Het geheugen en de concentratie van ouderen kunnen verbeteren door het spelen van speciale computerspelletjes. Dat concluderen Amerikaanse wetenschappers van de Universiteit van Californië. Hun onderzoek is gepubliceerd in het gezaghebbende tijdschrift Nature.

De onderzoekers lieten proefpersonen tussen 60 en en 85 jaar vier weken lang de 3D-game NeuroRacer spelen. De game werd speciaal ontwikkeld om het multitasken te simuleren, het vermogen om verschillende dingen tegelijkertijd te doen.

Bij NeuroRacer moeten de spelers met de linkerhand een auto besturen, terwijl ze met rechts tekens die in beeld verschijnen moeten laten verdwijnen. Uit cognitieve testen bleek dat het vermogen van de ouderen om verschillende dingen tegelijkertijd te doen toenam.

Ook het geheugen en de concentratie van de spelers gingen erop vooruit. Die verbeteringen waren zelfs na zes maanden nog waarneembaar.

(bron)

Soms denk ik: ik ga zo snel door mijn spaargeld heen, ik moet zuiniger aandoen.
Wat slaat op mijn Amerika-reizen want verder dóe ik al zuinig (tenzij je elke dag rosbief om Guus z’n pilletjes te laten slikken ‘niet zuinig’ vindt).

Dan worden mensen om mij heen ziek, ernstig ziek of heel erg ernstig ziek.
En denk ik: je leeft maar 1x en dat kan voor je het weet voorbij zijn dus waarom sparen voor een later dat misschien helemaal niet komt.

Deze week word ik geconfronteerd met een heel concreet geval (waarbij ‘geval’ het foute woord is maar het schiet me even niet beter te binnen).
Ik ben betrokken bij een groep die oude begraafplaatsen in Arizona in kaart brengt.
Vnl als lezer van onderzoek van anderen en als donateur.
Er is een website en een nieuwsbrief.

Een week geleden meldt de verspreider van de nieuwsbrief dat Ed ziek is.
Ik ken Ed niet maar ik lees vaak door hem en zijn vrouw geschreven artikelen en heb zo begraafplaatsen ontdekt.
De nieuwsbrief citeert hoe zijn vrouw hem in de keuken aantreft, liggend op de vloer, hoe ze de straat oprent (er woont een verpleegster aan de overkant) en dan volgt een transport naar een ziekenhuis en een ander ziekenhuis en het is een hersenbloeding en er dreigt een prins Friso-situatie en zij weet: dit had Ed niet gewild en haalt hem van de beademing.

De nieuwsbrief citeert steeds mails van Kathy (Ed’s vrouw) die ons op de hoogte houdt.
Om te eindigen met zijn in memoriam en de wens ‘geen bloemen maar donaties aan de organisatie’.

Ik bewonder Kathy om hoe ze ons laat delen in haar leed.
Ik schrijf aan de leider van de club een mail met een onbeholpen tekst en het verzoek Kathy te laten weten hoe ik met haar meevoel.
Ik blijk ondanks het onbeholpen een snaar te hebben geraakt.
Kathy laat weten dat ze mijn brief zal voorlezen tijdens de memorial service.
Ik herlees mijn tekst.
Ik denk: het is niet perfect Engels maar ik kan me voorstellen dat ze voelde dat hij uit mijn hart kwam.

En vooral denk ik: het leven is NU.
Niet tutten (zeg ik tegen mezelf).
*Grijp* het.

Ook gisteren is er gewerkt aan het huisje aan de overkant.
Er is een erker in het lieflijk bemoste schuine dak aangebracht.
Dit vind ik wél een verbetering.

 

Af en toe heb ik mail-contact met mijn jeugdvriendin E.
Ze was laatst jarig, ik stuur haar een klein kadootje en ze bedankt me en schrijft dat ze nog brieven van mij heeft van vroeger.
Of ik het leuk vind die te lezen.
Nee.

Laatst ging een vroegere minnaar dood.
Zijn vrouw mailde me dat hij in een kluis brieven en foto’s van mij had bewaard, of ik die wou hebben.
Mijn eerste reactie is: nee.
Dan denk ik: beter bij mij op zolder dan gierend van het lachen bekeken door anderen.
Dus schrijf ik: ja en nu heb ik ze en dat is het dan.
De envelop wordt niet geopend.

Om een reden die er nu niet toe doet blader ik door een fotoalbum.
Ik zie twee foto’s van mezelf met jongens op feestjes.
Toen ik een jaar of zestien, zeventien was.
Jongens die ik he-le-maal niet leuk vond maar ik was te beleefd om ‘nee’ te zeggen.
Waarmee ik verder ook niks ‘deed’.

Ik google ze.
De eerste is medisch specialist geworden, zo 1 precies als je ze voorstelt met een kaal hoofd met een kransje er omheen van grijs haar en een serieuze oogopslag.
De andere werd ergens wethouder (PvdA) en in hem is het vertrouwen opgezegd.

Wat me doet zoeken naar mijn allereerste vriendje.
Ik vind een man met zijn achternaam en een voornaam die iets anders is.
Ik bestudeer de foto’s op Facebook.
Het kán hem heel goed zijn.
Ouder en dikker.
Maar dat ben ik ook.

Vragen om vriendjes te worden?
Nee! denk ik maar druk op ja.
Oh well.
Afwachten maar.

