Kan ik vrienden zijn met mensen met andere ideeën over het leven op terreinen die voor mij belangrijk zijn.
Ik vraag het me de laatste tijd vaak af ivm alle oorlogen in de wereld en altijd al ivm dierenleed.

Ik probeer open te staan.
Niet zozeer voor andere ideeën want ik weet wel wat ik vind maar voor dat mensen die uiten.

Misschien klopt de herinnering niet, maar ik dénk dat ik er vroeger beter in was.
Waarbij het tegenwoordig echt altijd mis gaat: dieren.
Over dierenleed duld ik geen grappen.
Iemand die naar de dierentuin gaat is bij mij al verdacht.
En wie lol heeft in een circus waarin dieren worden gedwongen kunstjes te doen schrap ik subiet uit mijn vriendenlijst.
Mbt bontkraagjes: grrrr! Mbt plofkip: dat durven mensen mij niet eens te vertellen, dat ze die eten.
En ik wóu dat ik al vegetariër was maar dat is dus mijn eigen #fail

Lastig vind ik de mensen met rabiate politieke opvattingen.
Daarmee word ik voor het eerst geconfronteerd deze zomer bij de oorlog tussen Israël en Hamas.
Eindeloze kwoots en verwijzingen die suggereren dat Israël een onschuldig land is dat zich wel móet verdedigen tegen gruwelijk geweld.
Ik praat goed: van twee mensen weet ik dat ze familie in Hitler’s vernietigingskampen hebben verloren.
Maar ik háát die onjuiste, tendentieuze berichten!

Nu de oorlog daar is geluwd (haha! vertel dát de mensen in Gaza die alles kwijt zijn!) gaat 1 ervan gewoon door met haar rare FB-berichten en suggestieve teksten.
Ik probeer die te negeren maar heel soms reageer ik toch en dat loopt dan niet goed.
Het lastige is: we hebben elkaar ooit ‘gevonden’ via onze gemeenschappelijke liefde voor opera.
En die is er natuurlijk nog steeds.

Andere probleem FB-vriend: vrouw die ik tijdens mijn laatste reis in Amerika ontmoette.
Leuk praten over dieren.
Facebook-bevriend.
Blijkt ze Tea Party rechts te zijn!

Waarvan ik een voorbeeld geef aan mijn kapster die niet *mij* bijvalt maar zich neutraal van commentaar onthoudt zodat ik denk dat er een goeie kans is dat zij óók aan de rechterkant van de streep staat.

Zoals ik al zei: lastig.

Deze kast is op mijn werkkamer.
Hij is achter me, wanneer ik aan mijn bureau zit.

Hij is erg vol.
Wat een eufemisme is voor: troep.

Af en toe ruim ik er iets van op.
Maar het geheel blijft: troep.

Ik ga er nu weer iets aan doen.
Eerst het relatief leukste.
De landkaarten ordenen.

En vast klaar leggen wat over zes maanden mee moet naar Amerika.

Het liefst was ik nu alweer op vakantie in Amerika.

Dat kan niet dus ben ik bezig met het plannen van mijn volgende reis.
Een paar weken geleden plande ik al een heel stuk.
Eigenlijk alles tot de laatste dagen.

Die laatste dagen is Salt Lake City waar vandaan ik terugvlieg naar Nederland.

Een huis in de stad vind ik niks.
Een huis aan de rand van de stad kan ik niet vinden.

Ik doorzoek de omgeving.
Veel huis/aan/huis bij een skipiste.
Wat ook niet is wat ik zoek.

Dan zie ik het ideale huis en het is duur maar dit is niet een goedkope regio en de eigenaar reageert aardig dus vooruit dan maar!

Ik houd niet van planten.
Nee, dat is niet helemaal waar.
Sommige planten vind ik best mooi, zeker als ze het goed doen.
Helaas is dat laatste bij mij zelden het geval.

Eigen schuld natuurlijk: ik zorg er niet goed voor.
Ik vergeet ze water te geven en wanneer ik wél aan ze denk verzuip ik ze bijna.
Verpotten doe ik al jaren niet meer.

Geleidelijk heb ik mijn planten teruggebracht tot 1 grote niet-kapot-te-krijgen hangplant, twee vetplantjes en deze drie, waarvan er twee óók vetplantje zijn.
Of beter: waarvan er één dat is want de ander heeft het leven gelaten.
En die plant rechts is al jaren op het definitieve sterven na dood.

