Het gaat goed met Loki.
Mijn huisoppas stuurt me net deze foto: de kleine man ligt tegen haar aan, pootjes op haar been.
Blik vol adoratie in de mooie ogen.
Spin-spin-spin.
Het beste bericht met de beste foto dat ik kan krijgen.

Vandaag beklimt Loki weer eens het dak van de schuur.
Hij aarzelt even over óverspringen maar ziet ervan af (altijd weer een opluchting, moet ik bekennen).

Ik houd hem in de gaten, ik maak foto’s.
Maar het mooiste moment is wanneer de man in mijn leven weer binnenstapt.

 
 

En nog een beetje

Vanochtend vroeg, het is net licht, springt Loki op bed.
Hij doet speels.
Om mij te dwingen op te staan en hem te voeren?
Of hééft hij wat.

Loki hééft wat.
Hij mept het van links naar rechts en terug en van het bed af en dan brengt hij het weer terug op bed en speelt naast mijn hoofd verder.
Ik krijg een muis kado, vermoed ik.

Dan gaan de kaakjes kraken en blijkbaar smaakt de muis.
Tot op zekere hoogte.
Want dit vind ik daarna terug.

Begin december gaf ik Loki een das.
Het was een das die ik zelf had gebreid maar bij een wasmachinebeurt bleek dat ik de bollen slecht aan elkaar had geknoopt: er vielen gaten in de das.
Steeds grotere gaten, bij elke wasbeurt.

En *vies* dat die das wordt! na twee dagen kan hij weer in de was (wat niet gebeurt, maar het zou eigenlijk wel moeten).
Dus dacht ik vandaag, toen ik weer een kast aan het opruimen was: ik heb misschien nog wel wat truien die Loki leuk vindt.
Als ik geluk heb kiest hij er daar 1 uit als nieuwe ‘das’ zodat ik de echte das geleidelijk kan afvoeren.

Ik bied hem een katoenen blauwe trui, een wollen donkergroene trui, een wollen lichtergroene trui en een fluweelzachte felblauwe trui.

Die laatste vindt Loki niks.
Die probeert hij niet eens.
De andere wil hij alle drie wel houden.
Maar zijn das óók 🙁

Dinsdag waren Loki en ik naar de dierenarts.
Het was voor zijn jaarlijkse check-up en z’n spuitjes.
Maar ook wou ik graag dat er iets werd gedaan aan zijn klitten.
Een stuk of drie op zijn kontje.
En een wirwar op zijn borst tussen de voorpootjes.

De dierenarts die Loki verder gezond verklaarde en me prees omdat hij sinds vorig jaar geen gram is aangekomen (hij weegt nog steeds 6,1 kilo), begreep wat ik bedoelde toen ik zei dat hij zich niet *liet* kammen of borstelen.
Die katten had je, wist ze.
Zelf had ze ook een langharige kat maar die had er geen bezwaar tegen als ze wat aan zijn vacht zat te plukken.
Maar ja, dat lukt niet bij elk poezebeest.

Ik vroeg of Loki NU kon worden bijgewerkt (de vorige keer moest ik hem apart daarvoor inleveren en nuchter en moest hij onder narcose).
Jazeker kon dat! er waren vier assistentes in the house en eentje kon de klus wel even klaren.
Wou ik wachten of hem later ophalen?
Wachten.

Loki werd in de armen geduwd van een assistente met de tekst dat het ‘een lieve kat’ was dus: makkie.
Een klein half uur later kreeg ik Loki terug in zijn mandje.
Hij was gekamd en het plekje tussen zijn voorpoten was geschoren en ze hadden hem met twee vrouwen moeten vasthouden terwijl de derde hem te lijf ging.
So much for ‘lieve kat’.

In de auto terug zag ik Loki roerloos liggen en even dacht ik dat het hem allemaal teveel was geworden en dat zijn hart stil was gezet. Maar hij was alleen maar (..) doodmoe en in diepe slaap.

Nu merk ik dat 1 plek op zijn kontje er nog steeds zit en 1 plek onder zijn oksels óók.
Ik overweeg een professionele kattentrimster.
Hopend dat die de klus wél perfect zal klaren.
Maar dat moet dan maar na mijn Amerika-reis.
Nu even niet.

Loki lag eerst altijd op zijn toren maar sinds ik hem een door mijzelf gebreide sjaal gaf (die de wasmachine slecht had overleefd – zodoende), ligt hij alleen nog maar dáárop.
Op tafel.

Sammie lag graag op een zacht kussen en op een neushoorn en liefst op een combinatie ervan.
Omdat de sjaal snel vies wordt en bij elke wasbeurt meer ontregeld raakt, probeer ik Loki te verleiden tot slapen op kussen of neushoorn.
Eerst het kussen.
Nadat het een paar dagen genegeerd was, ging Loki erop liggen.
Op 31 januari.
Voor één keer.

Toen de neushoorn.
Idem.
Op 3 februari.
Ook: één keer.
 
Vooruit dan maar, dacht ik toen.

Gisteren tref ik dit aan.

Loki op mijn stoel.
Ik kán nu een quiz doen: wat deed ik toen ik dit zag?
a) ik heb ik Loki vriendelijk maar daadkrachtig verwijderd
b) ik ben zelf op de bank gaan zitten (waar ik anders nooit zit)
Maar alleen wie dit log nooit leest zou ‘a’ kiezen.

Wanneer ik opsta geef ik eerst Loki zijn ontbijt.
Dan maak ik het mijne.
En ben dus bezig in de keuken.

Zodat Loki eerst een duw geeft tegen het luikje van de keuken naar de bijkeuken en er dan naast gaat zitten en me aankijkt met de ‘komt er nog wat van’-blik.
Hierna verkast hij naar de deur naar het halletje richting voordeur.
Weer die blik.

Nu valt bij mij het kwartje en loop ik voor hem uit naar het raam aan de achterkant dat ik openmaak zodat de kleine man de tuin in kan.

Hink – stap – sprong.