kocht alleen voor hen.
In twee delen onder stenen gestoken zodat de andere kipjes ook konden eten.

Nu heb ik drie kroppen over.
Want Bernadette en An eten samen wel een enkel hapje andijvie maar geen krop per dag.

Ik hoef geen stenen of stukken hout meer om te keren om Greta wormpjes aan te bieden.
Het perkje achter het terras blijft on-gespit.

Ik weet niet of het makkelijker was geweest als ik had geweten dat ze dood waren ipv te ‘accepteren’ dat het waarschijnlijk wel zo moet zijn.
Ik mis ze ontzettend. Mijn lieve hybride legkippen van FaunaAdvies, door iemand achtergelaten bij de spoorlijn.
Nog geen jaar in mijn leven maar ferm gevestigd in mijn hart.

Greta en Klaartje zijn weg en komen niet meer terug.
Ik snap het ook niet maar na 48 uur moet ik het wel accepteren.

Alles wat er valt te speculeren is al gedaan.
Zonder resultaat.

Ook bidden is geprobeerd.
En magisch denken.

Ik word niet geholpen door nóg een fantasie wat mogelijk kán zijn gebeurd.
Ik ga proberen te accepteren.

Een buurtbewoner met een Jack Russell (die gretig staat te loeren naar konijnen Jozef en Otje die helemaal in de tam-tam-stress raken) komt achterom.

Volgens hem is het “die buizerd”.
Want bij een vriend van hem heeft die ook een kip gegrepen.
Zelf zag hij er een keer 1 een schuur uitkomen met het hoofd van een uil.

“Maar ja .. die natuurvrienden…” zegt hij vol minachting.
En: ik denk toch ook niet dat ik die kippen ooit terug zie?!

Nee, dat denk ik niet.
Maar je moet toch wát.
Doelend op de poster.

Als Greta en Klaartje niet dood zijn.
Wat kan dan nog.

* ze zijn gestolen en worden teruggebracht wanneer de dief vindt dat ik voldoende ben gepest

* ze hebben samen besloten tegelijk te gaan broeden en dan niet op hun eieren in de leghokjes maar ergens verstopt op helemaal niets – dan komen ze morgen tevoorschijn omdat ze hartstikke honger hebben

Who am I kidding.

Sinds anderhalf uur hangt er een flyer op mijn voordeur.
Vermist. Klaartje en Greta.

Gisteren waren ze er nog en opeens waren ze er niet meer.
Ergens in de middag zijn ze verdwenen.
’s Ochtends legden ze nog elk een ei.

Ik was de hele dag thuis en ik heb niets gemerkt.
1x om een uur of drie stonden An en Bernadette te kakelen.
Ik keek en zag een zwarte kat bij de achterren. Die direct wegrende toen ik ‘kat!’ zei.

Vanochtend om half zeven sta ik al in de tuin.
Hopend dat ze ergens vandaan naar me zullen mekkeren.
Later sta ik nog vele keren in de tuin.
Een buurvrouw helpt zoeken.
Hebben andere buren iets gezien? Nee.

Speculeren wat er kan zijn gebeurd is zinloos maar niet te vermijden.
Zijn ze
– weggelopen? hoe dan? het poortje is dicht.
– van schrik over de schutting gevlogen? dat kan, maar dan zou ik ze moeten zien zitten (en horen).
– gegrepen door een roofvogel? dan hadden ze gegild en dat had ik gehoord.
– in de sloot gevallen? ik zie niets.
– hartaanval en nu verstopt onder een struik? de tuin is grondig doorzocht.
– broeds en zich verstopt? onlogisch want de eieren lagen in het leghok.

Maar wat het ook is (want dit zou allemaal kunnen): alle twee??

De buurvrouw oppert nog: een kwajongensgrap.
Het lijkt me onwaarschijnlijk want de kippen laten zich niet snel pakken zeker niet door vreemden.
En nogmaals: ik was de hele dag thuis.
En toch: als dat waar zou zijn, krijgt degene die het deed er misschien genoeg van en brengt hij/zij ze terug.

Dus hoop ik daar nu toch maar op.
Tegen beter weten in. Zoals ik ook elk kwartier tegen beter weten in nog even goed rondkijk in de tuin.

Graven naar wormpjes is leuk maar ik wil het muntveldje niet totaal vernielen.
Dus denk ik: het trapje.
Daar liggen nl steentjes maar ze zijn bedekt geraakt door zand (nb links ervóór is een hoek van ‘munt’).

