Tussen het gloeien van de koorts en het slapen om die uit mijn systeem te krijgen, denk ik over waar mijn geld is gebleven.

Das makkelijk.
Het zit ‘m, zoals ik al verwachtte, in kleine dingen en dan véél daarvan.
Ipv altijd de vaste slobberwijn (Witte Huiswijn van de Plus à € 3,69 per liter) koop ik nu 1x p.w. een Grüner Veltliner (€ 5,89 per 75 cl).

De laatste keren *niet* zoals ‘normaal’ twee boterhammen met kaas meenemen naar mijn minitrips en 1 boterham eten als avondmaaltijd en de andere als ontbijt.
Nee, heel luxe eten in een restaurant, in elk geval ’s avonds en ook niet echt luxe maar ook een etentje van € 15 is méér dan dineren met de meegebrachte boterham.

Verder ben ik misschien wel een té gulle weggever.
Waarover ik hier beter niet kan uitweiden want misschien voel jij je aangesproken en misschien terecht (misschien ook niet) maar het gaat me er niet om relaties te compliceren maar om te ontdekken waar het zuiniger kan.

En waarom, o wáárom, moest ik laatst zo nodig een flesje parfum kopen?!
Hoe vaak doe ik nou helemaal parfum op?

Het zijn allemaal uitingen van ‘geld speelt geen rol, ergens zijn mijn aandelen een grote voorraadkast waaruit ik eindeloos kan putten’.
Niet dus.
Eén dezer dagen wanneer ik weer eens een winkel binnen strompel proberen beter m’n kop erbij te houden.
Het gat in de ozonlaag van mijn hand krijg ik er niet mee terug maar misschien kan ik voorkomen dat het nog sneller slinkt.

Ja, ik heb gegeten bij de mannen in München.

Links ben ik, naast mij Michael, daar tegenover Marco en op de rug gezien hun kat Lotus die alles goed in de gaten hield.

Aardige jongens maar het gesprek sprankelde niet echt waarbij vast ook meespeelde dat ik een griep of hevige verkoudheid had/heb die toen nét aan het uitbarsten was.
Wat mij (sowieso geen sprankelaar) nog minder dartel maakte.

Mbt die griep: donderdagnacht voelde ik ‘m aankomen (keelpijn, koorts), vrijdag dacht ik nog dat ik me er doorheen ging slaan.
Zaterdag in het vliegtuig kreeg ik hoestbuien die niet te stoppen waren.
Die je *niet* wil hebben tijdens een opera!
Dus al op de luchthaven hoestsiroop en keelpastilles gekocht, die vlijtig gebruikt en verder vooral in bed gelegen.

Zaterdag tijdens Lucia al hoestbuien onderdrukt door hoestsnoepje in de mond en dan hand ervoor tot de tranen me in de ogen stonden.
Zondag wéér.

Gisteren naar huis gevlogen wat op giga problemen in het openbaar vervoer van München na ok was.
Vannacht slaat de griep écht toe.
Hoge koorts, hoesten, hoesten, tissues niet aan te slepen.

Dank je, lichaam, dat je hiermee hebt gewacht tot ná mijn laatste operaweekend van dit seizoen.

Ik kom net terug van twee dagen München met twee opera’s met Pavol Breslik.

De eerste avond was het Lucia di Lammermoor met Diana Damrau.
Die voorstelling was echt geweldig.
Erna viel ik Pavol Breslik in de armen met het weinig originele “you were wonderful” tegelijk mijzelf vervloekend maar de schat gaf me toch een warme hug dus niks aan de hand.

De avond erna was Eugene Onegin.
Hier had ik een niet zo goed plaats.
Vierde balkon.
De stage was een voetbalveld weg.

