Over mezelf en andere dieren
Vanochtend kom ik beneden en: het lekt weer eens in de woonkamer.
Dat is niet nieuw en ik leg er kranten neer en ooit wordt het vast wel droog.
Ik zit op mijn werkkamer en hoor achter me: druppels.
O nee. Laat het alsjeblieft niet weer de verwarmingsketel zijn!
Gekeken en alles bevoeld.
Het is niet de ketel.
Het dak lekt.
Daar bij die losse platen.
Gelukkig dus niet de ketel.
(poging tot instelling glas-half-vol)
Het hád niet zullen vriezen vannacht en dat zou het de komende veertien dagen ook niet doen.
Volgens Weeronline.
Maar mijn auto zit onder het ijs en het was hard trekken aan het portier van de passagiersstoel.
Portier bestuurdersstoel gaat helemaal niet open.
Waar de krabber ligt.
En om nou overal overheen te gaan kruipen.
Met de afstandsbediening de auto weer afsluiten lukt ook al niet.
Dat merkte ik toen ik het had opgegeven (het verder wrikken) en had bedacht: laat de natuur ‘m maar afdruipen, boodschappen doen kan over een paar uur ook nog wel.
Ik heb een schitterend achter-uitzicht maar soms is dat extra mooi door een bepaalde belichting.
Een half uur geleden was zo’n moment dus greep ik mijn Nikon Coolpix P500.
En daarna ook de Samsung mini smartphone.
De smartphone heeft duidelijk meer groothoek.
En maakt zeer acceptabele foto’s.
Maar de Nikon geeft als enige de juiste kleuren.
Dit zijn de foto’s.
Geen van beide gephotoshopt (kan ik niet eens).
Ik vertelde al dat ik op Facebook iets had gezet over mijn man en dat die dood was en hoe lang en dat ik hem soms miste.
En dat daarop een vriend-van-vroeger reageerde met dat hij niet wist dat ik “een Lodewijk” had gehad.
Ik mailde hem toen dat ik die omschrijving denigrerend vond.
Waarop hij terugmailde: “hou op zeg muts”.
Waarover ik een dag nadacht tot ik hem een boze mail stuurde dat ik dat ‘muts’ erg onaardig vond.
Nou, hij “nam er niets van terug” zodat er maar 1 ding op zat: ontvrienden.
En toen ook blokkeren.
Raar hoor.
Dat sommige mensen het zover laten komen.
Het is weer kerstkaartentijd.
De eerste heb ik al binnen.
Van de buren schuin tegenover die hun hele tuin al vol kerstartikelen hebben gezet.
Ze hebben ook een tuinding waaraan meerdere vetbollen hangen.
Lief.
Alleen beweegt dat tuinding.
Niet een beetje door de wind, nee, alle armen hangen aan een draad die op en neer gaat.
Zielig, vind ik.
Maar de mussen lijkt het niet te weerhouden.
Ik moet ook weer kerstkaarten sturen.
Het minimum aantal wat ik niet kan vermijden.
Ik kijk in mijn agenda.
Volgend weekend is tijd zat.
Mijn krantenbezorgster doet haar werk meestal goed.
Zo goed dat als ze een heel enkele keer vergeet de Volkskrant in de bus te doen, ik daarover niet bij de krant klaag.
Deze maanden bezorgt ze hier ook het Noordhollands Dagblad.
Ik weet dat zij het is want meestal zijn de kranten in elkaar gevouwen.
Vandaag is er een complete Volkskrant maar van het Noordhollands Dagblad is er geen 1e katern maar wel 2x de weekendbijlage Plus.
Geen ramp.
Maar, denk ik, nu zit ze aan het eind van de rit dus met twee nieuwskaternen en een Plus te weinig.
Dat wou ik melden op de site van het Noordhollands Dablad.
Dus klik ik op ‘verkeerde editie bezorgd’ omdat ik dénk dat ik daarna nog iets kan uitleggen.