Ik spit de bovenlaag van de aarde van het stoepje wat om.
Eerst vindt Greta er niet veel aan (misschien heeft ze geen honger).
Maar wanneer Klaartje het wél interessant vindt, krabt-krabt zij al snel enthousiast mee.

Greta en ik hebben ons aangewend dat wanneer zij naast een steen gaat staan en me verleidelijk aankijkt, ik die steen omrol.
Dan vist ze er snel wat wormen onderuit en eet ook wat slakjes die aan de steen zijn vastgeslijmd.
Dat laatste vind ik wel zielig want ik vind slakken leuk.
Maar ja.

Vorig jaar wenden we ons ook aan dat ik in het perkje net na het terrasje achter het huis af en toe een schop zet en een beetje aarde omploeg.
De bedoeling is dat dit perkje volstaat met munt. Dus liever ploeg ik er niet te erg.
Maar vandaag kijkt Greta me weer verleidelijk aan en zet ik er de schop in.
Waarna ze helemaal enthousiast wordt.
Worm! kleine worm! grote worm! soort made! ontkiemend zaad!

Vroeger keek ze mij dan aan: en nu de volgende omschep graag.
Maar we hebben dit spelletje door de winter en de vrieskou en de harde aarde al zó lang niet gedaan dat ze is vergeten dat ze mij 100% kan bespelen.
Dus krabt-krabt ze zélf in de aarde die ik heb omgeschept.
Wat mij nóg enthousiaster maakt zodat ik al snel een kwart van het perkje heb omgeploegd.

Greta blij.
Krab-krab. Ze is zó goed gehumeurd dat ze zelfs toestaat dat Klaartje naast haar krab-krab doet.

Ik hou van die kippen.
En op hun eigen manier houden zij ook van mij.

Wanneer ik vanochtend om acht uur het kippenhok openmaak stormt Greta naar buiten.
Avontuurlijk! denk ik.
Want de andere drie blijven binnen.

Greta holt naar de houtstapel.
Niet raar. Daar zitten de kippen wel vaker wanneer het weer ze niet bevalt.

Maar iets in haar gedrag doet me twijfelen.
Ik dénk dat ze al een week van de leg is.
Maar ze zál toch niet…?

Ze zal.
Ergens onderaan vér achteraan heeft ze beschut door houtblokken een nestje gemaakt.
Met nu zeven eieren.
Waarvan zes kapot gevroren (klik op het plaatje en zoek de verschillen).

Terwijl ik ze op mijn buik ‘oogst’ zit Greta protest-pruttelend naast me toe te kijken.
Niet meer doen, malle meid, zeg ik tegen haar. En leg hout waar net nog haar nest was.
Ik ben benieuwd.

Nu zit ik dus met zes kapotgevroren eieren.
Kun je die eigenlijk nog eten??

Vanochtend vroeg bedenk ik: ik heb te weinig brood voor de watervogels in huis.
En misschien moet ik ook meer andijvie voor de knagers halen.

Ik denk: als het om half tien nog droog is ga ik bij de Plusmarkt extra voer halen.
Maar het sneeuwen begint al om kwart voor negen dus ben ik dolblij wanneer Lyda me een bruin brood aanreikt: voor de vogels.

Watervogels voeren blijft een probleem.
Mn de zwanen. Ze zijn er nu aan gewend om brood van de steiger af te trekken.
Maar de eenden zijn zó hongerig dat ze met tientallen op de steiger klaar staan wanneer ik met brood kom en de zwanen zijn te traag.
Wat ik ook naar ze toe gooi, ze grijpen er omdat ze groter en logger en trager zijn steeds nét naast.
Machteloos richten ze zich *boos* heel hoog op en doen ggggg. En ze grijpen eenden of een andere (niet-familie) zwaan in het nekvel en knijpen héél hard.
Niet fijn voor het slachtoffer maar daarmee wordt de maag niet gevuld.

De kipjes.
Vanochtend bereiken An en Bernadette voor het gaat sneeuwen nog net de houtstapel.
An en Greta lijken iets meer te verkennen maar sluiten zich begin middag op in het nachthok.

Tegen duisternis grijp ik An (ze *krijst*) en zet haar ook in het hok.
Bernadette raakt dan op drift en ik drijf haar (klaaglijk jammerend) richting hok.

In het leghok van dat hok tot mijn stomme verbazing: twee eitjes.
Niet zo groot als van Greta, niet zo mini als van de krieltjes.
Moeten van Klaartje zijn.
Gisteren en vandaag.
Wat ontzettend lief.