Toch stond ik weer vooraan bij het handtekeningen halen bij Pavol en eerst tekende hij mijn ticket en toen bood ik hem mijn linker onderarm voor ‘zijn handtekening’.
Dit nadat ik hem al had toegeroepen “I love you so very much!” (juist ja).
De schat zette niet mijn hele onderarm vol met zijn naam maar tekende een klein hartje – dat helaas de volgende ochtend na het douchen al grotendeels was verdwenen.

Toen ik hierover mijn spijt liet blijken op Facebook beloofde hij het in Wenen in september nog eens te doen en dan ook een gróter hart.
Nu op zoek naar een ‘permanent marker’ die écht een permanent marker is.

‘Normaal’ ontmoet ik nooit mensen.
Niet gek, want ik ga normaal nergens heen.

Het enige dat ik buiten de deur doe is opera’s bezoeken.
En daarover op Facebook schrijven.
Met als gevolg dat soms mensen me uitnodigen om iets te gaan drinken.
Of zelfs eten.

Mensen ontmoeten vind ik eng.
Altijd.
Omdat ik bang ben dat het niet klikt.
Dat we niets te melden hebben.
Dat we elkaar zelfs niet een beetje aardig vinden.

Dat is idd vaak het geval (allemaal).
Ongemakkelijke gesprekjes, denken ‘wat een trut in het echt’, vallende stiltes.

Soms loopt het juist wel goed.
Zoals met M. (vrouw) met wie ik nu vaak naar de opera ga.
Idem met (andere) M. (man) met wie ik in Londen voorstellingen bijwoon.

Binnenkort ga ik weer naar München.
Al een tijdje zegt een man die daar woont terloops dat ik dan langs moet komen.
Ik doe vaag.
Nu is het geworden: kom eten.
(nee, hij heeft het niet op mijn eer voorzien, hij heeft een vriend)

Ik weet geen excuus te bedenken dat niet bot is dus: het moet maar.
Waarbij ik me bijgelovig vasthoud aan dat ook zijn naam met een M. begint en die van zijn vriend ook.
De beroerde contacten waren met een A., een C. en een J.

Ik vind Facebook fantastisch maar ik ervaar nu 1 nadeel.

Ik pleeg in mooie, nieuwe, strakke donkerblauwe jeans naar de opera te gaan en heb 3-4 truitjes die ‘m opfleuren.
Niks aan de hand, keus genoeg.
Maar van elk bezoek aan de opera worden tegenwoordig foto’s gemaakt en tuurlijk (…) zet ik die dan op m’n FB muur.

Waar 1 bloesje al wel érg veel voorbij komt.
En eerst was dat op een vaalbleke spijkerbroek en nu op die mooie strakke donderblauwe maar serieus: dat bloesje kan (even) écht niet meer.
En die donkerblauwe jeans eigenlijk ook niet.

Dus denk ik: ik probeer het nog 1x bij de winkel in De Rijp.
Kan allicht nog een broek kopen van ditzelfde merk als ze die ook in niet-jeans hebben.

Ik kom binnen, kijk in een rek met ‘uitverkoop’ en zie niks leuks en loop verder en ja! een verkoopster!
‘Carolien?’ zeg ik aarzelend maar dat was blijkbaar die van vorige week (die zat te telefoneren en niet opkeek) want dit is Petra.
Ik wijs op de broek die ik aan heb en zeg dat ik er nog zo 1 zoek.
Ik heb geluk en kan kiezen uit lichtere jeans (nee) en grijs en zwart en donkerblauw.
Ik pas grijs en hij zit net zo perfect als de donkerblauwe jeans.
Dus zeg ik: pak maar in, alle drie.

Nu nog een nieuw topje.
Ik zeg dat het driekwart mouwtjes moet hebben aangezien de bovenarmen niet meer zo strak zijn als ze ooit waren.
We lopen de winkel door, Petra trekt wat uit de rekken en heeft érg snel door wat ik wel en niet leuk vind.

Ik wijs aarzelend op een lichtblauwe bloes die op een mannequin hangt, zij kijkt naar de maat en zegt: S.
En: zou ik niet doen.
Helemaal eens.

