Guus en de jonge mus (en wat hij overliet voor mij)
@ Yvonne B: Sammie ligt nog steeds op de monitor
Goed gedaan
Ik zit boven en beneden loeit Guus.
Grote Prooi!
Ik loop de trap af. Aan mijn voeten: Guus met een verwachtingsvolle blik in de oogjes.
“Goed gedaan, jochie!” zeg ik, aai z’n hoofdje en loop mee naar de keuken denkend: laat het plies-plies niet weer een rat(achtige) zijn.
Het is een mini-muisje.
Dat doodstil op z’n buikje ligt. De pootjes gespreid.
Oh, wat knap! jubel ik en pak het muisje (wat zie ik: heldere oogjes!) op met keukenpapier en zet het op het aanrecht.
Ik voel een erg warm lijfje. Een pootje beweegt. Nog een pootje.
Dankjewel, Guus! hou ik nog even de moed erin hopend dat Guus denkt dat ik naar buiten loop om het muisje daar lekker te gaan oppeuzelen.
Ik zet het neer bij de omgevallen boom. Daar ergens woont het immers.
Het doet niks. Kom. Toe. Moeven.
Duwtje in een flank. Twee stapjes. Nog een duwtje. Wég is muisje.
Guus zit binnen en eet brokjes.
“Dappere krijger!”
Voor wie is uitgekeken op de nieuwslezers
@ R: Eebjes nageltjes moeten weer geknipt
Ruimen
Het moest er maar eens van komen.
Het lijkje van caaf Nina uit de kooi op tafel ruimen.
Gisterochtend was ze stilletjes, gistermiddag haalde ik haar binnen.
Een snel ademend caafje dat niet wou eten en drinken.
Eigen dierenarts gebeld die geen dienst had. Overlegd met R.
Besloten te wachten tot het spreekuur van vandaag half negen.
Gisteravond half tien: Nina dood.
R. gemaild, Hansje gemaild, tranen.
Half zes op. Op het overloopje boven Guus knagend op iets dat kwa formaat tussen muis en rat zit (ik heb een zeer gevarieerde muis-rat-achtigenpopulatie in de tuin).
Nu even niet denk ik en hoop dat-ie ‘m in elk geval opvreet.
No such luck.
Beneden nog eens goed naar Nina gekeken. Hand op het lijfje.
Ja, echt dood.
Nu opgeruimd dus.
Muis boven nog niet.
Er zijn dagen dat ik wou dat mijn ‘dappere krijger’ gewoon een gezellige theemuts was en dat-ie niet zo nodig hóefde.
Loei
Al twee dagen zie ik Guus loeren achter de omgevallen boom naast het huis.
Ergens daar achter woont iets dat hij buitengewoon aantrekkelijk vindt.
Vanmiddag, ik heb R. aan de lijn: Guus komt binnen met de ‘grote prooi’-loei.
Voor mijn voeten legt hij een dood klein muisje.
Omdat er geen redden meer aan is doe ik maar wat er van me verwacht wordt en prijs uitbundig “mijn grote krijger” die o, wat is hij dapper, helemaal zelf dat kleine diertje heeft gevangen en voor mij heeft binnengebracht.
“En eet hem nu maar op” zeg ik ook nog maar Guus hoeft ‘m niet.
Hij is voor mij.
Yammie.
Aan het werk
Wat mij betreft mag ze binnenkort op vakantie
Doet-ie het wel of doet-ie het niet
Tuurlijk komt de kleine man niet beneden als ik hem roep voor het tweede ons rosbief van de dag. Dus breng ik hem zijn bordje op bed.
En dan is er altijd weer die spanning: doet-ie het wel of doet-ie het niet.
Gelukkig: hij doet het!
Maandagmiddag
Nacht en ochtend
Gisteren vroeg naar bed gegaan omdat vandaag een vermoeiende dag wordt.
Elk half uur wakker, onrustig gedroomd, warmteaanvallen.
(zouden de opvliegers terug zijn? Kan dat dan – weg zijn en weer terug?)
Ergens tijdens wakker hoor ik behalve alle muggen ook Guus met ‘grote prooi’.
Morgen voorzichtig naar beneden neem ik me voor.
Opdat ik niet wegglibber over bloederige ingewanden.
Om kwart voor zes sta ik op.
Dit tref ik aan op het kleedje in de badkamer (dat ging dus maar nét goed toen ik vannacht in het donker mijn glas water ging bijvullen).
Naar beneden dan maar. Waar op exact dezelfde plek waar donderdag de giga rat lag nu een kleiner exemplaar is gedeponeerd. Een jonkie.
Mok ernaast om het formaat te tonen.
Plus erg origineel meetlint.
Vraag: wat zou er de lol van zijn om ze in dezelfde houding (op hun rug) neer te leggen.
Andere vraag: is hij nou bezig een hele familie uit te moorden.
Dank je, Guus – erg lief van je
Vanochtend op de keukenvloer
even kopje ernaast gezet om te laten zien dat het hier geen mini-muisje betreft
Met excuses aan wie in de hoop op een leuke foto van Jeroen Tjepkema deze site bezoekt.
Hij staat er nog: de stoel van Guus
Op schoot
Eeb op de trap (dus)
Noodsmak
Eebje ligt op een traptree en ik flits haar heel gemeen een paar keer in de oogjes.
Dan klim ik de trap op, wil over haar heen stappen en schiet met mijn rechtervoet tussen de (open) treden.
Ik maak een noodsmak op het overloopje en denk maar 1 ding (voor zover een vrouw dan iets dénkt): camera niet laten vallen. Wat toch gebeurt waarop die zichzelf héél langzaam uitzet.
Ik neem de schade op.
Pijnlijk rechterscheenbeen. Pijnlijke linkerbovenarm en -hand en -elleboog en -borst.
En pols.
Pijnlijke, ontvelde rechter pols ook.
Niets wat niet met een weekje ietsje ontzien en blauw en dan groen en geel laten worden kan genezen.
Schrik en deuk in het ego: behoorlijk groot.
En foto van Eeb (die nu heel lief links naast me op het bureau zacht ligt te spinnen) komt later.
(de camera is trouwens ok)
Blauwe hippie-rok
Een paar reizen terug kocht ik op een yard sale een lange blauwe rok.
Dunne stof, waanzinnig veel smalle plooitjes. Type ‘hippie’.
Hij liet zich heerlijk zwierig dragen in de motelkamers zodat hij anders dan de meeste kleding die ik dáar wel leuk vind maar hier *niet*, niet op de laatste dag werd afgeleverd bij een thrift store.
Rok mocht méé en belandde ergens in de slaapkamer.
Waar ik hem na de laatste reis aantrof tussen andere kleren met een briefje van R. erop met “schoon”. Wat heel lief van hem was, dat hij die kleren had gewassen.
Alleen was de hippie-rok niet bestand tegen het geweld van de wasmachine en waren alle mooie plooitjes eruit.
1x probeerde ik hem aan zónder plooitjes. Maar dat was het toch niet.
Zodat hij (weg doen was ook weer zo wat) bleef liggen op boekendozen voor de vensterbank.
Waar Guus hem een paar dagen geleden ontdekte. Zodat hippie-rok waarvoor ik nu toch (knars knars met de tanden) te dik ben eindelijk z’n ware bestemming heeft gevonden.
Zolang Guus ‘m leuk vindt natuurlijk.
Zaterdagmiddag
