With tears rolling down my eyes and with total submission to the will of God
Allah, I Choose this means to communicate you because I am sure I will get in
contact with the right person that will be honest to me.

My name is Jennifer Amina, I am 22 years old girl, and I am from Damascus,
Syria. I am studying nursing in the university of Damascus, before the war
broke out. The war in my country Syria has taken many lives, and rendered many
people homeless, I am just a refugee now. Its so sad that one afternoon I came
back home, and see my fathers house destroyed by bomb by the rebels, and my
family were inside the house when this happened, I lost my two brothers and my
father and mother. Since all my family members has died in war, I see no
reason to live and enjoy my life again.

I discovered that my father deposited some money in a bank in London and used
me as the next of kin, and I have been looking for a way to receive the fund
from the bank in London, due to my current situation. I contacted you to help
me and sponsor me to receive £2.000.000.00 (Two million great British pounds
sterling), which my father deposited with a bank in London United kingdom, and
the bank has sent me an E-mail yesterday that I should show up and claim the
money. I am the only surviving person in my family.

In september zijn R. en ik in Boedapest om Edita Gruberova te zien.
We ontmoeten daar Marija en haar man.
Uit Riga.

Ik ken haar van Facebook.
Als mede-Edita fan.

Een paar dagen geleden mailen we over Edita (waarover anders).
Haar jurk bij de laatste optredens.
Dat ze er goed aan zou doen wat af te vallen.

Edita wordt over een maand 67.
Ik zeg dat ik 4 jaar met haar in leeftijd verschil.
Waarop dit meisje van 27 vraagt of het 4 jaar meer of 4 jaar minder is.

AU!!!!

Een paar weken geleden mailt bol.com me dat ze me graag een kadootje geven op mijn verjaardag maar dat ze niet weten wanneer die *is* – of ik dat wil doorgeven.
Dat doe ik.
Vandaag een mail met een dansende meneer bol.com en dan het kado: € 2.50 korting op mijn volgende bestelling! (Nederlandse boeken en babyproducten uitgezonderd).
Met in bijna onleesbare lettertjes: de aanbieding is maar 14 dagen geldig.

Om tien uur een felicitatie van de Consumentenbond.
“Alle medewerkers van de Consumentenbond wensen u een hele fijne dag toe en een gelukkig en gezond nieuw levensjaar.
We willen u graag als cadeautje 50% korting geven op één van onze special interest bladen.”

Om elf uur: “Drogisterij.net wenst u een fijne verjaardag.
Bij een verjaardag hoort natuurlijk een cadeautje.
Daarom krijgt u van ons een persoonlijke Actiecode ter waarde van € 7.50 cadeau!”
En in de kleine letters: De actiecode is 14 dagen geldig en heeft een minimale orderwaarde van €30,- (exclusief verzendkosten).

Dus dáárom willen al die websites je verjaardag weten…

Bij de kassa van de Plusmarkt reken ik o.a. andijvie, wortels, rosbief, een fles slobberwijn, 4 bekers yoghurt (want: in de aanbieding) af.
De caissière vraagt of ik misschien langs een dijk woon waar geen kinderen komen.
Aangezien het Sint Maarten is en ik géén snoep heb gekocht.

Ik zeg dat ik midden in Grootschermer woon maar dat ik er niet aan doe.
Want kinderen, “ik vind er geen bal aan.”

“Dat is wel eerlijk,” zegt de caissière.
Yep.

Ooit maakte ik een profiel aan op LinkedIn omdat dat toen je-van-hét was en iedereen die erbij wilde horen en die iemand wás dat deed.
Dat was jaren geleden en er gaan vele maanden voorbij (vele, vele maanden) dat ik er niet naar kijk.
Ook zette ik ooit uit dat ze me een melding moesten sturen wanneer iemand met me wil connecten.
Zodat áls ik dan eens kijk ik merk dat er connect-verzoeken in mijn postbus liggen van bijna een jaar geleden.
Schaamrood.

Vandaag ontdekken L. en ik dat we allebei op LinkedIn zitten en besluiten te connecten.
Ik denk (nu ik tóch op het netwerk zit): zou X. er ook op zitten?
Ja. Connecten dan maar (wat we onlangs ook op Facebook deden dus ik neem aan dat het ok is).

Dan vraagt LinkedIn me hoe ik X. ken:
collega, klasgenoot, iemand met wie ik zaken heb gedaan, vriend, ‘anders’ en: ken ik niet.
Omdat hij niet precies in 1 van die categorieën valt houd ik het op ‘anders’ waarna ik zijn mailadres moet invullen (wat ik gelukkig heb).

Daarna presenteert LinkedIn me honderden mensen met wie ik mogelijk wil connecten.
De meeste zijn connecties van connecties maar met 1 heb ik helemaal geen LinkedIn-verbinding.
Wél ken ik hem uit de tijd met R. en zijn we Facebook-bevriend (@R: het gaat over PBvB).

Zodat ik me nu afvraag of LinkedIn meer van me weet dan ik kan vermoeden.
Of dat LinkedIn en Facebook gegevens delen. Of dat het nog iets anders is dat ik niet kan bevroeden.