Ik ben érg tevreden over deze verkoopster en zeg dat en ook dat ik blij ben dat ze geen 18 is.
Ze is 52, vertelt ze. En oma.
Nou ja, we kunnen niet over alles bonden.

Ze pakt de broeken in, stempelt mijn nieuwe klantenkaart af en ik beloof vrijdag nog even binnen te lopen voor het geval ze nieuwe topjes hebben binnen gekregen.
Dan zegt ze dat het truitje dat ik nu aan heb mooi staat op die grijze broek.
En verdomd, ze heeft gelijk!
Ik heb het truitje altijd aan als ‘gewoon’ en er nooit met andere ogen naar gekeken.

Dat lost het probleem voor de komende opera’s in elk geval alweer half op.

Gisteren vlieg ik terug van München naar Amsterdam.
Ik zit op stoel 4A en naast mij neemt een vrouw plaats die mij vriendelijk toelacht.
Stoel 4C blijft leeg.
Waarom gaat ze niet verzitten, denk ik?
Dan hebben we allebei lekker veel ruimte.

Al snel bij het uitdelen van de koekjes en de jus blijkt waarom ze niet verzit: ze wil kletsen.
Eerst klets ik vriendelijk terug maar al snel denk ik: hoe kom ik hier weer vanaf.
Ik grijp mijn kans (denk ik) wanneer wordt omgeroepen dat we tax free spullen kunnen kopen die in de Holland Herald staan.
Ik wil helemaal niks kopen maar denk dat als ik nu in dat blad ga bladeren, zij zal begrijpen dat we zijn uitgepraat.

Helaas.
Zij pakt óók de Holland Herald en wijst me dingen aan.

Intussen weet ik waarheen ze is geweest, waar ze vandaan komt en waar ze woont.
Ik vertel háár dat ik een opera groupie ben en laat om in gotsnaam uit de persoonlijke verhalen te geraken wat foto’s van mijn reis zien die op mijn laptop staan.
Het valt haar op dat de vriendin met wie ik wás veel jonger is.
Ze klinkt afkeurend.
En ik begrijp dat zij denkt dat ik daarmee vrij wat niet het geval is.

Dan -de piloot zij dank- kondigt die aan dat we de landing inzetten en dat we dat doen over de polderbaan.
Ah! zeg ik! daar woon ik onder.
Nu ga ik dus druk fotograferen want ik wil als het even kan mijn eigen huis vastleggen.
Ze knikt begrijpend maar terwijl ik fotografeer blijft ze maar doorlullen.

Je kunt, weet ik, als je incheckt op de KLM-site via een prog als naast je zitter iemand laten uitzoeken die jouw interesses heeft.
In mijn geval bv opera.
Nog beter zou zijn: niet zeiken, snaveltje *toe*.

Al een aantal jaren ben ik fan van Edita Gruberova.
Ik heb een keer of 4-5 tegenover haar gestaan met een onhandig verhaaltje over hoe geweldig ik haar vind en dan mompelt zij ’thank you’ en gaat over tot de orde van de dag nl de volgende fan.

Ooit vertelde ze in een interview dat ze 1 hobby heeft: postzegels verzamelen.
Dus dacht ik al jaren .. zal ik haar postzegels geven?
Ooit kocht ik die op grote schaal in in Amerika.
Maar toen het kón dacht ik: waarom zou ik dit (voor mij:) kapitaal kado doen aan een diva die me niet eens ziet staan.

Op een zeker moment (weet nog steeds niet hoe en waarom) dacht ik afgelopen week: als ik haar nou eens wat typisch Nederlandse postzegels kado doe.
Klein ‘mapje’.
Molens en Mauritshuis enzo.
Wanneer ik mijn koffer pak denk ik alweer: neh…
Maar het is zo’n klein mapje dat ik het toch maar meeneem.

