Mensen die angst hebben voor een begrafenis zonder gasten zijn gered. Het Britse bedrijf Rent a Mourner biedt gasten aan voor uw uitvaart aan.
Rent a Mourner biedt ‘professionele, discrete goedgeklede mensen die zorgen voor een hogere opkomst bij begrafenissen, crematies en wakes.’

Het bedrijf zou mikken op begrafenissen waar weinig mensen worden verwacht. Dit kan zijn bij impopulaire mensen of mensen die nieuw zijn in een streek of land.
Voor 53 euro (45 pond) per uur heb je een mooie extra gast op je begrafenis. Misschien veel geld maar de gast leest zich dan ook goed in. Hij kan zo met de bezoekers meepraten en rouwen om de overledene.

(bron)

Een paar maanden geleden stond in de Volkskrant een artikel waarin redenen werden gegeven waarom je vrienden moest hebben.
Het waren niet de voor de hand liggende redenen zoals warme woorden, ondersteuning etc.

De deskundige noemde als reden: wanneer je vrienden hebt voel je je niet zo snel een mislukkeling omdat ook zij hebben gefaald.
Dat vond ik een interessant idee.
Want ik zet inderdaad mijn eigen (gemankeerde) succes in het leven wel eens af tegen anderen die ik ooit kende of die ooit in mijn branche (de schrijverij) actief waren.
En denk dan somber dat als die ene ooit-vriendin wél een succesvol journalist werd en die andere nb baas van de Vara – dat ik dan echt helemaal NIKS heb gepresteerd.

Af en toe google ik op ándere mensen-van-vroeger.
Soms vind ik ze terug.
Een enkele keer op een Hoge Post in het leven.
Een andere keer op een Best Belangrijke Post.

Velen vind ik helemaal niet terug.
Wat niet hoeft te betekenen dat ze een waardeloos leven hebben.
Maar beroemd zijn ze in elk geval niet geworden.
Niet dat ‘beroemd’ alles is.
Maar het stelt mij een beetje gerust.

De gedachte achter dat artikel was, dat als je veel bevriende mensen hebt, je daarmee kunt delen wat je ooit-dromen waren en dat zij dan zeggen: mijn ooit-droom was X en die heb ik óók niet gehaald.
Waarna je niet samen gaat simmen maar troost put uit dat “hé! jij ook niet?!”

Ik kan me er wel iets bij voorstellen maar voor mij is het nu denk ik te laat.
Want waar haal ik als Google ze niet oplepelt al die ándere in hun leven mislukte ooit-vriendinnen vandaan.

Gisteren schiet de internetverbinding van Ziggo er al regelmatig uit.
Vanochtend zet ik keer op keer modem uit en aan en reset de router en soms helpt het even en soms niet.

Wanneer ik even online ben kijk ik of Ziggo storingen meldt.
Neen.

Om kwart over negen wil ik ze bellen.
Dat kost € 1.30 per minuut tenzij, zegt de mechanische stem, ik ze bel via mijn vaste lijn.
Strak plan! Ware het niet dat ik alles-in-één heb zodat ook de vaste telefoon (en de tv) het niet doen.

Ik hang vijf minuten in de wacht (ná het eindeloze keuzemenu), zie de verbinding zich weer herstellen en denk: laat maar.
Daarna uren niks en R. kijkt voor me op de site van Ziggo waar ze nu wél de storing melden.
Tegen twaalf uur is die opgelost en hebben ze weggehaald dat er een storing wás.

Zodat wie geen R. had om dat voor ze op te zoeken nu zal denken: het lag dus toch aan mijn eigen PC.

 

 

 

Ik maak een praatje met de vrouw die werkt bij de benzinepomp in De Rijp.
Ze heeft het over solliciteren en dat dat op haar leeftijd toch zinloos is.
Zodat ik vraag hoe oud ze is.

62.
Ik had haar jonger geschat en dat zeg ik ook en dat ze er erg goed uitziet.
Want: “Ik ben ook 62!”

Waarop ze me aankijkt.
Alleen maar aankijkt.
Niet zegt “wat toevallig” oid en al helemaal niet: “Ik had jou óók jonger geschat!”

Heel eerlijk natuurlijk want ik zie er ook niet jonger uit dan ik ben.
Maar een beleefd leugentje kan ik wel waarderen.

Ik wou dat ik stoer kon zijn dan zou ik vegetariër worden.
Ik zou me dan beter voelen tov de dieren en superieur tov veel mensen.
Maar ik ben nog niet ‘zo ver’.

In tests lees ik regelmatig over de Vegaslager die tevens de man van Marianne Thieme is.
Zijn ‘kip’blokjes worden getest en lekkerder bevonden dan échte kip.

Vanmiddag kreeg ik ze in huis.
Bevroren.
Zodat ik ze laat ontdooien.
Waarna ze eruit zien als stopverf.