‘Tunnelvisie’ zou ik het niet noemen.
Maar dit weer en het ongemak dat het meebrengt voor de dieren bezorgt me een beperkte blik.

Er zijn nog wel een paar andere dingetjes die me bezighouden maar mijn leven draait vooral om: eten halen voor de dieren, eten klaar maken voor de dieren, water verversen, ijs vervangen door water, ijs vervangen door water, ijs vervangen door water.

Proberen te zorgen dat bange watervogels toch eten krijgen.
Extra strooien voor bange zangvogels die door de kauwtjes dreigen te worden verdreven.
Kip An uit haar schulp lokken naar ietsje verderop in de tuin.

Vandaag heb ik het onder controle.
Al kocht ik misschien toch te weinig voer.

Morgen gaat het sneeuwen. Flink sneeuwen in Grootschermer, voorspelt Weeronline.
Omdat pas over een week (op z’n vroegst) dooi zal invallen, blijft die sneeuw liggen.
Zodat ik mbt An weer terug bij af ben en nu ook nog mbt Greta, Klaartje en Bernadette.
Vanwege: sneeuwblind. Alsof wij in de brandende zon zouden kijken. Zo ervaren zij dan de wereld.
Doodeng dus.

Ergens in mij zit een zelfstandige vrouw, een ondernemer, een creatieve geest en nog zowat.
Maar op dit moment bestaat 99% van mij uit ‘kloek’.

Toevallig hebben R. en ik het er gisteren nog over.
Wanneer zouden de kipjes weer gaan leggen? Zúllen ze wel weer leggen.
Aangezien de vuistregel is: leggen bij 14 uur (dag)licht. Daarom worden al die arme leghennen ook de ganse dag door harde lampen beschenen.
Bovendien hebben we geen idee hoe oud ze zijn.

Klaartje is nog aan het herstellen van de rui, amper d’r blote kontje weer begroeid.
Kam en lel nog bleek.
Greta ziet er beter uit. Maar ook nog niet 100% in de veren.

Toch kijk ik af en toe.
Een paar dagen geleden nog.
Niks.

Nu weer en: twee eieren.
Het ene (met de poep) heeft ook de typische oneffenheden, de ‘korreltjes’ van net-weer-aan-de-leg.
Het tweede ziet er al heel goed uit.

Dankjewel lieve Greta!

Sinds een paar weken zijn Greta en Klaartje van de leg.
Winterstop.
Erg jammer want ze produceren heerlijke eieren en wie hier woont hóeft niets te doen voor de kost maar het wordt natuurlijk wel gewaardeerd.

Wat ook gebeurt: Greta en Klaartje zijn opeens veel minder vinnig naar de andere twee.
Ze trekken zelfs samen op. Met hun vieren ipv twee aan twee.
Ik vermoed (maar doe ook maar een gooi) dat het een kwestie van hormonen is.
Geen drang tot supervrouwelijk gedrag (eieren leggen) en dan ook minder drang zich verder te manifesteren.

Gisteren zaten ze zoet samen toilet te maken.
De foto’s houden niet over maar het gaat om het beeld.

Bernadette lijkt wat apart te staan maar dat is schijn. Ze stond toevallig ietsje verder naar voren.

 

Kippen Klaartje en Greta wonen bij mij sinds mei van dit jaar.

Toen Klaartje in de zomer hardnekkig broeds werd, deed dat onze relatie geen goed.
Ze associeerde mij met grijpgrage handen die haar van haar (lege) nest tilden.
Verder vond ze me een bully omdat ik het deurtje afsloot wanneer zij dan naar dat ‘nest’ terugwilde.

Terwijl Greta, die het wekenlang moest doen zonder haar zuster, mij ging zien als haar haan.
Dus steeds achter mij aan op sjouw, hopend op lekkere wormen en hapjes brood en kaas en ander smakelijk spul.
(wat ze ook kreeg)

Toen Klaartje ein-de-lijk ‘broeds’ uit haar koppie had gezet, bleef ze bang voor mij.
Zag ze me aankomen: ze holde weg. Wou ik haar iets lekkers voeren: ze deinsde verschrikt achteruit.

Vijf weken R. (of beter: vijf weken niet-ik) hebben onze relatie goed gedaan.
Dat ik een enge griezel ben is ze vrijwel vergeten.
Soms hebben we zelfs onze kwaliteitsmomentjes waarop ik alleen háár iets toestop.
Lastiger is het wanneer ook Greta in de buurt is.
Die heeft nl prima onthouden dat ik háár haan ben (en zij daarmee mijn topkip).
Dat wil ze graag zo houden.