De opera, Roberto Devereux, gisteravond is meer dan geweldig!
Erna zal de diva handtekeningen zetten.
We staan in een lange rij en ik heb een programma waar een handtekening op kan en ik kán weer een variant op ‘you were wonderful’ prevelen maar ik pak dat mapje postzegels en leg het voor haar neer op tafel.
Ze kijkt ernaar, hand klaar om een handtekening te zetten, snapt het niet en ik zeg dat het een “small gift” is nl “stamps from the Netherlands”.
Blik van stomme verbazing.
Ik: “Briefmarke”.

En, voeg ik eraan toe: “I don’t need your autograph because I have lots of those already.”
Waarop ze (echt!) begint te lachen en zegt: “This is a nice surprise!” en ik heb geen idee of ze doelt op de postzegels of op dat ik geen handtekening hoef (aangezien de vrouw vóór mij haar ongeveer tien foto’s en programma’s ter tekening voorlegde).

Dan geeft ze me een hand wat ik op dat moment heel lief vind maar later begrijp ik dat het haar sluwe manier is om gesprekken te beëindigen en te voorkomen dat een fan te lang blijft hangen.
Maar toch: het was de eerste keer dat we *iets* van een contact hadden.
Wat fijn is voor een fan.

Een paar weken geleden koop ik bij een kledingwinkel in De Rijp een donkerblauwe jeans.
Ik word erg aardig geholpen door een vrouw die de eigenares blijkt te zijn.

Vorige maandag zie ik haar wanneer ze een rek met koopjes buiten zet.
Ik kondig aan dat ik 1 dezer dagen langs kom om een topje te zoeken dat past bij de nieuwe jeans en bij een jasje dat ik al heb.
Ik zeg dat haar manier van adviseren me goed is bevallen.
Ze vertelt dat ze de volgende dag op vakantie gaat maar dat ze een werkneemster heeft die ook geweldig is.

Vandaag ga ik naar de winkel.
Ik vind ‘m onduidelijk ingericht (bloesjes en vesten en broeken hangen door elkaar) en heb echt hulp nodig om iets te vinden.
Maar de geweldige werkneemster is druk aan het telefoneren en zit bovendien met haar rug naar me toe.

Ik loop wat rond, bekijk kleren die ik allemaal lelijk vind en houd het tenslotte voor gezien.
Dan maar een niet zo bijzonder topje aan naar de volgende opera.
(en of ik hier nog eens terugkom weet ik niet)

Ik ben mijn smartphone kwijt.
En ik dacht ooit wat moet ik met zo’n ding en er gingen regelmatig weken voorbij dat hij alleen stof lag te verzamelen maar nu voel ik me bijna net zo beroerd als die écht-smartphone-verslaafden.

Gistermiddag had ik ‘m nog.
Ik had ‘m meegenomen toen ik Tashi ging opzoeken.
Omdat ik wou uitproberen of ik daar op Simyo kon komen (thuis gaat hij altijd direct naar m’n eigen WiFi).
Maar ik had mijn leesbril niet bij me dus zag ik er niets op en na op de tast het begin van z’n code intikken dacht ik: laatmaarzitten want dadelijk maak ik een fout en blokkeer ik mezelf.

Ik deed hem toen in mijn broekzak.
Of mogelijk jaszak.
In beide zit hij niet.

Hij ligt ook niet op mijn bureau.
Evenmin zit hij in mijn handtas.
Op het aanrecht dan? nee.
Vast klaar gelegd voor een minitrip? Ook niet.
Alle mogelijke plekken al tig keer doorzocht en: zinloos.

Toen bedacht dat ik ‘m hopelijk had aanstaan en dus ‘m gebeld in de hoop *ergens* uit huis Pavol Breslik ‘Dein ist mein ganzes Herz’ te horen zingen.
Maar ‘het toestel is niet bereikbaar’ zegt een vrouwenstem die me uitnodigt de voicemail in te spreken of een sms achter te laten.