Vanochtend heeft de dode vetplant een lange arm laten vallen.
Ik beschouw het als teken: weg ermee!

Dan schiet me een verhaal te binnen over een vrouw die bijna-dode planten koestert en opkweekt omdat ze ze zielig vindt.
Maar die vrouw woont ergens in Amsterdam dus de mijne worden niet gereanimeerd maar gaan in de groene bak.
Nú.

Vroeger zat er een bank in de winkelruimte op de hoek van het Boegbeeld in De Rijp.
Sinds een maand of wat zit er een kledingwinkel.
Perfect Woman and Man.

‘Perfect’.
Spreekt mij sowieso al niet zo aan.
Maar ze hebben nu een deal met de slager.

Voor de mannenkleding althans.

Ik denk het steeds vaker: zal ik maar stoppen met dit weblog.

Een paar jaar geleden had ik vaste lezers die vaak reageerden.
Nu krijg ik amper reacties en of ik lezers heb – geen idee.
Want er staat geen teller meer op de website.

Tuurlijk kan ik gewoon verder dagboekeren.
Maar als het dat alleen is, kan ik dat ook in een echt dagboek doen.

Misschien is de tijd van een weblog gewoon voorbij.
Zelf lees ik er ook nog maar 1 van iemand anders.

Nachtje over slapen.

Ergens de afgelopen week zeg ik toe vanmiddag een ‘Opera Pietje’ bij te wonen.
Dat is een bijeenkomst in een kerk in Amsterdam waar deze Jordanees een programma presenteert zoals hij dat vroeger deed op RTV Noordholland maar daar is hij een paar jaar geleden wegbezuinigd.
Het zal gaan over Cristina Deutekom.
De sopraan Wiebke Göetjes die ik via de sociale media ken, zal er zingen.

Een paar dagen denk ik: als ik écht niet wil/durf, hoef ik niet.
Dan denk ik: vooruit, dóen.
Hoe erg kan het zijn.
Uurtje muziek luisteren en interviewtjes, korte pauze, krap uurtje muziek en na twee uur sta ik weer buiten.

Ik ben er twintig minuten voor het begint.
Ik zie Wiebke staan. In gesprek met iemand.
Ik wacht op beleefde afstand een beleefde tijd.
Het enige dat ik wil is me even voorstellen.
Ze kijkt niet naar me.

Ik ga zitten op een bank vooraan opzij.
Na een tijdje komt Wiebke langs. Ik sta op, ze zegt dat ze geen tijd heeft maar later wel en ik zeg dat ik alleen maar wil zeggen dat ik er bén.
Vriendelijke lach, hand – weg.

De middag begint met Opera Pietje die ik niet kan verstaan en er wordt een plaat gedraaid en dan zingen Wiebke en een andere sopraan (die ik minder goed vind) en die twee en een mannelijke zanger en een mannelijke pianist halen herinneringen op.
Nu schrijft Wiebke iets op een papiertje en geeft dat door richting Pietje.
“Is er misschien iemand in de zaal die Cristina Deutekom óók gekend heeft?”
Ik doe of ik gek ben (Wiebke wéét dat ik Deutekom ooit interviewde).

We zijn dan tien minuten op weg en ik denk alleen maar: hoe lang nog.
Eindelijk is het drie uur en ik aarzel of ik durf weg te gaan maar dat durf ik niet en na een tijd in m’n eentje te hebben rondgelopen ga ik weer zitten en begin beleefd een gesprekje met de vrouw naast me die ook alleen is.
Of ze hier vaker komt (ja, je moet toch wát) en binnen enkele minuten weet ik álles van haar, haar familie, de hond van haar zuster en ze gáát maar door wat ik wel makkelijk vind maar ook een beetje vreemd.
Ik dacht dat je in een sociaal contact ook af en toe een beleefdheidsvraag terug moest stellen.

De bijeenkomst is *niet* afgelopen na twee uur, hoe vaak ik ook op mijn horloge kijk.
En om tien over vier zegt Opera Pietje tegen de zaal: “hebben jullie er al genoeg van” en ik denk JAAAA maar de zaal zegt nee en hij zegt “dan gaan we nog een tijdje door”.
Wiebke zingt het Vilja Lied en de zaal móet meezingen, wat de zaal – op mij na – ook doet.

