Guus moet morgenochtend ´nuchter´ worden ingeleverd.

Gevraagd: advies hoe ik vanaf half zes tot half tien vreedzaam moet coëxisteren met drie steeds bozere hongerige katten.

De dierenarts aan de telefoon gehad.
Hij wil snel opereren – kan ik morgen?
Ja, ik wel, maar R. niet – die komt vanavond laat terug uit Londen.
Vrijdag dan.

Pilletje opgehaald (diazepam) dat Guus suf genoeg moet maken voor in een mandje doen.
Met als gevaar dat hij dan helemaal gek wordt wanneer hij ontdekt dat er levensgevaar dreigt (R. en een mandje) terwijl hij weerloos is.

Maar omdat Guus het huis pleegt te ontvluchten wanneer R. komt lijkt dit toch beter dan ´gewoon´ op hem jagen.

Helaas vergeten te vragen hoe ik vrijdag dat pilletje *in* Guus krijg.

Beste Jeanne en Roelof,

Excuses voor de late reactie, helaas zijn dergelijke plekjes op neuzen of oorranden van witte katten altijd zeer
sterk verdacht van een melanoom. Derhalve of biopt nemen of (mijns inziens best) resectie!  Bel aub nog even
naar de praktijk voor verder overleg.

Groeten,

Martin

De volgende scène was het naar beneden komen van de luxaflex maar toen koos ik voor ontwarren verschrikte kat boven vastleggen voor de eeuwigheid.

5 jaar alweer.

En wanneer hij straks wakker wordt mag hij tracteren.

Wanneer ik mijn bord niet leeg eet zet ik het met de restjes op de grond voor het geval de katten trek hebben.

Vanochtend hebben de lieverds mij uit pure dankbaarheid ook een lekker hapje gebracht.

Wel even inzoemen.

Ik snap het ook niet maar opeens was-ie er: een moedervlek op het voorheen zo mooie, egaal-roze neusje van Guus.

En dat daar net boven is een wondje dat hij heeft opgelopen toen een vrijpartij met de kleine man wat uit de hand liep.

 

Lang geleden kwam Cypertje bij me wonen.
Cypertje was een kater die na tien jaar werd weggedaan door zijn vrouwtje omdat hij haar opeens aanviel. Zomaar uit het niks alle nageltjes in haar hoofd.
Ze vermoedde dat het was omdat hij vond dat ze niet genoeg thuis was.
Bij huismus ik gedroeg Cyper zich voorbeeldig en is hij nog aangenaam oud geworden.

Sinds een paar dagen ben ik zelf slachtoffer van volgens mij niet geprovoceerde aanvallen.
Door Sammie.
Midden in de nacht opeens een kras over mijn wang. Of – gisternacht en ook vannacht – een klauw met uitgeslagen nagels diep in mijn hoofdhuid.
Au! roep ik en zie de kleine kater op een halve meter belangstellend toekijken wat er gaat gebeuren.

Ook overdag moet hij weinig van me hebben.
Eten wil hij wel. En soms komt hij ook tegen me aan liggen.
Maar als ik wil aaien krijg ik een grauw.

Willen de kattenpsychologen die dit log lezen nú opstaan en me van advies dienen?