Zodat het meisje die Plus die ze elders tekort is gekomen misschien bij me kan komen ophalen.
Maar ik krijg een standaardplaatje van alle edities die ze hebben die ik nu allemaal online mag lezen.
De digitalisering schrijdt voort.
Een paar dagen geleden hoor ik in de Plusmarkt dat ik er geen brieven meer in een box kan doen.
Omdat ze PostPakketPunt zijn geworden en dat zou kunnen wijzen op iets met ‘post’ maar de nadruk ligt op: pakket.
En dan alleen nog pakketten in Europa.
Ik moet maar posten in de brievenbus buiten.
Dat doe ik.
Vandaag wil ik een boek verzenden.
En blijkt de brievenbus buiten al vuurwerkproof te zijn gemaakt zodat er alleen nog een zéér dunne envelop doorheen kan.
Op 5 december.
Hoe klantonvriendelijk kun je zijn.
Gisteren is mijn nieuwe, simpele magnetron geïnstalleerd.
Ik warmde er een lasagne in op, genoot van de simpele bediening (en van de maaltijd).
Net wou ik het restant opwarmen en: het lukt me niet.
Ik schakel de temperatuur in, ik druk op ‘start’ en hij doet NIKS.
Ik denk dat het aan mij ligt.
Gisteren deed hij het immers nog?
Ik probeer het nog eens.
En nog eens.
Ik denk: dan maar geen voorverwarmen.
En daarna: misschien alleen magnetron en geen convectie?
Of: ‘pasta’ in het automatisch menu?
Kan ik allemaal kiezen maar telkens leidt de druk op ‘start’ tot helemaal NIETS!
Als ik extra lang druk schiet hij in het kinderslot en daar zóu je ‘m af moeten kunnen krijgen door te drukken op de knop ‘wissen’ maar die doet niks zodat ik ‘m vooral bedien door de stekker uit het stopcontact te trekken.
Ik kan wel janken.
Gisteren schrijf ik op Facebook over dat het Lodewijks verjaardag zou zijn geweest als hij niet was dood gegaan.
Veel aardige reacties.
En ook een privé message van iemand van vroeger, dat hij niet wist dat ik *een* Lodewijk had gehad.
Ik reageer wildwoest en hij doet gepikeerd: ontvriend me dan maar.
Een tijd terug overkwam me dit ook.
Ik kreeg weer contact met iemand van vroeger, vertelde over mijn leven en dat ik met Lodewijk getrouwd was geweest waarop zij het had over *ene* Lodewijk.
Ook daarover werd ik woest.
En ook die iemand snapte het niet.
Ik ervaar dat ‘een’ Lodewijk en ‘ene’ Lodewijk als denigrerend.
Ik zou het niet in mijn hoofd halen zélf te schrijven: zo… heb jij iets met ‘een’ Wilma… of: ‘ene’ Mohamed.
Ik hoor er een niet-serieus-nemen in.
Alsof het niet over een individu gaat maar om iemand uit een sóórt met dezelfde naam.
Mogelijk hoor/lees ik het verkeerd.
Wat ik nu in ‘de groep’ zou kunnen gooien ware het niet dat er hier niet veel ‘groep’ meer is.
Eerst had de Plusmarkt een afdeling van PostNL die erg veel leek op een echt postkantoor.
Er werkten ook vrouwen die bij PostNL een opleiding hadden gehad.
Toen werd de expert gewipt (ze mocht wel in dienst van de Plusmarkt blijven – tegen lager loon en als vakkenvulster).
Échte vakkenvulsters en kassameisjes moesten zich de taken van het postkantoor eigen maken.
De meeste is dat niet gelukt.
Sinds een week is het postkantoortje een PostPakketPunt.
De aankondiging dat het dat zou worden hing al een maand aan de muur.