Dan, om half vijf, is het afgelopen en ik moet eruit! neem niet eens meer beleefd afscheid van de vrouw naast me, ook niet van Wiebke, ik houd het niet meer.
Bel buiten L. of ze de kippen nog een keer wil voeren want ik zal daarvoor net te laat thuis zijn.
Sta te stuntelen bij de automaat van de parkeergarage en kom pas wat tot rust op de snelweg richting huis.

Ik kán het niet, dit soort bijeenkomsten.
En ik vertik het ook voortaan.
Ik hoef niemand iets te bewijzen en er zijn zat manieren om ongelukkig te zijn zónder gedwongen sociale interactie.

Beste heer Doomen,

Hoe zou u het vinden om geheel gratis een keer stiekem vreemd te gaan met mij of met 1 van mijn vriendinnen? U hoeft niet verlegen te zijn. Wij zijn zeer discreet en allemaal hebben wij onze eigen beweegredenen om stiekem contact te hebben met een leuke man als u.

Voor uw en onze veiligheid kunnen we contact hebben in een gratis en veilige omgeving. Bent u nieuwsgierig?

Bekijk dan onze HETE PROFIELEN

Maar let op: Verboden toegang voor burgerlijke types en fakers.

Ik ben *niet* burgerlijk en ik ben ook geen faker.
Maar evenmin ben ik een ‘heer’…

Ik schreef al eens (meermalen) dat ik aanvankelijk de mini-tripjes naar het buitenland om 1 opera te zien erg leuk vond maar dat ik er intussen ongelooflijk de pest aan heb.
Niet-meer-doen, besloot ik.

Voor de komende winter en lente heb ik dan ook niets gepland.
Misschien ga ik in de zomer van 2015 op en neer naar München.
Toch nog 1x voor Edita Gruberova.
Omdat ze dan Elisabetta in Roberto Devereux zingt in de productie van Christopher Loy.

Net zit ik op Facebook.
Ik zie een bericht van een dirigent die ik ‘ken’ (nou ja dus) van het dirigeren van Edita Gruberova.
Ik heb hem nooit ontmoet, anders dan andere artiesten die zich bij de artiesteningang/uitgang graag laten bejubelen vertoont hij zich nimmer na afloop.
Ik heb hem wel op Facebook benaderd en uitgelegd waarom ik hem bewonder en gevraagd of we vrienden konden worden.

Dat zijn we nu en heel soms reageert hij op mij en net reageer ik op hém.
En denk: zou best leuk zijn hem weer eens te zien dirigeren want die man is écht hartstikke goed.
Zoek naar zijn schedule.
Zie Anna Bolena in Zürich in 2015 maar: alles uitverkocht wat logisch is want Anna Bolena wordt gezongen door Anna Netrebko = dé diva van het moment.

Ik zet op Facebook dat ik heb geprobeerd een ticket te kopen maar dat alles is uitverkocht en nou ja, better luck next time.
Waarop deze ongelooflijk aardige man aanbiedt om voor mij bij het theater te informeren of er iets valt te regelen!
En zelfs al wordt het niets (en onder ons: ik moet er niet aan denken dat hij alleen een plaats achteraan het 5e balkon aan de zijkant kan versieren) – wat ont-zet-tend aardig!

Mijn mobieltje rinkelt.

Ik denk: de man van de garage.
Want ik had hem net via de balievrouw laten doorgeven dat de financiering rond is en een afspraak gemaakt om zaterdag om 10 uur mijn auto op te halen.
Misschien kan het toch eerder, hoop ik.

Maar het is “met Annelies van de Lotto spreek ik met meneer of mevrouw Doomen”.
Ik hoor wat ze zegt maar vraag: met wie spreek ik.
“Met Annelies van de Lotto hoe was uw dag?”
Waar bemóei je je mee, denk ik en zeg: “U wilt me iets verkopen en ik heb geen belangstelling.”

Nee, nee, ze wil me alleen maar vragen stellen voor een kwis.
Ik: “Ik heb geen belangstelling.”
Zij: “Maar u kunt prijzen winnen!”

Ik: “Wat begrijp je niet aan NEE?”
Waarna ik neerleg.

En blijf zitten met de vraag hoe ze aan mijn nummer in combinatie met de naam komt.

