Het leven zou makkelijker zijn als ik *niet* Edita Gruberova als hard drug had.
Makkelijker emotioneel (omdat ik haar dan niet zou MOETEN zien) en makkelijker financieel (omdat dat zien niet goedkoop is).

Toevallig linken in div. groepen op Facebook vandaag mensen naar andere uitvoeringen van Lucrezia Borgia die R. en ik in München met haar zagen.
Een link naar Sutherland in Covent Garden in 1980.
Een link naar een recente uitvoering in Brussel.

Ik bekijk ze allebei.
Stiekem hopend dat ik zal denken: Sutherland was toch wel beter.
En: die sopraan in Brussel, daar kwam Edita niet bij in de buurt.
Om te kunnen concluderen dat ze toch niet ‘all that’ is.
Zodat ik kan afkicken van de drug.

Maar Sutherland, nooit een groot actrice, is hier ook kwa stem voorbij haar prime en waar Gruberova de stemperikelen kan compenseren door geweldig acteren dooft de vlam bij Dame Joan dan op beide fronten.

Ook even Brussel geprobeerd.
Weet niet eens wie de sopraan is maar wobbel-wobbel doet ze al in de eerste noten.
Weg ermee.

Edita is dus écht ‘all that’.
En méér.

Normaal ga ik 1-2 x per jaar vier weken naar Amerika.
Deze winter kwam daar in januari een heen-en-weer-trip naar München bij.
Om Edita Gruberova te zien in Lucrezia Borgia.
En zes weken eerder al -ongepland maar me wat in de maag gesplitst- een heen-en-weer-trip naar Baden-Baden.
Om Edita Gruberova te zien in La Straniera.

Vorige week nóg een heen-en-weer-trip nu naar Madrid omdat ik na Edita Gruberova in München haar absoluut snel opnieuw moest zien en ik me 1 dag kon inhouden en toen toch kaarten bestelde voor de 1e rij van het Teatro Reale voor Roberto Devereux.

Baden-Baden was ‘gedoe’: vliegen, bus naar ander terminal, trein, trein, taxi.
En dat alles de volgende dag weer terug.
München was ‘nachtmerrie’: het was de dag dat door sneeuw vluchten uitvielen en toen vertraagd waren zodat R. en ik nét op tijd voor de voorstelling aan kwamen maar toen stal Zij mijn hart en bij de handtekeningen erna nóg een keer.
Wat de reden was dat ik *echt* ook in Madrid haar moest zien.

Over 48 dagen ga ik naar Amerika.
Waar ik nog amper over heb kunnen nadenken omdat ik steeds naar Edita ging.
Aangezien ik anders dan -schijnt het- andere vrouwen een kluns ben kwa multitasken en ook totaal niet in staat tot multidoen en multivoelen.

In mijn hoofd spookt nu ‘Boedapest’.
Waar Zij op 10 september Anna Bolena zingt.
De opera die ik na Roberto Devereux de mooiste vind.

Maar óók in september ga ik weer naar Amerika.
Zodat ik vrees voor verwarring door verdeelde aandacht.
Maar vier dagen terug met alle indrukken van Haar nog op mijn netvlies en oorvliezen denk ik: ik moet haar weer horen – zo snel als kan.

Omdat ze inderdaad, zoals een Italiaanse fan in een documentaire zei, is als een ‘droga’.
Een drug.
Een hard drug.
Met als gevolg érnstige onthoudingsverschijnselen als je die niet regelmatig tot je neemt.

In Madrid kun je buiten bij de artiesteningang wachten op je idool, maar Zij ontvangt ook in haar kleedkamer direct na de voorstelling.
Zodat wij samendrommen in een smalle warme gang totdat de deur opengaat en wij 1 voor 1 oog in oog komen met de diva.

