Geachte heer/mevrouw,

Mr. G.B. Haalbers ( assistent-curator)
Belastingkantoor Amsterdam
afd. invordering bedrijven
Postbus 1255
1104KJ Amsterdam

De bel gaat.
het is zaterdagavond half zeven en donker, ik verwacht niemand maar het kán een buurvrouw zijn dus maak ik open.

Op de stoep en popperig tienermeisje met blond haar en perfecte make-up: “U zult zich wel afvragen, wie ben ik.”
Ja.
“Ik loop voor KWF Kankerbestrijding daar hebt u misschien wel eens van gehoord?”
Ze houdt voor zich een blad van deze organisatie.

Ja, zeg ik: “Maar ik geef niets.”
Meisje: “Mag ik vragen waarom?”
En nu hád ik natuurlijk *nee* moeten zeggen en de deur dicht moeten doen maar ik zeg (eerlijk): “Omdat ik je niet ken, omdat ik je niet vertrouw en omdat ik al aan heel veel andere organisaties geef.”
Waarop vanaf de andere kant van de straat vanuit het donker een soortgelijk meisje naar me schreeuwt (echt: schreeuwt): “Niet vertrouwt?! We mogen hier lopen, hoor!”

Precies, zeg ik.
En wijs *priemend* naar dat meisje.
“Om dat gedrag vertrouw ik je dus niet.”

Deur dicht en klem erop.

Ik heb wat ervaring met rugpijn.
Die langzaam opkwam en dan na een paar dagen wegging (of niet).

Nooit overkwam me waarvan anderen wel reppen: het door de rug gaan en pijn die erin schiet.
Tot nu.

Ik kleed me aan, steek mijn rechterbeen in mijn broek en au!
Aan de muur vasthouden helpt niet.
Moeizaam op bed manoeuvreren is de enige manier om aangekleed te raken.

Oefeningen! en kalm blijven.
Géén paniek.

Dat lukt niet erg wanneer een uur later de pijn is uitgestraald naar ergens achter mijn rechterlong.
Zodat niet alleen lopen pijn doet maar ook ademen.
*Diep* ademen is zelfkwelling.

O got.
Wat nú weer.

Een paar weken geleden zet ik op Marktplaats enkele oude analoog camara’s en lenzen te koop.
Weinig sjoege.
Ook bied ik een aantal Xd-kaartjes aan.
Gekocht voor de Olympus, die ik houd als reserve met 3 kaartjes – de rest kan weg.

Het blijkt goede handel.
Waarbij ik niet moeilijk doe: biedt iemand het minimum (5 Euro) dan sluit ik de deal.
Er is slechts 1 voorwaarde: ik verzend (à 60 cent) en laat *niet* ophalen.
Aan de deur wordt niet verkocht.

Gisteravond 20.53 uur een mail: “heeft u dat kaartje nog wil ik hem graag nu nog ophalen bel me aub heb camera gekocht maar zit geen geheugen kaartje in”.
Ik mail terug dat ik niet doe aan ophalen, maar maak het bedrag over en ik stuur op.
Ik geef mijn banknummer (en dus ook mijn naam en woonplaats).

Volgt een mailwisseling met elke vijf minuten (en soms vaker een mail) waarin meneer zegt dat hij niet telebankiert en hij wil nú langs komen op mijn adres.
En noemt dat.
Ik krijg het benauwd want hoe weet hij dat? Via mijn banknummer (blijkt).
Ik houd vol: nee. En: kappen svp.
Man gaat door, ik houd vol en dan eindelijk om 22.13: hij stopt met de mededeling “ik voel me gediscrimineerd”.

Om 22.20 uur nóg een mail.
Nu van iemand anders.
Goedenavond heeft u de xd kaart nog
En kan ik hem Mischien morgen halen

Gaan we weer.
Nee dus.
Niet ophalen.

Reactie: is het Mischien ook mogenlijk om onder rembours te sturen dat
ik de postbode betaal

Ik onthul dat rembours € 15.95 kost en dat ik daar niet aan begin voor een artikel van 5 Euro met het risico dat de koper het niet aanneemt.
Dat wist hij niet (dat rembours duur was) en dan wil hij nu (gisteravond 22.39) overmaken maar hij moet het dan wel vóór zaterdag hebben.

Dat zal niet lukken schrijf ik terug.
Dan (22.50 uur) stelt hij voor dat zijn schoonmoeder vanuit Alkmaar vandaag komt ophalen.

Wat ik gisteravond niet meer zag aangezien ik toen in bed lag.
Dus vandaag gemaild: ophalen kan niet (wat hij natuurlijk al wist).

Ik weet wie het kleine niet eert etc.
Maar ik neig er ernstig toe alles weer van Marktplaats te halen.

Want er zijn goede redenen om af en toe over mijn mensenschuwheid heen te stappen (Edita!) maar 5 Euro ‘verdienen’ aan een Xd-kaartje hoort daarbij niet.

Witnessing friends’ vacations, love lives and work successes on Facebook can cause envy and trigger feelings of misery and loneliness, according to German researchers.

A study conducted jointly by two German universities found rampant envy on Facebook, the world’s largest social network that now has over one billion users and has produced an unprecedented platform for social comparison.

The researchers found that one in three people felt worse after visiting the site and more dissatisfied with their lives, while people who browsed without contributing were affected the most.

Lees hier verder.

Als Weeronline gelijk heeft gaat het over een week dooien.
En smelt de sneeuw.

Vandaag ligt de tuin nog vol.
Greta en Klaartje durven naar buiten.
Na een paar uur volgt An.
Om zich vast te klemmen aan een iets boven de sneeuw liggende tak.
De ganse dag.

Eind middag probeer ik haar richting hok te drijven.
Ze belandt op het terrasje en eet daar wat.
Wanneer ze zelf op stok wil staat ze stokstijf te paniekeren, alle kanten op kijkend.
Ik snap het, ze ziet niks.
Zachtjes manipuleer ik haar naar het hok.
Waarna we samen tot volgende week gaan aftellen.

Tellend een week terug: toen waren we in München.
En verbaasde ik me over deze poster.
De idealist Bob Geldof die bijklust als fotomodel voor dure horloges.

De weerman op de radio waarschuwt: er komt ijzel aan.
IJzel die je kunt voelen.
Dunne regenachtige sneeuw.
Ga-niet-de-weg-op in elk geval niet wanneer die ijzel er is.

Dús waad ik door de sneeuw naar mijn auto.
Sleutel in het slot. Geen probleem. Deur open: idem.
Ontspannen verwijder ik de sneeuw van alle ramen waardoor ik moet kunnen kijken en geef de voorruitbeschermer een zet de andere kant op zodat ik die kan verwijderen wanneer ik ook de passagiersdeur heb geopend.

Sleutel in het slot.
Makkie: slot laat zich draaien.
Ruk aan de deur. Niks.
Hárdere ruk aan de deur.
Nog meer niks.

Geprobeerd van binnenuit tegen de deur te duwen.
Zinloos.

De voorraad diereneten bekeken.
Wortels, brood, 1 paprika, 1 appel, 1 peer.
Geen vetpot maar met harde brokjes en hooi móet het te doen zijn als het echt niet anders kan.