Vandaag was ik naar een crematie.
Die pleeg ik te mijden.

Ik bezocht alleen die van
– mijn ouders
– mijn oma
– mijn tante Miep
– Lodewijk
– de moeder van Roelof

Tante Miep (zuster van mijn moeder) was al een twijfelgeval.
Ik reed erheen terwijl ik op de autocassette (toen nog) steeds ‘Born to Run’ van Bruce Springsteen beluisterde en het hard mee blèrde.
Omdat ik er niet heen *wilde*, niet terug naar mijn roots.
Wat ook niet hielp was dat haar ex mij daar ter begroeting vol op de mond probeerde te kussen.
Getver!

Vandaag was de crematie van H.
Zij had gewild dat ik erbij was, dus was ik erbij en eigenlijk wou ik het ook wel zelf omdat ik haar aanwezigheid in mijn leven mis.
Die bestond uit sporadisch (email) contact maar ik stuurde haar die boeken en ik word me opeens bewust hoe ik bij de keuze van boeken rekening hield met háár.
Ik wist wie haar favorieten waren, en als ik geen duidelijke voorkeur had koos ik er daar 1 van (uit mijn boekenmolen) zodat ik die snel aan haar zou kunnen sturen.

De dienst raakte me meer dan ik had verwacht.
Door de herinneringen die opkwamen. Aan H. 40 jaar geleden toen ik jong was en zij ietsje ouder en voorvrouw van een stroming in het feminisme. Zo leerden we elkaar kennen.

Later stuurde ze elke zondag een Bon Siman en gedichten over engelen die ik vaak niet begreep maar daar mailden we over en dat was toch weer interessant (en het deed haar duidelijk goed).
De laatste jaren waren het voornamelijk de thrillers en soms was ze onbereikbaar (dat meldden meerdere sprekers).

In elk geval zat ik tegen het eind vol tranen en toen de man van het crematorium ons uitnodigde in een rij langs de baar te gaan en ‘op eigen manier’ afscheid te nemen had ik de moed om het boekje bij haar kist neer te leggen dat ik voor haar had meegenomen.
‘Handbook for Aspiring Angels’.
Daarna barstte ik in snikken uit en ontvluchtte het pand.

Ook omdat ik niet meer tegen de *gezelligheid* kon van de andere rouwenden die ik elkaar steeds zag omhelzen met een hartelijk “wat leuk jóu weer te zien”.
Daar had ik voor de plechtigheid begon al genoeg van meegekregen.

Over drie weken (om en nabij) ga ik weer naar Amerika.

Ik huur meestal huisjes (of: huizen) in the middle of nowhere zodat je niet even makkelijk een adres in je GPS kunt intikken.
Daarom schrijf ik gisteren alle onbekende adressen aan of ze me misschien nu al een routebeschrijving kunnen sturen zodat ik die kan printen.

De meeste verhuurders zijn hier makkelijk in.
Slechts 1 doet ‘raar’.
Ik krijg de informatie tenslotte wel (op de codes voor de sloten na) maar op de aanwijzingen – die niet verder gaan dan waar de borden staan en dat je niet op het keukenblad mag snijden maar dat op een plankje moet doen – staat ‘Confidential – Private – please leave at the property for shedding’.

Ik kijk niet goed en dénk dat dit betrekking moet hebben op dat ene dure huis dat ik de laatste week huur.
Maar het gaat om het kleine optrekje voor een kleine prijs in een plaatsje in Nevada.
En ze dreigen ook nog eens met $ 20 boete als ik voor vertrek niet de handdoeken en het beddegoed was en dat keurig opgevouwen op een bed achterlaat.
Zeikerds.

De mensen van het dure huis in Borrego Springs zijn juist hartstikke aardig.

Een andere (overigens wel: aardige) verhuurder vraagt me nog even een ‘waiver’ van drie pagina’s te tekenen.
Met de belofte dat ik hem niet voor de rechter zal slepen als me op zijn terrein iets overkomt.
Dit bijvoorbeeld.

Eén van mijn buurvrouwen hangt regelmatig eten aan mijn deur.
Voor de dieren.
Wortels bijvoorbeeld.
Of sla.

Een enkele keer is er ook brood bij, gisteren een bijna héél Turks brood.
Het ziet er zo lekker uit dat ik me niet kan beheersen en er een hap uit neem en nóg een.
Pas dan proef ik ook en uitkotsen is ook weer zo wat dus snel doorslikken dan maar.
En veel water drinken.

Een uur later een mailtje van de buurvrouw.
Dat het brood een beetje beschimmeld was maar hopelijk niet te erg voor de vogels.

Vandaag koop ik bij de Keurslager twee kleine bakjes salade.
Ik krijg er een stokbrood bij.
Als kadootje.
Ik moet het “alleen even afbakken”.

Waarop ik dankjewel zeg en vriendelijk lach en weer eens gegeneerd onder ogen zie dat ik nog steeds geen idee heb hoe m’n magnetron-oven werkt.
“Even afbakken”. Ik??

En voor wie *niet* van opera houdt zingt Edita Gruberova hier Poesje Mauw
https://youtu.be/_BG5Nza_q4Q

Een van de lastigste aria’s in de opera is Der Hölle Rache uit Die Zauberflöte.
Het is een ‘wraakaria’ waarin de Koningin van de Nacht haar dochter vervloekt als die niet Sarastro zal vermoorden.