Hoi Hoi,

Ja ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik moet beginnen. Ik rij dagelijks bij jullie door de straat langs De Winkel van Jeanne en ik ben tot over mijn oren verliefd op je. Je hebt zo’n aantrekkingskracht, wow. Ik weet je naam niet en ik weet ook eigenlijk niet of je wel wil dat ik contact met je opneem.

Ik zal me even voorstellen; Ik ben Nikki, 33 jaar, van oorsprong kom ik uit Denemarken, maar ik woon hier nu al 20 jaar. Heb ik Nederland geen familie wonen en daarom woon ik helaas nog genoodzaakt bij mijn vriend. Hierdoor hoop ik dat je NIET wilt reageren op mijn emailbericht, hoe dan wel, dat vertel ik zo.

Zoals ik in andere woorden al zei; ik ben gek op je en hoop dat je een keer iets spannends met me zou willen doen. Durf jij in het diepe te springen en gewoon af te spreken in GROOTSCHERMER?

In deze mail heb ik een foto bijgevoegd. Maak ik kans op jou?

Graag zou ik contact met je hebben via deze website. Geen schrik, inschrijven is gewoon gratis. Maar het waarborgt nog wel even mijn privacy, want als mijn vriend er achter komt, sta ik op straat en dat is het laatste wat ik wil

Zie je mij ook zitten? Klik dan op mijn foto of HIER en dan gaan wij het heel leuk hebben samen. Dat beloof ik!

Daar is mijn vervangende auto.
Niet een giga aso bak maar een Up.
Die uit de reclame.

Ik kan er niet omheen – hij ziet er lekker uit…

Links staat een plaatje van een magneet die ik verkoop.
Nee, je hoeft ‘m niet te kopen (mág natuurlijk wel).

Ooit was ik dun.
Toen werd ik dikker.
En gooide ik al mijn skinny jeans weg, denkend: dat wordt nooit meer wat met mij en afvallen.

Dom, dom, dom.
Want ik ben wél afgevallen tot wat ik wás toen ik paste in die strakke broeken.

Dus koop ik nu in Amerika bij thrift stores nieuwe (andere) skinny jeans.
En heb ik dus het probleem: wat te doen met de niet-zo skinny jeans die ik tot een paar jaar geleden nog heb gedragen?
Weg gooien/geven erop vertrouwend dat ik dit keer mijn slanke figuurtje zal houden?
Bewaren voor het geval ik toch weer ga uitdijen?

Ik neig tot het laatste.
Maar waar láát ik ze dan? Aangezien mijn klerenkast vol is.
En de truitjes en bloesjes die ik op dit moment niet zo leuk vind verwijderen, dat kán wel maar hoe weet ik dat ik over een paar maanden niet denk: waar is die ene trui ook weer en dat ik die dan net heb weggegooid?

De bel gaat.
Ik denk: de postbode.
Of misschien buurvrouw E. die wel eens aanbelt als ze iets wil afgeven voor de knagers.

Ik trek de scrunchy uit mijn haar, hol naar beneden en op de stoep staat een man.
Mm.
Deur geopend.
“Jeanne?” vraagt de man vriendelijk lachend.
Ja.
Hij noemt zijn naam.
Ik heb met hem op de lagere school gezeten en ben nu met hem Facebook-bevriend.

Hij was in de buurt, zegt hij.
En toen dacht hij: aanbellen.

Ik sta verstijfd en weet (of: denk te weten) dat hij verwacht dat ik nu zeg “leuk, kom binnen”.
Hij vraagt wat ik ervan vind dat hij langs komt.
Ik zeg dat ik me voel overvallen.
En dat wanneer iemand aankondigt zoiets in de zin te hebben ik altijd zeg: niet doen.
O, zegt hij.
En: “Dat is wel duidelijk.”
Dat is het zeker.

Volgen nog wat minuten ongemakkelijk tegenover elkaar staan die zo’n beetje door hem worden gevuld en dan zegt hij “ik kom nog wel eens langs” waarvan ik van harte hoop dat het bij wijze van spreken is.

Hoe vaak moet ik zeggen en schrijven dat ik gedragsgestoord ben en dat ik totaal van slag raak door onverwacht bezoek?
Voor alle zekerheid aan die loglezers die ook ooit zoiets overwegen: niet doen! niet eens dénken!

Zit hier nog na te trillen van ellende…