Wat ik ook niet kan is de meldingen weer aanzetten want ik kan niet vinden waar dat *zit* 🙁

Ach wir armen Primadonnen laatste toegift gisteravond in München.

Helpdesk ING gebeld die zegt dat ik een activeringscode krijg die volgende week zal worden toegestuurd.
Naar een postkantoor in de buurt. Waar ik hem moet ophalen.

Kan het niet sneller, vraag ik.
Daarover moet de knul de Helpdesk bellen.
Die Helpdesk had ik dus niet écht aan de lijn.

Wat blijkt: een ING kantoor kan mijn rekening direct activeren als ik er met pasje en legitimatiebewijs naartoe ga.
Ik kies uit: Heiloo.
Maar schrijf voor alle zekerheid een paar andere kantoren op een papiertje.

Dat is verstandig want de ring Oost van Alkmaar staat vol.
De N242 (Ommering), ring Oost, wordt afgesloten vanaf aansluiting met de A9 (ter hoogte van het AZ Stadion) tot en met de op-en afritten naar de bedrijventerreinen Boekelermeer, Overdie en Laanenderweg (ter hoogte van de Bestevaerstraat/Diamantweg).

Dus naar Heerhugowaard waar ik een alleraardigste baliemedewerkster tref.
Ze heft mijn blokkering op en dan proberen we sámen geld over te maken van mijn beleggingsrekening naar mijn betaalrekening.
Dat valt ook haar niet mee. En wanneer we denken dat het gelukt is, is van de opdracht op de site niets te zien.

De vrouw belt hun Beleggingen Helpdesk.
En krijgt nadere aanwijzingen.
Nu is het gelukt.

Om haar te belonen laat ik me een Oranje spaarrekening aanpraten en mag ze mijn Comfortrekening opheffen.
Niet dat ik verwacht ooit nog te gaan sparen maar mócht ik het gaan doen dan krijg ik boven de € 5000 wel 1,35% rente.

Ik wil een bedrag overmaken van mijn ING-beleggingsrekening naar mijn gewone rekening.
Ik krijg op mijn mobieltje een code door.
De laatste cijfers van mijn gewone rekening.
Ik tik die in.
FOUT.

Ok. Nog een keer.
Nu met dat sterretje ervoor – maar dat laat zich niet intikken dus dan toch maar weer die laatste cijfers.

Dan denk ik: oh! misschien bedoelt ING dat ik mijn hele nummer moet intikken?
Ik klik dus nog eens ‘overmaken’ aan, helemaal klaar om nu het ganse nummer aan ze toe te vertrouwen.

Maar ING dat volgens mij zélf onduidelijke instructies gaf, heeft het nu helemaal met mij gehad.
Ik ben geblokkeerd want ik maakte teveel fouten.
“Heeft u vragen? Bel dan met 0900-1958 (tien cent per minuut).”

Vanochtend is mijn werkster E. de vliegjes te lijf gegaan.
Vliegjes en ik wachten af hoe we het nu verder samen redden.
Bij voorkeur *niet* als het aan mij ligt.

Ik kocht voor een paar maanden pillen voor Guus.
Omdat hij moet blijven leven.
Zodat hij het meteen vertikte om vandaag zijn pillen te slikken.
Kán – zo 1 dag af en toe.
Maar hij moet er geen gewoonte van maken.

Ook gekocht: een nieuwe telefoon.
Omdat de oude (die nog helemaal niet zo oud was maar die dingen worden niet gebouwd op het eeuwige leven) amper meer wou opladen. Tien minuten getelefoneerd: batterij leeg.
En dat keer op keer.
Nieuwe telefoon staat nu op te laden.
Hopelijk gaan we een mooie toekomst tegemoet.

Om half vijf gestommel op het dak.
*Niet* Sinterklaas en ook niet Zwarte Piet al dan niet met oorbellen.
Het is de loodgieter die mijn dakkapel provisorisch repareert en me verzekert dat het niet meer zal lekken.
Over een échte reparatie die hij moet inplannen zal hij nog bellen.

Vis net weer een vliegje uit de witte wijn…

Sinds een paar dagen heb ik vliegjes.
Ik denk: fruitvliegjes.
Maar google leert me dat mijn bruine vliegjes ándere vliegjes zijn.
Die mogelijk uit het riool komen.
Waar het water door regen hoog staat.

Dat is heel goed mogelijk.
De gootsteen in de keuken slurpt al een paar weken wat traag door en de laatste dagen hangt daar steeds een groepje vliegjes boven.

En niet alleen daar.
Ook boven het aanrecht.
En op de rand van een net leeg gedronken koffiekopje.
Om maar iets te noemen.

Dus giet ik vals bleek in de afvoer.
Wat niet helpt.

Het is duidelijk: er moet hier grondig worden schoongemaakt.
Het hele aanrecht alles optillen en afsoppen.
Even goed kijken en jezus: stofwebben tussen de hangende kopjes!

