Die weg waar ik het gisteren over had (’they paved Paradise’) dat is 1 van de top-toeristische routes van Moab als je in een gewone auto rondrijdt en niet met zo’n off road kreng het landschap vernielt.
Het gevolg is dat iedereen ‘m wil rijden maar die iedereen zijn mensen die zoveel mogelijk sightseeing in zo kort mogelijke tijd willen proppen dus gaan ze toegewijd bumperkleven wanneer je niet nét over de maximumsnelheid voor ze uit rijdt.

Ik sloeg daarom na een kilometer of 20-30 rechtsaf naar de La Sal Mountains en reed de ándere populaire route de La Sal Loop maar van de verkeerde richting.
Je hoort ‘m te doen vanaf Moab en dan eerst de bergen in en dan afdalen in de woestijn.
Dan heb je de mooiste vergezichten.

Ik vond ‘m zo óók erg mooi en mn: rustig.
Want niet veel mensen rijden die route en vooral niet vanaf deze kant.
Hij geldt ook als ‘eng’: dicht langs ravijnen.
Ik vond ‘m ook eng maar ik genoot van het klimmen in de bergen en de wisselende vegetatie en de diertjes en de bloemen en dat ene hert dat opeens aan de kant van de weg je in de ogen kijkt en die paar eekhoorns op de uitkijk hoog in bomen.

Ooit reed ik deze route met Lodewijk.
Maar ik herkende niets.
Daarmee begon ik me toen te verzoenen.
Dat herkenning er mogelijk niet in zat.
En dat dat ok was.

Dit is een foto op de grens van de woestijn en de bergen – je snapt wel waarom het mooier is als je van boven dit uitzicht ziet dan wanneer je aan het stijgen bent en de auto even parkeert.

Dit is in de bergen met zicht op een bergtop met sneeuw.

Die grote links is de Tukuhnikivatz.

Het heeft L. en mij jaren gekost die naam soepeltjes in het hoofd te krijgen.
En nu, na ruim 15 jaar rijd ik Moab in, zie hem liggen (ook vanuit mijn appartement) en no problem: ik weet precies hoe hij heet.

Deze tocht betekende: best leuke dag gehad eigenlijk, hoewel hij niet zo leuk begon.
Maar nog steeds was ik toen helemaal niet blij dat ik in Moab was.

Ik beloofde het geloof ik (ik keek niet terug) aan Lies in de commentjes.
Hoe het wás – teruggaan naar Moab.

Ik denk dat het probleem was dat ik er niet goed over had nagedacht.
Ik had een vaag idee dat er vast het een en ander was veranderd en sloot niet uit dat het toeristischer was geworden maar stond daar niet echt bij stil.
Mijn plan was: de hobbel Moab nemen.
Waarmee ik bedoelde: me weer vrij voelen in Moab zonder de deprimerende gedachte aan: hier kwam ik altijd met Lodewijk, dit zal ik nooit kunnen waarderen in mijn eentje.
Ik dacht dus: die hobbel neem ik.
En: daarna ga ik heerlijk de komende jaren door Utah reizen.

Ik reed Moab binnen op een zondagmiddag na acht uur rijden vanaf Kayenta door vnl rijden en rijden en amper een tussenstop want die route hééft geen tussenstops.
Ik belandde meteen in filerijden en érg veel shoppende toeristen en nieuwe hotels en nieuwe toeristenwinkels en bedrijven die hummers en jeeps enzo verhuurden.
Ik dacht: gatverdamme.

Hoewel ik al direct dacht: als ik niet voor vijf nachten vooruit had betaald zou ik meteen zijn doorgereden, reed ik de volgende dag toch langs een paar vertrouwde plekken.
Dat pakte slecht uit.
Waar wij ooit met behulp van ‘locals’ ontdekten hoe we de wandeling in Negro Bill Canyon konden maken staat daar nu een sign en alsof dat niet genoeg is: er is een parkeerplaats voor zeker 30-40 auto’s en die stáán er ook allemaal.
Aan de andere kant van de weg, langs de Colorado River, is kampeerplaats na kampeerplaats na kampeerplaats.

In mijn hoofd spookte “They paved Paradise and put up a parking lot”.
Op dat moment besloot ik Moab te haten.
(later werd ik milder – dat vertel ik later)

Doe de ‘bed-test’, adviseert hoogleraar Rudi Westendorp: ‘Ga op je rug liggen, en kijk of je buikje weg is.
Zo niet, dan ben je gewoon te dik.
Is de buik weg, dan is de buikwand uitgezakt.
Of je hebt het allebei.’

Zijn advies: rug- en buikspieren trainen en kijken naar het resultaat. ‘Ik roei nu sinds een jaar en mijn dreigende buikje is geheel verdwenen.’

Staat in de Volkskrant op blz. 17.
En ook online maar dan moet je abonnee zijn om het te kunnen lezen.

De eerste keer dat Lodewijk en ik naar Amerika gingen deden we (ongeveer) de Tourist Triangle.
Ik weet niet of daar toen (20 jaar geleden) Moab, Utah al bijhoorde of dat het een uitstapje uit de driehoek was.
In elk geval reden we er doorheen, zoekend naar een mogelijk hotel.

We passeerden dit gebouwtje.
Zes appartementen.
Cedar Breaks heet het.

Destijd stonden er nog niet van die pronte geknipte bomen.
En er was ook geen schutting.

Er was een grasveld en daarop zat een aardige vrouw te werken die vroeg of we misschien een condo wilden zien?
We wilden en belandden in de middelste boven.

Het was het begin van elk jaar naar Moab en eerst daar verblijven en later in een huisje dat behoorde aan deze Madeleine en haar Hans.
En vandaar een maand wegrijden en soms wegkanoën in de wildernis en kamperen waar niemand anders was.

Ik vond Cedar Breaks moeiteloos terug.
Mét de herinneringen.

St. Laurens

Vandaag voor het laatst, hoewel er nog veel meer te zien is.