Dit is een opname van Edita Gruberova uit 1983.
Ze zingt de noten perfect en acteert dramatisch en dan op 2 minuten gaat haar ketting glijden.
Om 40 seconden later helemaal los te laten.

Gruberova geeft geen krimp, vangt de ketting behendig op en zingt door of er niets aan de hand is.
Klasse!

Hiernaast zie ik dat ik over 49 dagen naar Amerika ga (en over 77 dagen weer terug ben).
Vóórdat ik op al die opera minitrips ging, leefde ik van Amerikareis naar Amerikareis.

Het serieuze aftellen begon dan 100 dagen vantevoren.

Nu ga ik vóór de Amerikareis nog 2x naar Wenen.
1x voor La Traviata met Pavol Breslik, 1x voor Anna Bolena met Edita Gruberova.

Ik verheug me op beide voorstellingen.
Maar o! die onrust in m’n kop!
Alsof ik alles tegelijk moet doen (wat niet zo is) maar zo voelt het.

De guldenroede heeft de laatste stormen niet doorstaan.
Deels klapte hij over het pad (waar ik hem weg moest knippen).
Verder ligt hij plat.

De zomer is nu officieel voorbij (verklaard).
Niet fijn.

 

Ik heb een Nokia die kan SMS-en als het echt moet en ik heb een Samsung smartphone (een mini).
Ik heb ook een vriendelijk persoon in mijn omgeving die ik af en toe boeken stuur die nóg contacgestoorder is dan ik.
Dus mailen doet ze niet (meer) maar SMS-en wel.

Via haar dochter krijg ik haar telnr en stuur haar een SMS dat ik boeken wil sturen.
Het duurt een paar dagen maar: ze zijn welkom.
Ik stuur boeken en meld dat ze volgens PostNL vandaag zullen aankomen.
Daar reageert ze op.

Alleen gaat er iets mis met die bezorging (is ze toch niet thuis?) en nu wil ik haar SMS-en dat PostNL zegt dat ze morgen nog een poging doen.
Ik háát dat gefriemel met SMS-en en dan wil ik de van PostNL verkregen code doorgeven waarmee ze zelf het bezorgingsmoment kan aanpassen maar krijg ik niet voor mekaar het cijfer 1 te produceren.
Dus wil ik dat omschrijven en dan (na zeker een kwartier!!) wordt mijn bericht een ‘Concept’.

Ik pak mijn smartphone waarmee ik kwa teksten ietsje beter uit de voeten kan en denk dat ik nu als eerste cijfer +31 moet intikken maar… waar vind ik verdomme de ‘plus’???

Na weer een tijd vruchteloos pielen stuur ik een wat pissige sms via de Nokia (sorry, kan dit niet, svp email of message op FB).

 

Ik heb nu drie planken (en ietsje de plank daarboven) leeggemaakt.
Ik vond niet alleen boeken maar ook veel stof.
 
In theorie zou ik nu hier de dozen die op de vloer staan -deels- op kunnen zetten.
Maar ik vind het zonde, al die dozen op ooghoogte en daar net onder.

Dus ploeter ik nog even door.
Met steeds grotere tegenzin – dat wel.

Wie wat opruimt, vindt wat.
Nu bv Amerikaanse muntjes.

Die van een quarter gebruik ik misschien nog wel (ooit).
Die van een cent, 5 cent en 10 cent mogen weg.

Dus vraag ik op Facebook of er nog kinderen zijn die zoiets leuk vinden.
Nee, die zijn er niet.
Maar er is wel een mooi goed doel.

Ik krijg een linkje.
Ik volg het linkje.
Inderdaad: goed doel.
Nu hoef ik alleen nog naar Amsterdam te rijden om mijn muntjes ter waarde van hooguit een Euro ergens in een ton te deponeren.

Wat ik niet ga doen.

Nog geen drie weken geleden (het voelt langer) was ik twee dagen in München.
Op de tweede dag ging ik naar een oude begraafplaats.
Der Alte Südfriedhof (hopelijk kloppen de naamvallen).

Ik nam foto’s die niet erg goed uitpakten omdat het écht een *oude* begraafplaats is met veel hoge bomen waar de zon mooi doorheen speelde maar als je geen geweldige fotograaf bent komt dat speelse licht de foto’s meestal niet ten goede.

Dit vind ik een interessante foto.
Niet zozeer door *mij* maar door het plaatje.
Een érg hoge zuil met een portret van Jezus die treurig neerkijkt op de brandnetels die hem omgeven.

De zuil stond vol in de zon.
Dat maakte het fotograferen makkelijker en wie weet was dat ook een reden voor de enthousiaste groei van de jeukende prikkerds.

… waar helemaal geen dozen in de dozenbak lagen.

Ik weet: ik had iemand moeten vrágen om dozen.
Maar de hele situatie begint me zo te deprimeren dat ik het niet opbracht.

Ik dacht nog (ietsje): als ik nou iemand bij de groenteafdeling zie die ik ik ook kén al is het maar van ‘hoi’ tegen knikken…
Maar er was helemaal *niemand* aan het rondlopen op die afdeling.

Zodat ik nog steeds geen bananendozen heb.

Ik kán dus straks naar Alkmaar rijden in de hoop dat daar wel dozen voor het grijpen liggen.
Als dat niet zo is en ik klap ook daar dicht en durf niks te vragen, voel ik me nog ellendiger.

De tuin heeft er ook misbruik van gemaakt dat ik een paar weken uit de roulatie ben geweest.