Ik probeer de blinde paniek te sussen en te denken: hij kán niet echt weg zijn, hij ligt gewoon (gewoon) ergens in huis en straks valt m’n oog erop.
Dat sussen lukt niet erg.

[gevonden: rechts achter mijn bureau op de grond; Sammie ligt in doosje en weet van de smartphone geen kwaad]

Ik sta ingeschreven bij een paar online opinie-panels en net krijg ik een verzoek om mee te doen met een onderzoek.
Als ik binnen de doelgroep val, verdien ik punten.

Vraag 1 is of ik fulltime of parttime werk.
Het voelt als een soort uur der waarheid.
Verklaar ik mezelf officieel niet-meer-werkend of *voel* ik me nog steeds een werker die eventjes niets om handen heeft.

Korte aarzeling.
Dan: nee.
Waarmee -dat viel te voorzien- ik buiten de doelgroep val.
Geen punten dus.
Maar wel een rustig gevoel.

Wat interessant is (en prettig) want als je me gisteren had gevraagd of ik nu écht werker-af ben had ik nog gezegd dat ik dat niet wist.
Nooit gedacht dat opinieonderzoek nog eens therapeutisch zou kunnen werken.

Een lieve vrouw die ik ken van heel vroeger stuur ik af en toe thrillers toe.
Eerst alleen de boeken die ik zelf had gelezen, sinds een paar maanden ook thrillers die in de winkel stonden.
Ze is altijd erg dankbaar en zegt dat de boeken haar door lastige periodes in het leven slepen.

Een probleem is (meer voor haar dan voor mij maar ook voor mij) dat ze soms zo lastig in het leven staat dat ze zich incommunicado houdt.
Dan doet ze niet open voor de postbode.
En ze leest ook haar email niet.

Ruim een maand geleden vraag ik haar dochter op Facebook hoe het ervoor staat.
Die denkt dat ze wel zal opendoen maar email leest ze niet.
Wél sms en ik kan haar bellen: dit is het nummer.
Alleen ben ik óók gestoord en 1 van mijn stoornissen is dat ik vreselijke telefoonangst heb.
Niet voor zakelijke gesprekken. Wel voor persoonlijke gesprekken.
Dus bellen: nee.

Ik schrijf ouderwets een brief.
En hoor niets terug.

Ik stuur weer een berichtje aan de dochter: als jij haar spreekt, vraag je dan of ik de boeken kan sturen.
Ja, reageert die.
Er gebeurt niets.

Eind vorige week stuur ik sms-jes via internet.
Niks.
Ik message opnieuw de dochter (‘wil jij je moeder vragen…’) die dat bericht wel leest wat je op FB kunt zien maar niet reageert.

Soms is het lastig om met twee gestoorde mensen om te gaan.
Met elkaar bedoel ik.

Toen ik nog magneetjes verkocht, was dit er 1 van:
Miracles happen, keep the skinny jeans.
Die vond ik altijd leuk, hoewel ik het zelf niet had gedaan.
Toen ik dikker werd, dacht ik, dat wordt niks met mij, weg met de strakke broeken.

Nu ik weer dunner ben, vind ik dat jammer.
Want er waren mooie bij.
Maar niets aan te doen.

Laatst ruimde ik een kast op.
Ongeveer 20 bloesjes konden weg.
Maar wat te doen met de broeken?

Gisteren pas ik er een paar.
Ze zijn veel te wijd.
Ik neig tot weg doen.
Maar wát als ik weer dikker word?

Nah.
Weg doen zal het zijn.

Mensen van wie ik het wel en ook van wie ik het niet verwacht kunnen prima omgaan met hun smartphone.
Sterker: ze beleven er plezier aan.

