R. wijst me er al een tijdje op: ik moet een nieuw testament maken.
Hij heeft gelijk.

In mijn huidige testament is hij de primaire erfgenaam en dat zou hij ook in het nieuwe testament zijn.
Maar ik heb geen erfgenaam-tweede-keus.
Geen mens die me dierbaar genoeg is, en ook geen goed doel.
(ik had wel een goed doel maar dat zou nu mijn goede doel niet meer zijn)

Juridisch interessant is ook nog de vorm waarin ik dat giet.
Maar eerst moet ik dus die tweede mogelijke erfgenaam bedenken.
En ‘Wakker Dier’ of ‘Dierenbescherming’ oid kán wel – maar het voelt wat ‘overdreven’.

Ik plan mijn reizen lang vantevoren.
Omdat ik er zeker van wil zijn dat de vakantiehuizen die me aantrekkelijk lijken ook beschikbaar zijn wanneer ik ze wil huren.

Zo is ook mijn augustus-reis al gepland.
Alle huizen en huisjes lijken me prettig.
Behalve één – daarover heb ik twijfels.
En omdat dat uitgerekend het laatste huisje is, let het extra nauw (je wil toch niet de laatste drie dagen in een rothuis zitten – wég goeie herinneringen aan de vakantie).

Het is mijn eigen schuld.
Ik staarde me blind op dat er zoveel wildlife te zien is rond het huis.
Dóen! dacht ik. Dus ik deed.
En zag pas later dat mijn appartement in de kelder is van het huis van de eigenaar.

Zodat ik vragen ging stellen over hoe het nou precies zat.
‘Ingewikkeld’ was het antwoord.
De constructie dus. Van huis en appartement.
Hij zou me een video sturen.

Dat was begin januari.
Waarop ik eind januari terugkwam.
Met: ik hoef niet per se een video maar ik wil weten of ik vanuit mijn deel van het huis – zittend – naar buiten kan kijken en dieren kan zien.
Want op de foto’s zie ik alleen een (hoog) keukenraam dat een blik naar buiten mogelijk maakt.

Er zijn ‘French doors’ is het antwoord.
Dat zijn openslaande deuren.
Foto’s svp, is mijn reactie (vriendelijker geformuleerd).
De verhuurder is die avond niet thuis maar de dag erná wel.
Komt dus in orde.

Eergisteren denk ik: ik schrijf maar weer eens – hoewel ik het steeds somberder begin in te zien.
Hij reageert dat hij een video heeft gemaakt maar weet niet hoe hij die van zijn iPhone kan krijgen want hij is technisch niet handig.
Video hóeft niet, zeg ik.
Ik wil alleen zien hoe ik vanuit het huis naar buiten kan kijken.
Bv vanuit die French doors.

Nu foto’s.
Enorm formaat en extreem korrelig.
Met close-ups van een kalkoen.
Gemaakt vanuit de tuin.
Met op de achtergrond twee grote struiken en daar áchter zijn de French doors.

Ik probeer het nog 1x: ik wil foto’s zien *vanuit het huis genomen*.
Maar ik verwacht er niks meer van.

Waarom ik al niet allang met deze meneer heb gekapt?
Omdat ik te laat zag dat het annuleren-beleid van deze verhuurder ‘Streng’ is.
Dwz dat je sowieso de helft van het geld kwijt bent + de reserveringskosten die Airbnb in rekening heeft gebracht.

Na twee weken zenuwen: ik heb geen borstkanker.
Máár…. drie van de tien gevallen van borstkanker worden niet ontdekt.

Wat moet je nou met zo’n bericht.

Ik schreef er al eerder over: ik ben Silver Medallion member van Delta en omdat Delta met KLM in het Sky Team zit had ik zo priority boarding.
Tot KLM niet meer op mijn ticket vermeldde dat ik ‘Silver’ was.
Waarover ik intussen mm heb gebeld en dat leidt tot niets.

Ik héb een oude Silver card van Delta.
Geldig t/m februari 2015.
Ik vraag Delta om een nieuwe kaart.
Helaas: die verstrekken ze alleen nog aan Goud en Platinum leden.

Maar… ik kan hun app downloaden en dan op de smartphone laten zien dat ik Silver ben.
Waar ik volgens de KLM op twitter geen bal aan heb want Silver krijgt geen privileges meer.
Terwijl op de website van Sky Team staat dat ik wél priority boarding heb.