Vóór mij is een leuk Mexicaans meisje dat ik al eerder op haar verzoek heb gefotografeerd met de tenor José Bros die in de gang een rondje fans ‘doet’.
Ze vertelt Edita, die op een lage bank zit, dat ze haar “amazing” vindt en zegt dat ze het leuk zou vinden als Edita naar Mexico kwam.
Edita zet een handtekening en zegt niets.
Mag het meisje met Edita op de foto? Ja hoor.
Edita kijkt stralend naar het toestel dat dit keer R. in de handen is gedrukt.

Dan ben ik.
Ik leg 1 programma neer en vraag of ze dat voor mij wil tekenen: handtekening.
Ik leg nóg een programma neer en vraag of ze dat wil tekenen voor Marija die voor haar van Riga naar Wenen is gereden en geen handtekening kon vragen omdat zij, Edita, toen naar het grote jubileumfeest was.
Edita tekent mét opdracht ‘for Maria?’
Vraagteken betekent mogelijk dat ze niet zeker is van de naam.
Maar Marija, vertelt die op Facebook, wil er graag in lezen dat Edita haar een teken geeft dat ze moet nadenken over de richting van haar leven.

Nu leg ik Edita een fotocollage voor, formaat briefkaart.
Die heeft “Natalya uit de Oekraïne” voor haar gemaakt, zeg ik.

Wat strikt genomen niet waar is, Natalya maakte die voor *mij* en *ik* liet hem afdrukken voor Edita als verrassing voor Natalya.
Ik vertel dat Natalya zich niet kan veroorloven haar concerten te zien maar dat ze als droom heeft: een handtekening.
Edita tekent ‘for Natalie!’.
Met uitroepteken!

Ik, nu onstuitbaar, zeg dat ik óók een droom heb en dat is háár zo vaak mogelijk zien.
Edita overhandigt me het kaartje voor Natalya en zegt niets.

Pas buiten en pas een uur later denk ik: waarom heb ik niet gevraagd of ze ook *mijn* naam erbij wou zetten?
En: waarom kwam het niet eens in me óp te vragen of ik óók met haar op de foto mocht??
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

De Slowaakse sopraan Edita Gruberova krijgt de Herbert von Karajan Musikpreis 2013.

De Herbert von Karajan Musikpreis is een van de grote internationale muziekprijzen, vernoemd naar de legendarische Duitse dirigent. Eerdere winnaars waren onder anderen de violiste Anne-Sophie Mutter, pianist Alfred Brendel, dirigent Valery Gergiev, sopraan Cecilia Bartoli en de Berliner Philharmoniker.

Het bij de prijs horende geldbedrag – 50.000 euro – moet door de winnaar worden besteed aan het stimuleren van jong talent.

(bron)

“Marina Abramovic and Ulay started an intense love story in the 70s, performing art out of the van they lived in.
When they felt the relationship had run its course, they decided to walk the Great Wall of China, meeting for one last time in the middle and never seeing each other again.
At her 2010 MoMa retrospective Marina performed ‘The Artist Is Present’, a minute of silence with each stranger who sat in front of her.
Ulay arrived without her knowing and this is what happened…”
http://youtu.be/s1H0IdwPCWY

Ik wil de begraafplaats in Westbeemster bezoeken omdat dat een katholieke begraafplaats is wat vaak gelijk staat aan pracht en praal en frutsels.
Wanneer ik naar mijn auto loop zie ik dat mijn bovenburen op hun stoepje zitten.
Dág mevrouw Kauw!

Westbeemster heeft een begraafplaats waarvan de poort rijksmonument is.
Die poort blijkt ook meteen het mooiste onderdeel.
Er zijn wel wat mooie graven maar de meeste stenen zijn modern en die kúnnen mooi zijn maar te vaak helaas niet.
Bovendien wordt de sfeer nogal verpest door geschreeuw vanaf het ernaast gelegen voetbalveld.

Wanneer ik terugloop naar mijn auto die vele straten verderop is geparkeerd stapt een (echt)paar in de auto vóór mij.
De vrouw kijkt ‘raar’ naar me. Ik dénk omdat ik er niet bekend uitzie.
Dan rijdt de auto snel weg.