Ik niet.
Ik kan het meest elementaire (bellen en Facebook) en ik heb laatst een ringtone erop gezet.
Maar toen ik een week geleden in Zürich was en écht iemand moest bellen omdat ik vertraagd was, werkte de phone niet.
Uiteraard dacht ik: dat ligt aan mij.
Dus zette ik aangezien de phone dat suggereerde Roaming aan waarvan ik niet zeker wist wat het wás behalve dat iedereen altijd zegt dat je dat juist niet aan moet zetten omdat het ontzettend veel geld kost.
Nog geen contact met de buitenwereld.

Dinsdag was ik in München met iemand die er verstand van heeft en zij zou het wel even fixen.
Maar hoe vlot ze ook door alle menu’s ging, toen ze eenmaal was beland bij waar je dat kunt aanvinken bleek die optie er toch niet te zijn.

Ik kijk op de site van Simyo waar ik een prepaid Sim van heb.
Daar staat dat de prepaid wél kan bellen in het buitenland als je dat hebt geactiveerd op de site (had ik gedaan) maar dat je er niet mee kunt internetten.
Had ik tot nu toe geen last van gehad omdat ik alleen online was geweest met WiFi.

Nu een Sim Only maandabonnement genomen omdat dat wél in het buitenland online kan.
Met een knagend gevoel dat het waarschijnlijk helemaal niet aan de Sim ligt maar dat er iets mis is met mijn Samsung Galaxy S4 mini dat ik niet zelf kan verhelpen en helaas kocht ik het ding online en niet bij een leuke winkel-op-de-hoek.

Héél lang geleden paste ik prima in een Levi’s 501.
Zelfde maat.
Jaar na jaar.

De laatste jaren voelen mijn benen zich lekker in een Gloria VanderBilt.
Niet in alle modellen even fantastisch maar ze passen allemaal goed.
Dus koop ik wanneer ik in Amerika ben regelmatig nieuwe (in een thrift store dus niet écht ‘nieuwe’) – aangepast aan mijn nieuwste maat.

De laatste keer lukte dat niet.
Ik was niet in het goede gebied met de goede winkels.

Op zich niet erg behalve dat ik nu maar 1 broek (lichte spijkerbroek) heb die draagbaar is naar opera’s.
Wat ik best keer op keer kan doen – dat dragen – maar nu was ik op 4/6 al in die spijkerbroek en gisteren ook nog eens en ja, op Facebook staan er dan foto’s en laat ik ook nog eens hetzelfde bloesje hebben aan gehad.

Ik héb een paar andere topjes maar die staan niet leuk op die spijkerbroek.
Dus naar de winkel in De Rijp die ik er heel eng vind uitzien.
Ik verwacht dat ze niet verder gaan dan maatje 34 en dat er ongeïnteresseerde jonge meiden zijn als personeel.

Maar ze gaan tot maat 42 en misschien nog wel hoger en de aardige middelbare vrouw (volgens mij maat 44) schat mij in op maat 36-38 en wijst me op een mooie donkerblauwe jeans.
Ik heb geen zin me in 36 te persen, pas 38 en tjee: wat een mooie broek!
Zit echt perfect!

Ik reken een bedrag af dat vast normaal is voor een spijkerbroek maar waarvoor ik in Amerika vele tweedehandsjes kan kopen en zeg dat ik aangenaam verrast ben door het aanbod in de winkel en dat ik had gedacht dat hij bestemd was voor jonge meiden.

Nee hoor, zegt ze.
Er komen véél vrouwen ‘van uw leeftijd’.
Wat ze preciseert als “tussen de 40 en 70” waarop ik zeg dat ik 64 ben en tegen beter weten hoop op een “u ziet er jonger uit”.

Deze winter is de straat voor mijn huis opnieuw bestraat.
Ze hebben toen meteen wat plantjes geplant in een strookje langs de stoep.

Mijn tuin is dankzij een paar dagen forse regen een groene weelderigheid.
Volgens mij gaat het met de plantjes langs de stoep ook goed.

Maar blijkbaar is de meneer met de waterwagen voor vandaag ingepland dús geeft hij water.