Zondag vraag ik aan de vrouw bij de gate naar Londen hoe het nu zit.
Het gaat als volgt: na de gebruikelijke ouders met kinderen onder de twee komen de Goud en Platinum leden aan de beurt.
En dán (nog steeds): Silver.
Ik laat de man bij het inchecken op mijn mini phone zien dat ik Silver ben (wat er ook nog eens in mini letters staat) maar het kan hem geloof ik geen bal schelen.
Ik mag dóór.

Terug vanaf Heathrow herkent Delta opeens mijn wachtwoord niet meer.
Ik kan dus niet inloggen via de smartphone.

Wanneer daar ‘Gold and Platinum and Sky Elite’ wordt opgeroepen waag ik het erop en toon mijn verlopen kaart, van plan om bij problemen te zeggen: zoek het maar op, ik ben écht Sky Elite.
Ik geef mijn boarding card en paspoort, zeg zo zelfverzekerd mogelijk dat ik ‘Sky Elite’ ben en de vrouw werpt een half oog of nog minder op mijn zilveren kaartje en zegt “I can see that.. Delta”.
Zodat ik probleemloos met het oude kaartje met voorrang binnenloop.

Toch blijft het irritant.
Telkens de zenuwen over of de app niet opeens mijn wachtwoord afwijst en dat iemand anders wél goed kijkt naar het zilveren kaartje.

Vanochtend was de borstenbus.
Voor ev jongere lezeressen: daarvoor word je opgeroepen vanaf je vijftigste.
Oproep is met al je directe buurvrouwen.
Die spreek je dan ook nog eens – mocht je daar behoefte aan hebben.

Het laatste wat ik wil is op zo’n kutmoment praten met buurvrouwen met wie ik anders ook niet meer uitwissel dan een groet of op z’n best een gesprekje over dieren.
Zodat ik na die eerste keer altijd mijn afspraak verzet en zorg dat ik later word gescreend.

Ik zit dus tussen buurvrouwen uit een andere gemeente die vriendelijk meevoelen (of doen alsof) met een vrouw die haar finest hour heeft door breed uit te pakken over haar zuster die nb bij haar eerste onderzoek al borstkanker bleek te hebben!
Paar weken geleden!
Iedereen leeft hartstikke mee terwijl de trut zelf er vooral mee koketteert.
In my not so humble opinion.

Wanneer ik (als laatste) aan de beurt ben, valt me weer eens op hoe liefdeloos, ongeïnteresseerd die plet-dames je door het pletten heen loodsen. En hoeveel pijn het doet.

Tranen in mijn ogen ook (vermoed ik) door het gisteren ‘mogelijk kanker’ en nu ‘onderzoeken op kanker’ waarbij komt dat mijn moeder is doodgegaan aan kanker wat begon met borstkanker.
Liefdeloze plet-dame negeert mijn tranen wat eigenlijk wel ok is want ik wil ook niets met haar bespreken.

Eenmaal in de auto terug tril en klappertand ik en denk ik: het gaat helemaal niet goed met mij.

Ik was laatst bij de dermatoloog wegens hardnekkige roos: is verholpen (hoi).
Ik vertelde haar toen dat ik een bepaald zalfje gebruikte op een paar rare plekjes op mijn benen.
Ze wou ze zien en vroeg of de plekjes telkens erg anders opdoken of dat ze ‘vast’ waren.
Ik had geen idee maar hield het in de gaten en: er waren erbij die met de zalf te ‘genezen’ waren en andere niet.

Dat vertel ik vandaag en ik dénk dat ze nu wat ervan af gaat schrapen maar ik moet op een tafel liggen en ik krijg twee verdovende prikken en dan wordt er een biopsie gedaan.
Waarna de verpleegster er een grote pleister op plakt en ik denk ‘ok’ en wil van de tafel af maar ik krijg een steunkous aangemeten omdat “bij oudere mensen” (brr) wonden langzamer genezen en anders krijg ik een dikke enkel.
Pas later denk ik: *even* dikke enkel of permanent dikke enkel?

Ik vraag: hoe lang moet dit en de dokter met haar rug naar mij toe (ze tikt op de computer) zegt “een paar dagen” en ik vraag of ze bedoelt “twee dagen” aangezien ik zondag naar Londen ga.
Zij vraagt of ik daar veel wil gaan lopen en ik zeg timide dat dat niet hóeft (en denk: daar gaan mijn geplande wandelingen) want ze zegt wel niet dat dat niet mág maar dat snap ik ook zo wel.
En ja, ik vergeet dus te vragen: maar als ik het nou tóch doe.
(Later overhandigt de verpleegster me een papier: ik moet een week overdag de steunkous dragen).