Wanneer ik vroeg: wat houdt het in? kwamen de meisjes niet verder dan dat ze niet meer aan het overschrijven van auto’s deden.
“Of zoiets”.
Een week geleden ligt er een papiertje met een jubeltekst: wij worden PPP!
Kijk eens hoe handig!
“Een Pakketpunt is een handige oplossing als u bijvoorbeeld online een aankoop heeft gedaan en niet vaak thuis bent. U kunt er dan bij het bestellen voor kiezen uw pakket bij een Pakketpunt te laten bezorgen. U bepaalt op die manier zelf wanneer u het pakket gaat ophalen. Bij een Pakketpunt kunt u ook terecht voor het retoursturen van pakketten. Bij Pakketpunten kunt u bovendien ook postzegels, pakketzegels, enveloppen en verpakkingen kopen.”
Tjonge! das allemaal best fijn.
Nadere bestudering leert dat je alleen nog maar pakketten binnen Europa kunt versturen.
En vandaag is opeens de doos voor de brievenbuspost afgeplakt: wie een brief wil posten gelieve dat buiten om de hoek te doen.
Ik vraag of dat ivm de drukte is of permanent.
Permanent.
Want, zegt dit meisje: we zijn nu een *pakket*punt geworden.
O. Fijn dan.
En dan opeens: de tl-buis in de keuken flikkert.
Uit en weer aan gedaan: flikkert.
Aan-gedraaid: flikkert.
De andere kant op aan-gedraaid: flikkert.
Juist iets losser gedraaid: ook.
Nu is in de keuken nog 1 andere lamp boven het aanrecht maar die doet het al jaren niet meer (de fitting, niet de gloeilamp).
Baal-baal-baal.
Er komt echt geen einde aan.
Donderdag zijn ze begonnen met de straat rechts van mijn huis, terwijl de dwarsstraat nog open ligt.
Ze zouden achter elkaar doorwerken.
Om de overlast te beperken.
Fijn natuurlijk maar no way komt dit vandaag af.
Dan is het weekend en gebeurt er dus twee dagen niets.
Typjes van ‘glas halfvol’ zeggen dan: maar hierna wordt het héél mooi.
Typjes als ik zitten vooral te zeuren.
Niet zozeer over dat het gebeurt.
Ik begrijp dat werkzaamheden soms nodig zijn.
Maar de planning!
Begin dan op maandagochtend en werk aan dit ene project (mijn straat) door.
Nadat de dwarsstraat af is.
Bij het vlijtig ragen valt er vanochtend een klein, hard stukje in mijn mond.
Restje pinda, denk ik en spuug het uit.
Géén restje pinda maar restje vulling.
Ergens links achter onder.
Ik voel met mijn tong:
voelt raar.
Ik zuig er wat lucht langs:
géén pijn.
Ik besluit niets te doen.
Ik word dus verzocht ‘elders op de daarvoor aangegeven plaatsen te parkeren’.
En als ik wil weten wáár, moet ik langskomen in de keet aan ’t Waver.
Ik hád een magnetron die na 15+ jaar opeens begon te roken.
Weg ermee dus.
Ik kocht een nieuwe die volgens de winkel simpel zou zijn maar waar ik niks van snapte.
Ontkoppeld en in een hoek gezet (laten doen natuurlijk, ik kan zo’n ding niet tillen).
Sligro heeft een aanbieding: magnetron van € 139 voor € 75.
Super simpel ding.
Precies wat ik zoek.
Dus naar Sligro.
Denkend: simpel betekent misschien ook ‘licht’.
Nee.
Verkoopster 1 zet doos in mijn winkelwagen.
Verkoopster 2 zet doos achterin mijn auto.
So far so good.
Wel jammer dat ik mijn aankoop niet zelf uit die auto kan tillen en op het aanrecht zetten.
Ik wou dat ik groot en sterk was.
En slim.
In elk geval slim genoeg om een magnetron te snappen.