Zittend met de laptop op schoot zie ik de vliegjes soms voor mijn ogen.
Klap! probeer ik ze te killen tussen mijn handen.

Ik pak mijn glas witte wijn.
Waar ik de vliegjes vanaf moet meppen (gatver!).
Dan zie ik in de wijn een spartelend vliegje.
Dat ik er met zorg uitvis en de vrijheid en het leven geef.

Als niet erg positief ingesteld persoon (typje ‘glas half leeg’) had ik de kranten voor een ev. nieuwe lekkage al klaargelegd.
Dat blijkt een verstandige beslissing.

Nu kan ik natuurlijk krant op krant blijven stapelen.
Maar ik kies voor een emmer.
Waarbij ik de kranten ook laat liggen (en straks ververs) aangezien niet is uitgesloten dat er méér lekken zijn dan waar nu de emmer onder staat.

Laatst vraagt iemand die ik niet zo goed ken me als opening van het gesprek: ‘hoe gaat het met je?’
En ipv automatisch “goed!” te antwoorden zeg ik dat ik dat een moeilijke vraag vind.

Vroeger had ik hier wel eens een poll.
Als ik er nu 1 zou maken met als keuzes

– ik ben gelukkig
– ik ben ok
– ik voel me niet lekker in het vel
– ik voel me klote
– wat mij betreft is dood een optie

wat zou jij dan geheel anoniem aankruisen?

Dit als iets om te overdenken natuurlijk want anoniem aankruisen is er in een commentje niet bij.

Op het dak van de serre van mijn buren liggen afgevallen bladeren.
Een jongeman veegt ze bij elkaar.
Wat nu?
Hij zóu ze in de eigen tuin kunnen kieperen en dan opruimen.

Maar wat doet hij? Hij duwt ze over de rand in de dakgoot van mijn schuur.
Nog een keer. En nog een keer.
Zodat mijn dakgoot nu propvol is met hún bladeren.

Wat extra vervelend is omdat de ruimte tussen beide huizen zó smal is dat je er niet even een ladder tussen wrikt.
Bovendien is de goot alleen toegankelijk vanuit de buurtuin.

  

Ik ben niet geamuseerd, ik heb geen begrip.
Maar om nou wildwoest te gaan aanbellen bij de buren, twee vriendelijke oude mensen die neem ik aan de knul niet de *opdracht* hebben gegeven alles in mijn goot te gooien…

Dat is dus zoals ze zeggen ‘ook weer zowat’.

(foto’s zijn beroerd want door een vieze ruit én met een mini-camera aangezien de grote beneden lag)

Het is dat ik laatst online iemand ontmoette die herkende wat ik beschreef anders had ik bijna gedacht dat het aan mij lag.
De nare reacties van fans van iemand van wie jij ook fan bent.

Ik klaagde over de Edita-fans die zichzelf als hard core fan of als special fan bestempelen.
Om zich af te zetten tegen de sukkels zoals ik.
Die nog onvoldoende jaren haar aanbidden, achter haar aanreizen, ons hele spaargeld aan haar opmaken.
En (wat ik het ergst vind) die door haar niet worden *gezien* ook al zijn we er wel degelijk 4-5x per jaar.

Haar veranderen kan ik niet (helaas) – maar de zgn échte fans kiezen voor bot en arrogant zijn.

Wat ik wou zeggen.
Dat ik met iemand sprak die hetzelfde fenomeen had meegemaakt.
In haar geval met fans van Jose Carreras.
Arrogant tuig in Wenen, allerliefste ‘jij bent ook fan? wat leuk!’-mensen in Londen.

Ik denk soms: het zijn de Duitsers die zo naar doen.
Zo hebberig zo benepen zo buitensluiterig.
Wie weet zou ik in Londen ook warm worden binnengehaald in een groep fans die mij accepteert omdat ik van háár houd en wat willen andere fans nog meer.

Helaas treedt ze niet meer op in Londen.

Het goede nieuws is dat een stoelpoot het water heeft tegengehouden toen het mijn puzzels wou vernielen.

De vloer zoveel mogelijk bedekt met kranten’- waarop het nu vérder kan lekken.

Ik wil het niet maar ik doe het toch.
Ik zit op YouTube en zie Edita Gruberova een echt wonderschoon lied zingen.

Zodat ik denk: toch naar een liederenavond?
5/11 Fürth wordt niks (bovendien: uitverkocht).
Maar in de Herkulessaal in München op 9/11 nog 1 plaats ietsje links van het midden op de 2e rij voor slechts € 79.
(Ik verdring even de vlucht en het hotel)

Intussen blijkt YouTube automatisch te zijn doorgedraaid naar Casta Diva en denk ik: ja! haar Norma wil ik óók nog zien!
Waarna YouTube me haar Königin der Nacht laat zien wat ze gelukkig niet meer zingt en dat vind ik zo’n saaie opera dat ik die al hád ze ‘m nog gezongen toch niet had hoeven zien.
Wat voelt als een opluchting.

Hier het lied.
En waarom zei ik verdomme dat ik niet van liederen *hield* 🙁