Terwijl ik nog op die tafel lig vraag ik: wat kan het eigenlijk zijn.
Kan eczeem zijn, zegt de dokter.
“Of het beginstadium van huidkanker” waarna ze de kamer uitloopt want – ontdek ik later – ze behandelt tegelijk in de naburige kamer een andere patiënt.

Totaal van slag en boos op mezelf om wat ik allemaal niet heb gevraagd verlaat ik het ziekenhuis.
Mij rest nu niets anders dan google.
Dat van die steunkous en de dikke enkel en wandelen kan ik nergens vinden.
Op ‘beginstadium huidkanker’ google ik maar héél kort want in gedachten sta ik al te kloppen op de deur van de levenseindekliniek.

Maandag 7 maart belt de dermatoloog met de uitslag.
Morgen ga ik naar de borstenbus.
Of hoe een vrouw na twee dagen onderzoek van gezond via zenuwpees tien dagen later doodziek kan blijken te zien.
Of niet natuurlijk.

De hele winter komen drie eenden samen bedelen.
Twee woerden en een dame.
Leuk, vind ik.
Niet zozeer dat bedelen want dat kan knap irritant zijn, maar dat ze als twee mannen met een vrouw zonder problemen samen optrekken.

Dat was toen en dit is nu.
Het dominante mannetje (de lelijkerd nota bene) vecht het andere mannetje de tent uit.
Meermalen per dag.
Gooit ‘m in het water, springt er bovenop, probeert ‘m te verzuipen (denk ik) en dat gaat door tot de rivaal op de wieken gaat.

  
De dame waarom het allemaal is begonnen, kijkt vanaf de zijlijn toe.

 
 

Ik ben al een tijdje uitgekeken op mijn Nikon Coolpix P500.
Ik had de indruk dat de foto’s in kwaliteit achteruit gingen.
Zou hij slijten?
Maar – leerde google – dat kan niet.
Het lag dus aan mij.

Zodat ik eerder deze week eens op het net keek naar een grote Lumix (ik heb al een kleintje dat ik erg leuk vind – vandaar).
Ik zag de FZ200 die bij introductie in 2013 € 600 kostte en nu € 325 en op marktplaats tweedehands € 225.
Ik vraag de verkoper beleefd of hij ev met minder akkoord zou kunnen gaan (nee) en we worden het eens.

Vrijdag haal ik de camera op (we hadden donderdagochtend afgesproken maar toen werd Sammie opeens zo ziek).
Ik print de handleiding uit en zet wat instellingen vast maar aan het meeste kan ik geen touw vastknopen.
Omdat de handleiding bv wel zegt hóe je de burst-snelheid kunt selecteren maar niet wat dat is en wat je ermee kunt.

Gelukkig is er een Engelsman die op zijn YouTube kanaal én op een website wél goede uitleg geeft.
Braaf bestudeerd tot het me teveel werd en er niks meer bleef hangen en toen de tuin in.
Dit meesje gefotografeerd.
Kán beter, maar als eerste poging niet gek, vind ik zelf.

In april ga ik terug naar een plek waar ik eerder was.
We spraken af dat ik deze keer minder zou betalen.
Omdat ze me een prettige gast vinden.

Ze laten mij de keuze: via PayPal of cash.
Zodat ik niet een giga bedrag hoef af te dragen aan een bemiddelende instantie die tussen ons niet meer hóeft te bemiddelen.

Ik heb ervaring met PayPal als winkelier.
Iemand maakte op die manier naar *mij* over (zonder overleg) en dat kostte mij veel geld – zeker gezien de waarde van het artikel.
Dus: cash.
En omdat mij dat handig leek, nam ik het grootste deel al toen via ATM’s op.

Vandaag ben ik de allerlaatste dingetjes uit de allerlaatste Amerika-doos van vorige keer aan het opruimen en opeens overvalt me: waar zijn die dollars eigenlijk?
Lichte en dan toenemende paniek want: geen idee.

Ik probeer wat verstop-plekken die me logisch lijken.
Niks.
Ik doorzoek de koffer die ik mee had: ook niks.
Pieker pieker.

Tot ik me over dit senior moment heen zet en écht logisch ga denken: zouden de dollars zitten in het kistje waarin ik ál mijn buitenlandse geld bewaar?
Dus ook de Britse Ponden en de Zwitserse franken.

Inderdaad.
Soms moet een senior, báng voor die senior moments, niet te diep denken.