Óp naar Middenbeemster.
Waar het achterste, oudste deel van de begraafplaats wonderschoon blijkt.
Ik maak foto’s en foto’s en dan zegt het toestel ‘geheugen vol’.
Hoe kan dat nou? Ik heb een SD-kaartje van 8GB!
Toestel geopend en inderdaad heb ik zo’n kaartje maar dat zit nog in de PC 🙁

Terug naar de auto dus met het plan daarna terug te gaan en met de kleine Nikon nog wat extra foto’s te nemen.
Maar shit! shit! shit!
Iemand heeft m’n kleine koplamp kapotgereden en dat *niet* gemeld.
Het is niet hier gebeurd (want: geen glas) en ook niet thuis (want: toen was die lamp er nog).

Het echtpaar in Westbeemster!
Nu snap ik waarom die vrouw zo naar me keek.
Ze zullen daarna wel erg blij hebben gelachen omdat ik mijn auto van áchteren naderde en daarom de schade niet zag.

Tijdens mijn vier uur in de auto (Grootschermer-Asd, Asd-Alkmaar, Alkmaar-Asd, Asd-Grootschermer) zit ik te denken: wat is het beste als je somber bent, alles grondig analyseren of je juist niet vastbijten in de problemen omdat je dan al snel in de spiraal van ellende verzuipt.
Ik kom er niet uit en leg het, eenmaal thuis, voor aan google.

‘Wat te doen bij somberheid’ lijkt me een goede vraagstelling.
De eerste suggesties leiden naar sites over depressie.
Mm. Dat gaat wat hard.

De site van CZ dan maar.
Daar kun je in 16 multiple-choice-vragen vaststellen hoe het met je is.
Al invullend denk ik: het is niet goed maar ook niet dramatisch.
Maar CZ concludeert dat er een goede kans is dat ik een depressie heb en ik moet naar de huisarts.
WTF? Ik wou tips!

Tips heeft CZ ook.
Van het soort: accepteer je jezelf en kom op voor jezelf, ga sporten en eet verstandig.
En: doe iets leuks.

Morgen maar weer eens een nieuwe begraafplaats bezoeken.
Daar fleur ik altijd van op.

Sally moet vandaag voor controle naar de dierenarts.
Ik haal haar op in Amsterdam en breng haar naar Alkmaar waar dierenarts Arjen zegt dat oogjes en oortjes goed zijn (maar voor de zekerheid krijgt ze nog een prik).
Alleen de pootjes – de plekjes daaronder worden niet erg beter.
Zodat, vermoedt hij, ze pijn heeft als ze erop zit.

Blijven smeren?
Kan in elk geval geen kwaad, maar of het hélpt?
Het enige dat we kunnen doen is Sally een zachte, droge ondergrond geven.
Wat voortaan altijd zal moeten aangezien dit konijn hiervoor blijkbaar gevoelig is.
Komt vaker voor bij haar type (Rex-konijn).

We bespreken of Sally ooit nog buiten kan.
Alleen als het droog is.
Dat is lastig in Nederland.
Of anders: alleen als ze droog gaat zitten als het nat is.
Maar leg dat een konijn maar eens uit.

Ik ben bang dat Sally binnenkonijn moet worden.
Of buitenkonijn met een grote overkapping (en een kleine ren).
Waarbij een probleem is dat mensen die binnenkonijnen willen vaak hechten aan knuffelen en daar doet Sally niet aan.
“Ze is niet agressief” zegt assistente Petra over mijn gromkonijn.
“Maar ze wil niet aangeraakt worden.”

Petra belooft om áls ooit iemand vraagt naar een konijn als Sally, aan mij/ons te denken.

Ik ben verdrietig om Sally.
Als Sally wist wat haar boven haar hoofd hing, zou zij dat vast óók zijn.

Thomas heb ik nog niets verteld.