Recht tegenover mijn huis staat een klein huisje met een grote lap land.
Het perceel is gekocht door een bedrijf dat het opknapt.
Om het daarna te verkopen.

Er is een pad omheen aangelegd en op het zuiden een terrasje.
Op een strookje richting garage zijn planten geplant.

Er wordt dus meer gedaan dan de oude wastafel vervangen door een nieuwe douche.
Gisteren zie ik iemand een nieuwe verfraaiing aanbrengen.
Een lantaarnpaal.

Vast sfeer verhogend bedoeld maar ai, wat is-ie lelijk.
Vind ik dus.

Ik ben lid van de Consumentenbond en ontvang daarom de Consumentengids (die ik zelden lees).
Ik krijg ook de Vara-gids die ik gebruik als gids en waarin ik de artikelen een zeldzame keer vluchtig doorkijk maar meestal niet.
Waarschijnlijk valt in de bus ook de Kampioen aangezien ik lid ben van de ANWB maar áls dat zo is belandt het blad linea recta bij het oud papier.

Waarmee ik wil zeggen: ik ben geen tijdschriftenlezer.
Heel vroeger wel. Vroeger een beetje.
Maar al heel lang niet meer.

Dit voorjaar kon ik kiezen tussen eenmalig de VN Detectives- en Thrillersgids of voor een paar Euro meer tien nummers.
Doe dan maar tien nummers, dacht ik.
Als lid van de Vara kon ik gratis een aantal nummers van De Groene krijgen.
Gratis is gratis en wie weet staat er iets leuks in dus doe óók maar, dacht ik.

Ik heb van VN de Thrillergids aandachtig gelezen (en hem niet erg gewaardeerd) en 1 ander nummer hap-snap tot me genomen.
De rest ligt in z’n plastic of ontdaan van z’n plastic op de ’te lezen’ stapel.
Met de nummers van De Groene.
Tot ze ongelezen terecht komen in de dozen voor het oud papier.

Best jammer van die ongekapte bomen.

Ik zit beneden te lezen en zie voor mijn raam twee mannen lopen.
Ze lijken richting mijn voordeur te gaan.
Een oudere, grijze man.
Een jongere, zwarte man.
Een neger, bedoel ik.
Tenzij je dat woord tegenwoordig als politiek incorrect niet mag gebruiken.

Allebei een gesteven wit overhemd en zwarte das.
Ze stralen uit: reli.
Met als enige verrassing dat de neger volwassen is.
Vaak is het een zwart kind dat de boodschap moet brengen.
Zeggen hoeft het niks (weet ik uit ervaring), maar een zwart jongetje stáát vast ergens voor.

Vandaag heb ik geen zin in het ‘nee dank u’ en het de deur weer in hun vrome smoel dichtduwen.
Ik sluip dus naar boven.
Ik negeer de bel.

En vraag me af of ooit iemand zegt: u komt mij God brengen? Wat leuk!

Een paar maanden geleden zoek ik de guldenpostzegels uit zodat ik die er vóór november (dan verliezen ze hun geldigheid) nog doorheen kan jagen.
Ergens tussen de tafel beneden (waar ik dit doe) en mijn bureau boven raken ze onverklaarbaar zoek.
Ik zoek er nog steeds naar maar een beetje met de moed der wanhoop.

In juli koop ik voor honderden Euro’s ‘forever stamps’ met de aanduiding 1.
Die dan nog 54 cent kosten en nu 60 cent waard zijn.
Omdat ik een beetje een trut ben en wil voorkomen dat R. ze tijdens mijn vakantie al overal opplakt, berg ik ze veilig op.

Net wil ik er 1 gebruiken om een ansicht naar Amerika mee op te vrolijken en: ze zijn zoek.
Zoals me een paar dagen geleden al opviel dat mijn adresstickers zoek zijn.

Er zijn volgens mij twee opties.
– ik ben ernstig aan het aftakelen en verstop dingen voor mezelf
– ik heb heel geniepige kaboutertjes in huis die zélf die dingen zoek maken met als extra bonus dat ik dan aan mijn verstand kwa twijfelen.

Wat het ook is: zorgelijk.

De allermooiste dvd van Edita Gruberova vind ik deze.
Hij staat nu even op YouTube (is in strijd met het auteursrecht dus kijken zo lang het nog kan).

Het verhaal: Elizabeth (=koningin) had iets moois met Roberto Devereux, die komt terug uit de oorlog en er zijn gemene mannen die hem willen onthoofden maar zij zegt dat alles ok is als hij maar van haar houdt.
Wat de gore loser dus NIET (meer) doet maar dat bekent de schoft niet, nee, die liegt.

Mijn in-de-ziel fragment is waar hij opkomt en zich aan haar voeten werpt met een “Donna reale!” en zij hem eerst aan haar lijf klemt (met veelbetekenende blikken van het hof op de achtergrond).
Dan vraagt zij of hij nog van haar houdt en hij doet of hij het niet snapt zodat zij de bui ziet hangen maar eerst nog een tijdje smeekt (ah!!).
Dit begint na ongeveer een half uur.

In deze regie is Elisabetta gekleed en gekapt als Thatcher.
http://youtu.be/N_S5t9lqW0w

 
Dat ziet er misschien niet indrukwekkend uit maar op wat ik voor het gemak de composthoop noem heb ik een hoop troep gegooid.

En ik heb er ook weer een mooie bos bloemen aan overgehouden.