Guus is ziek.
Eigenlijk was hij dat gisteren al (hangerig, wilde niet eten, hoefde niet naar buiten) maar met het voor morgen aanmelden bij de dierenarts is hij *erkend* ziek.
Mijn diagnose: er zit iets klem bij het slikken.

Morgen om acht uur haal ik R. op van de bus. We hebben dan drie kwartier om Guus op te jagen door het huis tot hij nóg meer kapot is dan wij en zich laat vangen.

Tot dan ga ik elke tien minuten kijken hoe het met hem is en dat is ziek en héél erg zielig.

19!

Ik word wakker, ga plassen en op dat moment sprint Guus de trap op met de ´grote prooi!´-loei.
Ik doe het licht aan en zie het kleinste muisje dat ik ooit gezien heb.
Guus laat het los voor ´mee spelen´ en ik pak het af en zet het buiten.

Om Guus te troosten geef ik hem droge brokjes.
Tien seconden later komt Sammie binnen met hetzelfde muisje in de bek maar bij de aanblik van brokjes zet hij het neer en gaat eten.

Ik pak nogmaals het muisje en alles oogt nog heel en opnieuw zet ik het buiten en hoop dat-ie nu rap gaat sprinten.

Vanochtend in de keuken: het kopje en het linkervoorpootje van het muisje.
Het heeft niet zo mogen zijn.

Hoe bevalt het nieuwe huis vraag ik aan een vrouw die vroeger bij mij in de straat woonde.
Ik tref haar bij de kassa in de Plusmarkt.

Ze is verkast naar een vers gebouwd huis in een klein stukje villawijk.
Het is 100-150 meter verderop, dus vlakbij.
Maar haar kat vond het te ver want die is weg.
Twee maanden al, en ze lijdt er vreselijk onder.

Terugrijdend overvalt me een groot gevoel van dankbaarheid en geluk.
Om mijn drie katten. Die er gewoon zijn. Die mij lief vinden, die zich door mij lief laten vinden.

Proberen dat vast te houden wanneer vannacht het woelen en piekeren en malen weer begint.