Zal ik bakken, zal ik niet.
Ik aarzel en aarzel nog meer en kijk er nog eens naar en denk steeds meer: gatverdamme, wat ziet dát er smerig uit.
Zodat ik de stopverf vanavond niet bak.

Misschien morgen of anders overmorgen.
Of uitproberen op de katten of dit écht te eten is.

(ik val mezelf wel heel erg tegen)

R. en ik hadden een vaag plan om in september naar Boedapest te gaan (dag heen – Gruberova – volgende dag terug).

Na Madrid zagen we ervan af.
Hij direct al, ik met een paar dagen vertraging.
Omdat zo’n tweedaagse reis toch wel een hele *reis* is.
En ik in september een paar dagen later al naar Amerika ga.

Mbt ‘wanneer dan wél weer naar Edita’ dacht ik: dat zien we tzt wel, denkend dat tzt over op z’n minst een half jaar zou zijn.
Maar nu blijkt dat tickets voor Norma in Wenen in mei 2014(!) vanaf vandaag kunnen worden besteld!

Norma is niet mijn favoriete opera.
Norma met Edita Gruberova vind ik wél heel erg goed (ik heb de dvd).
Dus mail ik R. (aangezien ik niet weet hoe laat ik die kan bellen en zelf ben ik ook niet blij als ik een half uur in slaap zou worden gebeld door iemand die over ruim een jaar ergens in Europa met me naar de opera wil).

Verder verzadig ik me aan YouTube, wat vaak leuker is dan de dvd.

Voor wie Norma niet kent: goeie kans dat je wel ‘Casta diva’ kent.
De aria.
Zelf ff YouTuben indien nieuwsgierig.

Het verhaal: Norma (een Druïde priesteres) verliefde zich in een Romeinse generaal(?) en kreeg met hem twee kinderen.
Haar vriendin/jongere priesteres Adalgisa bekent aan Norma dat ze zich in een man heeft verliefd en o jee wat nu.
Geen probleem! zegt Norma.
Kan ons allemaal gebeuren.
Adalgisa pakt uit, Norma herinnert zich wat haar ooit overkwam.
Maar waar ze niet op verdacht is: de Romein die Adalgisa heeft verleid is haar eigen Romein (Polione).

Etc.
Loopt niet goed af.
Maar is heerlijk janken.
En Edita is zooooo goed!

Hier het fragment waar Adalgisa vertelt over haar ervaring.
En dan komt die lul van een Polione binnen (in de volgende scene).

http://youtu.be/_peYni2F08o

dit is die tweede scene
http://youtu.be/_vrs6cqNJio

Psst R.! Ik wil naar Wenen!!!

Je hebt operazangers die nooit een stap buiten de gebaande paden zetten.
Als ze héél wild doen (of als hun carrière het einde nadert) zingen ze af en toe heel misschien wat operette.

Je hebt andere operazangers die lol hebben in het zingen en/of hun bankrekening en die niet vies zijn van een excursie naar een ander territoir.

Mijn eigen idool vóór Edita Gruberova was Beverly Sills.
Zij deed er in Amerika alles aan om opera te verkopen aan wie ontvankelijk was, trad op in talk shows, zong met Carol Burnett en Danny Kaye.

Dan is er natuurlijk Montserrat Caballé die tgv de Olympische Spelen in Barcelona met Freddy Mercury ‘Barcelona’ zong.

Zelf vond ik laatst een optreden van Edita Gruberova in een door José Carreras (niet de minste!) gepresenteerde show.
Ze zingt een Spaans pop-liedje. Met een zanger die mogelijk iemand *is* in de Spaanse pop-wereld.

De opname is uit 2002.
Ze ziet er niet uit als Edita Gruberova.
De chemie met de Spaanse zanger is NUL.
Toch vind ik het leuk.

De bel gaat.

Een buurvrouw.
Ze wil me wat vragen.
Verderop ligt een Turkse tortel doodgereden en mag ze die begraven in mijn tuin.

Het aardige antwoord is: natuurlijk.
Maar zelf begraaf ik dode vogels ook niet in mijn tuin (ik kan wel aan de gang blijven) dus stel ik voor: de groene bak.
De mijne staat al aan de straat en er kan best een dood duifje bij.

De buurvrouw is verbaasd.
Dat had ze van deze dierenvriendin niet verwacht.

Maar voor mij is het dierenleven, ook dat van mijn eigen dieren, echt voorbij wanneer het voorbij is.
Ze leven voort in mijn hart maar ik begraaf zelden.

Klein grut gaat in de groene bak, iets groter grut via de dierenarts in de vernietiger.
Een uitzondering maakte ik voor Eebje.
Die ligt in de tuin begraven.

Een uitzondering zal ik ook maken voor Guus.